แล็บลับในมิติกระจก

"วางมีดลงเสีย จางเหว่ย... คุณจะฆ่าไก่ตัวนี้ด้วยวิธีเดิมๆ อีกนานแค่ไหน?" ผมวางตะหลิวไม้ลงบนขอบโต๊ะเก่าคร่ำคร่า เสียงกระทบไม้ดังกังวานในความเงียบของห้องครัว หลินอิงยืนกอดอก จ้องมองสามีหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมมื้อเย็นด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจของเธอกำลังคำนวณมวลสารและอัตราการกระจายความร้อนของเตาถ่านที่ไม่ได้เรื่องได้ราวนี้อยู่ จางเหว่ยชะงักมือ เขาวางมีดปังตอลงบนเขียง สายตาคมกริบแบบทหารจ้องมองภรรยาอย่างพินิจพิเคราะห์ "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณจะเอาอะไรกินในเย็นนี้เล่า หลินอิง... คุณเปลี่ยนไปมากในช่วงสองวันที่ผ่านมานะ" "ไม่ใช่แค่เปลี่ยน แต่ฉันกำลังจะจัดระเบียบใหม่" ผมตอบพลางเดินเข้าไปใกล้เขา กลิ่นกายของจางเหว่ยมีกลิ่นจางๆ ของดินปืนและป่าเขา มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาเคลิบเคลิ้มกับมัน "หลบไป ผมต้องการพื้นที่สำหรับ... การทดลอง" ทันทีที่จางเหว่ยถอยออกไป ผมหลับตาลง สมาธิของผมจดจ่ออยู่ที่จุดศูนย์กลางของจิตใจ ความรู้สึกประหลาดที่เหมือนกับการบิดเบี้ยวของมิติเวลาเริ่มก่อตัวขึ้น อุณหภูมิในห้องครัวลดต่ำลงเล็กน้อยจนไอเย็นปะทะผิวหนัง และในเสี้ยววินาทีนั้น พื้นที่ว่างเบื้องหน้าของผมก็ปรากฏ 'ช่องว่างสีเงิน' คล้ายปรอทเหลวที่กำลังสั่นไหว มันคือมิติลับที่ผมค้นพบโดยบังเอิญ—แล็บส่วนตัวที่บรรจุเครื่องมือที่โลกยุคนี้ไม่มีวันรู้จัก จางเหว่ยเบิกตากว้าง มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ผมไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่แฝงด้วยความกังวล "นั่นมัน... อะไรกันหลินอิง? คุณกำลังเล่นกลอะไร?" "มันไม่ใช่เวทมนตร์ครับจางเหว่ย แต่มันคือวิทยาศาสตร์ที่อยู่นอกเหนือตรรกะที่คุณรู้จัก" ผมขยับกายเข้าไปในรอยแยกนั้นทันที แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชั้นวางอุปกรณ์แก้วบอโรซิลิเกต เครื่องปั่นเหวี่ยงความเร็วสูง และตัวอย่างสารเคมีที่ผมสะสมไว้จากโลกก่อน ผมหยิบเบสิกคิทสำหรับทำปฏิกิริยาเคมีอาหารออกมา ก่อนจะก้าวเท้ากลับมายังครัวไม้ซอมซ่อนี้อีกครั้ง ภายในห้องครัวตอนนี้ ความเงียบปกคลุมไปทั่ว จางเหว่ยไม่ได้ถอยหนี เขากลับยืนจ้องมองรอยแยกที่ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างตั้งใจ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวาดระแวงเป็นความเชื่อใจอย่างน่าประหลาด "คุณคือใครกันแน่ หลินอิง?" "ผมคือคนที่กำลังจะทำให้ครอบครัวเราไม่ต้องกินข้าวต้มเจือจางกับผักดองเน่าๆ อีกต่อไป" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือหยิบผงสีขาวสะอาดตาออกมาจากขวดทดลองขนาดเล็ก "คุณรู้ไหมว่าทำไมเนื้อไก่ที่คุณต้มถึงเหนียวเหมือนเคี้ยวยางรถยนต์? เพราะความเป็นกรดด่างที่ไม่สมดุลและโครงสร้างโปรตีนที่ถูกทำลายจากการใช้ไฟแรงเกินไป" ผมโรยผง 'โซเดียมไบคาร์บอเนต' บริสุทธิ์ลงไปในน้ำต้มไก่ในปริมาณที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ จางเหว่ยดูจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นปฏิกิริยาฟองอากาศเล็กๆ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นสาบของไก่ที่เคยรุนแรงเริ่มเปลี่ยนไป มันหอมหวานขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของเครื่องเทศที่ผมสกัดเตรียมไว้ถูกเติมลงไป กลิ่นหอมซับซ้อนของเมล็ดผักชี พริกไทยเสฉวน และน้ำมันงาสูตรลับลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่ตัวผมเองยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้ "นี่คือ... เคมีฟิสิกส์แห่งชนบท" ผมพึมพำกับตัวเอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกบ้านก็ทำลายความสงบสุขนั้นลง 'ปัง! ปัง! ปัง!' เสียงตะโกนหยาบคายของแม่สามีดังลอยมาตามลม "นังสะใภ้ขี้เกียจ! ข้าเห็นควันไฟบ้านเจ้ามันขึ้นผิดปกติ แกแอบกินอะไรดีๆ กันสองคนผัวเมียใช่ไหม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มือของเขาเอื้อมไปหยิบปืนพกคู่ใจที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะโดยสัญชาตญาณ แต่ผมคว้าข้อมือเขาไว้เบาๆ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของวิทยาศาสตร์เถอะครับ" ผมยิ้มมุมปาก ความมั่นใจที่เปี่ยมล้นทำให้จางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "ไปเปิดประตู แล้วดูว่าวันนี้ 'เครื่องมือทำมาหากิน' ของผมจะจัดการกับคนพวกนี้อย่างไร" ทันทีที่จางเหว่ยเปิดประตูออก ลมหนาวก็พัดกรรโชกเข้ามาปะทะกับกลิ่นอาหารที่หอมตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้สำหรับคนในยุคนี้ แม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าทอถึงกับนิ่งค้างไป สายตาของนางจ้องมองหม้อซุปบนเตาที่กำลังเดือดปุดๆ ด้วยสีหน้าหิวโหยปนอิจฉา ทว่าสิ่งที่นางไม่เห็นคือขวดแก้วเล็กๆ ที่ผมแอบวางไว้ข้างตัว ซึ่งข้างในบรรจุสารเคมีบางอย่างที่พร้อมจะทำให้บ้านหลังนี้กลายเป็น 'สนามรบ' ของความลับที่ไม่อาจเปิดเผย แต่ในวินาทีที่แม่สามีก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามา เธอก็หยุดกึก สายตาของเธอไม่ได้มองที่หม้อซุป แต่มองตรงมาที่รอยแยกมิติที่ยังคงหลงเหลือละอองแสงสีฟ้าจางๆ อยู่ที่มุมห้อง เธอเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา แล้วก้าวถอยหลังจนล้มก้นจ้ำเบ้า "นะ... นั่นมันแสงอะไร! แก... แกมันปีศาจ! จางเหว่ย! เมียแกมันคือตัวประหลาด!" ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น แต่ในตอนนั้นเอง ร่างของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบหน่วยข่าวกรองที่หายหน้าไปนาน ก็ก้าวเข้ามาจากเงามืดหลังบ้านพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่หน้าผากของแม่สามี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "หลินอิง... เครื่องส่งสัญญาณจากแล็บของคุณ กำลังส่งเสียงเตือนว่ามี 'ผู้บุกรุก' จากโลกเดิมติดตามคุณมาถึงที่นี่แล้ว" ผมหันไปมองหน้าต่างไม้ที่ปิดสนิท ทันใดนั้น กระจกก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาดำในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่ดูทันสมัยยิ่งกว่าเทคโนโลยีที่ผมมีเสียอีก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักวิจัยผู้แกร่งกล้าในดินแดนยุคเก่าแห่งนี้นะครับ