ศึกปะทะกลางห้องประชุม

"ถ้ากลยุทธ์ที่พี่นำเสนอคือการขายแบบเดิมๆ ที่ลูกค้าฟังแล้วหลับคาโต๊ะ หนูว่าเราก็เตรียมตัวหางานใหม่ได้เลยค่ะ ไม่ต้องรอถึงสิ้นปีหรอก" ความเงียบงันปกคลุมห้องประชุมชั้น 45 จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง 'พรรณรินทร์' ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมองมาจากหัวโต๊ะ เธอแค่หมุนปากกาในมือเล่น พลางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย 'ศรุตตา' วางรีโมทพรีเซนเทชันลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะประสานมือเรียวสวยเข้าด้วยกัน แววตาของเธอคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง "พรรณรินทร์... นี่เป็นการประชุมครั้งแรกของเธอในฐานะพนักงานใหม่ และดูเหมือนเธอกำลังเข้าใจผิดว่าความมั่นใจที่เกินพอดี คือคุณสมบัติที่จะทำให้เธอผ่านโปร" น้ำเสียงของศรุตตาเรียบนิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่กดทับคนฟังจนอึดอัด "รินไม่ได้มั่นใจเกินพอดีค่ะ แต่รินแค่มองเห็นในสิ่งที่คนอื่น ‘เลือกที่จะมองข้าม’" รินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างโปร่งเพรียวในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบเดินไปที่จอโปรเจกเตอร์ เธอไม่ได้กดเปลี่ยนสไลด์ตามกำหนดการเดิม แต่กลับกางเอกสารที่ทำขึ้นมาเองวางลงบนโต๊ะ "ลูกค้าเจ้านี้ต้องการ ‘พาร์ทเนอร์’ ไม่ใช่แค่ ‘ผู้ขาย’ ถ้าเรายังดื้อรั้นจะเอาแต่ตัวเลขผลกำไรไปฟาดหน้าเขา ทั้งที่เขากำลังมีปัญหาเรื่องการปรับโครงสร้างภายใน ดีลนี้ก็ล่มตั้งแต่นาทีแรกที่เดินเข้าไปค่ะ" "เธอกำลังจะบอกว่าสถิติการทำงานห้าปีของฉันมันไร้ค่าอย่างนั้นเหรอ?" ศรุตตาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ท่าทางที่ดูนิ่งสงบกลับแผ่รังสีคุกคามจนพนักงานคนอื่นในห้องก้มหน้าหนี "รินไม่ได้บอกว่าไร้ค่าค่ะ แค่บอกว่ามัน... ‘ล้าสมัย’" คำว่าล้าสมัยเหมือนน้ำมันที่ถูกสาดลงบนกองไฟ ศรุตตาสูดหายใจลึก เธอลุกขึ้นเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่ารินเพียงไม่กี่เซนติเมตรช่วยส่งเสริมบารมีของหัวหน้าทีมขายมือทองได้เป็นอย่างดี ศรุตตาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ รินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนว Woody กลิ่นที่บ่งบอกถึงความสุขุมแต่ดุดันแบบผู้หญิงคนนี้ "นอกกรอบน่ะดี แต่ถ้าออกนอกร่องนอกรอยจนบริษัทเสียหาย... ฉันจะเป็นคนเขี่ยเธอออกไปด้วยตัวเอง เข้าใจไหม?" ศรุตตาโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าทว่าเย็นยะเยือก รินไม่ได้ถอยหนี เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความดุร้ายเอาไว้ "ถ้าดีลนี้ไม่จบตามที่รินวางแผนไว้... รินจะลาออกทันทีโดยไม่ต้องรอให้พี่ไล่ค่ะ" รินหยิบแฟ้มงานของตัวเองขึ้นมาแล้วก้าวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่สนใจใคร ทิ้งให้ศรุตตายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของหญิงสาวผู้เพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์วูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม ... เวลาผ่านไปจนถึงค่ำคืนภายในออฟฟิศที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโต๊ะทำงานตัวเดียว รินกำลังหัวหมุนกับการจัดเตรียมข้อมูลสำหรับนัดสำคัญในวันพรุ่งนี้ โดยที่เธอไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลัง "ทำงานดึกขนาดนี้ หวังจะเรียกร้องความสนใจจากฉันหรือไง?" รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเจอศรุตตาที่อยู่ในชุดเดรสเข้ารูปเรียบหรู ต่างจากชุดทำงานตัวเมื่อช่วงเช้าโดยสิ้นเชิง ศรุตตาขยับเข้ามาใกล้จนรินต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ความกดดันจากท่าทีที่ใกล้ชิดจนเกินควรทำให้หัวใจของรินเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "รินแค่ไม่อยากให้พี่ผิดหวัง... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ไม่อยากให้งานเสียค่ะ" รินพยายามแก้ตัว แต่สายตาของศรุตตาที่ไล่มองเธอตั้งแต่ใบหน้าลงไปถึงลำคอระหง ทำให้คำพูดของเธอเริ่มติดขัด "งั้นเหรอ?" ศรุตตาใช้นิ้วเรียวเชยคางรินขึ้น แววตาที่เคยเย็นชาในห้องประชุมบัดนี้กลับมีความปรารถนาบางอย่างที่รินอ่านไม่ออก "แต่ที่เห็นคือเธอกำลังหาทางเอาชนะฉัน... ในทุกวิถีทาง แม้แต่เรื่องที่ฉันไม่เคยอนุญาต" ศรุตตาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบสัมผัสกัน รินกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำเหมือนกลองรบ แต่ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะถลำลึก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กวิน' ลูกค้าคนสำคัญที่เป็นเป้าหมายหลักของดีลนี้ เขาเดินหน้ามืดเข้ามาในห้อง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและชี้หน้ามาที่ริน "คุณพรรณรินทร์! คุณไปทำอะไรกับโปรเจกต์ของผมถึงได้ทำให้หุ้นของบริษัทผมร่วงกราวรูดแบบนี้!" รินเบิกตากว้าง ศรุตตาที่ยืนประชิดตัวเธออยู่ถึงกับชะงัก สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างรวดเร็ว ทั้งความสับสนและความตื่นตระหนกปะทะกันกลางอากาศ นี่มันไม่ใช่ส่วนหนึ่งของแผนการที่เธอวางไว้เลยแม้แต่นิดเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกไปพร้อมกับสการ์เล็ตโรสนะคะ