ซุปกะหล่ำปลีไร้รสชาติ

"วางตะหลิวลงเสีย ถ้าไม่อยากให้มือบางๆ ของเจ้าต้องพองเพราะความไม่เอาไหน! แค่ต้มกะหล่ำปลีให้คนทั้งบ้านกินยังทำไม่ได้เรื่อง วันๆ เอาแต่กินแรงคนอื่น ความเป็นสะใภ้ที่บ้านเดิมอบรมสั่งสอนมา มันสูญสิ้นไปหมดแล้วหรืออย่างไร!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่กระแทกเข้าโสตประสาทของหลินฟางจนสั่นสะเทือน ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาที่ขมับ เหมือนมีใครเอาเข็มนับพันเล่มมาทิ่มแทงเข้าที่ความทรงจำที่แตกกระจัดกระจาย หลินฟางในร่างนี้ไม่ใช่เชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เคยตวัดคมมีดแล่ปลาทูน่าด้วยความเร็วแสงอีกต่อไป เธอคือหลินฟาง สะใภ้รองตระกูลเฉินที่ผอมแห้งแรงน้อย และกำลังถูกแม่สามีจอมบงการกดขี่ให้รับใช้เยี่ยงทาสในเช้าที่ท้องไส้บิดมวนเพราะความหิวโหย เธอวางตะหลิวไม้เก่าคร่ำคร่าลงในหม้อดินเผาที่มีเพียงน้ำใสๆ ลอยกะหล่ำปลีแก่ๆ ไม่กี่ใบ กลิ่นเหม็นเขียวของผักที่ถูกต้มจนเปื่อยยุ่ยแตะจมูกจนชวนคลื่นเหียน ความหิวโหยนี้มันรุนแรงเสียยิ่งกว่าความตายในเหตุการณ์ไฟไหม้ห้องครัวที่พรากชีวิตเธอไปในชาติก่อน หลินฟางเงยหน้าขึ้น สบตากับแม่เฒ่าหลี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูครัว แววตาของหญิงชราเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและอำนาจที่สั่งสมมานานปี "แม่คะ" หลินฟางเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนิ่งสนิทจนแม่เฒ่าหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "ถ้าแม่คิดว่าซุปกะหล่ำปลีหม้อนี้มันไร้รสชาติและไม่ได้เรื่อง อย่างนั้นหน้าที่ต่อไป แม่คงต้องเป็นคนจัดการเอง เพราะวันนี้หนู... ไม่มีแรงแม้แต่จะจุดไฟแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องครัว แม่เฒ่าหลี่อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง สะใภ้คนนี้ที่เคยเงียบกริบราวกับใบไม้แห้งไฉนวันนี้ถึงกล้าต่อปากต่อคำ? "แก... แกกล้าดียังไง!" แม่เฒ่าหลี่เงื้อมมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอน แต่หลินฟางไม่ได้หลบ เธอเพียงแค่ขยับตัวด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าหญิงสาวชาวนาทั่วไปจะทำได้ พร้อมกับคว้าด้ามมีดทำครัวขึ้นมาวางบนเขียงเสียงดัง *ปัง!* ไม่ใช่เพื่อข่มขู่ แต่มันคือจังหวะที่มั่นคงของเชฟผู้ที่ไม่เคยปรานีความผิดพลาดของรสชาติ "ถ้าแม่หิวจนต้องด่าทอหนูเพียงเพราะเศษผักกาดต้มน้ำเปล่า ก็แสดงว่าตระกูลเฉินกำลังลำบากมาก" หลินฟางก้าวเข้าไปหาแม่เฒ่าหลี่ กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ในครัวที่แสนซอมซ่อนี้โชยมาจากปลายนิ้วของเธอ มันเป็นกลิ่นของเครื่องเทศหายาก—กลิ่นที่ติดตัวเธอมาจากมิติลับที่เพิ่งจะปลดล็อกในจังหวะที่เธอก้าวข้ามผ่านความเป็นความตาย แม่เฒ่าหลี่ผงะถอยหลัง ความอาฆาตในดวงตาเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกังวลลึกๆ เมื่อนางรู้สึกได้ว่าสะใภ้ตรงหน้าดูเปลี่ยนไป ราวกับไม่ใช่คนเดิมที่นางเคยรังแก "ฉันจะไปเอาแป้งมาทำหมั่นโถวให้กิน" หลินฟางพูดพลางหันกลับไปที่หม้อ "แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ถ้าครั้งนี้มันไม่อร่อยจนแม่ต้องขอเพิ่ม อย่ามาโทษว่าหนูใช้ของฟุ่มเฟือยก็แล้วกัน" เธอไม่ได้รอคำอนุญาต มือเรียวบางหยิบเอา 'แป้งสาลี' ที่นางซ่อนไว้ในมิติลับออกมาผสมกับน้ำสะอาดที่วางอยู่ข้างเตา ในพริบตาเดียวที่ไม่มีใครสังเกต ผงสมุนไพรสีทองจางๆ ถูกโรยลงไปในชามแป้ง กลิ่นหอมละมุนที่ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านนี้เคยได้สัมผัสเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ ขณะที่หลินฟางกำลังนวดแป้งด้วยท่วงท่าที่เป็นจังหวะและคล่องแคล่ว ประตูบ้านไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามา เขาคือเฉินเหว่ย สามีที่เธอจำได้ว่าเขาคือเสาหลักเดียวที่คอยปกป้องร่างนี้จากการถูกทารุณกรรม เขามองภาพภรรยาที่กำลังนวดแป้งด้วยสายตาที่ซับซ้อน ก่อนจะเหลือบมองแม่ของเขาที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ "เกิดอะไรขึ้น" เสียงทุ้มต่ำของเฉินเหว่ยดังก้อง เขาเดินตรงมาหาหลินฟาง สายตาคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อกลิ่นหอมประหลาดจากในหม้อกะหล่ำปลีเริ่มเปลี่ยนไป... มันหอมจนไม่อาจบรรยายได้ หอมจนทำให้คนในบ้านที่กำลังหลับใหลเริ่มเดินละเมอออกมาจากห้อง หลินฟางเงยหน้าขึ้น สบตาชายผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ซ่อนความร้ายลึกเอาไว้ใต้ความเรียบเฉย ก่อนที่เธอจะหยิบเครื่องปรุงชิ้นสุดท้ายจากมิติลับทิ้งลงไปในหม้อซุป กลิ่นอูมามิเข้มข้นระเบิดตัวฟุ้งกระจายไปไกลถึงบ้านหลังถัดไป "แม่คะ... พี่เหว่ยคะ" เธอเว้นจังหวะ เสียงใสเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็ง "ได้เวลาอาหารเช้าที่ทุกคนจะไม่มีวันลืมแล้วค่ะ" ทว่าทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังลั่นบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูร้อนรนจนผิดสังเกต "เฉินเหว่ย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงนาของสหกรณ์แล้ว มีคนถูกวางยาพิษในเสบียงที่บ้านเจ้าเป็นคนรับผิดชอบ!" ครัวคุณยายขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งโชคชะตาในตอนนี้นะคะ