เส้นขนานที่หวนกลับมาบรรจบ

“ถ้าโปรเจกต์นี้พังลงเพียงเพราะรสนิยมที่ไร้รอยต่อของคุณ อคิราห์ ผมคงต้องพิจารณาว่าใบปริญญาจากต่างแดนที่ถือมานั้น มันคุ้มกับความเสี่ยงของบริษัทผมหรือไม่” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นกลางห้องประชุมที่เงียบกริบ อคิราห์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง หญิงสาววางปากกาในมือลงบนโต๊ะกระจกหรูหราอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของทุกคนในห้อง เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบประสานดวงตาคมกริบที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอเมื่อสามปีก่อน ธามันยังคงเหมือนเดิม... ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกและทิฐิที่สูงเสียดฟ้านั่นยังคงเป็นอาวุธร้ายกาจที่เขาใช้ทำลายความมั่นใจของคนรอบข้างเสมอมา “ดิฉันเชื่อในคุณภาพงานมากกว่าวาทศิลป์ค่ะ คุณธามัน” อคิราห์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะต้านทาน “ถ้าคุณมองว่ารสนิยมของดิฉันเป็นความเสี่ยง นั่นอาจเป็นเพราะคุณยังยึดติดอยู่กับกรอบเดิมๆ ที่ขังตัวเองไว้จนมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอกต่างหากล่ะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง รินรดาที่นั่งอยู่ข้างกายธามันเหยียดยิ้มมุมปากราวกับกำลังรอชมละครฉากใหญ่ แต่ธามันกลับขมวดคิ้วแน่น แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะหนึ่งราวกับมีบางอย่างในน้ำเสียงของเธอที่สะกิดความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ “คุณดูเปลี่ยนไปนะ” เขาเปรยขึ้น น้ำเสียงลดทอนความดุดันลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเย่อหยิ่งไว้เช่นเคย “คนเราต้องเติบโตค่ะ ถ้าไม่โตสิคะน่าแปลก” อคิราห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดชุดสูทสีเรียบให้เข้าที่ “และดิฉันหวังว่าการทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ระดับประเทศครั้งนี้ เราจะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีพอ... หรือคุณทำไม่ได้คะ?” คำถามนั้นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำท้าทายที่ทำให้สันกรามของธามันขบเข้าหากันแน่น เขาไม่เคยเป็นฝ่ายถูกต้อนจนมุมแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข เมื่อสิ้นสุดการประชุมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนอึดอัด อคิราห์รีบก้าวออกมาจากตึกระฟ้าใจกลางกรุง ความเข้มแข็งที่เธอแสดงออกเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ พื้นหลังเป็นรูปเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มพิมพ์ใจกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน “แม่จ๋า...” เสียงออดอ้อนจากปลายสายดังขึ้นทันทีที่เธอรับสาย “ลินินรอแม่ที่ร้านขนมนะครับ คุณป้าใจดีให้ลินินกินพุดดิ้งไปคำหนึ่งด้วย” ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมมลายหายไปในพริบตา อคิราห์ยิ้มออกมาจากใจดวงตาที่เคยเย็นชาในห้องประชุมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อ่อนโยน “ครับผม... แม่กำลังไปหาครับ รอแม่อีกแป๊บเดียวคนเก่งของแม่” เธอรีบเดินไปที่มุมตึกที่ลับตาคน แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “อคิราห์!” เธอชะงัก ร่างสูงของธามันยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูสับสนและคาดเดายาก เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ “สามปีที่หายไป... คุณไปอยู่ไหนมา แล้วทำไมถึง...” “เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันเรื่องส่วนตัวค่ะ” อคิราห์ขัดขึ้นทันควันโดยไม่หันกลับไปมอง “คุณมีโปรเจกต์ที่ต้องรับผิดชอบ และดิฉันก็มีชีวิตที่ต้องดูแล แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับการเป็นคนแปลกหน้าที่ทำงานร่วมกัน” เธอผลักประตูรถและก้าวขึ้นไปทิ้งให้ธามันยืนจมอยู่กับความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาในหัวใจ ณ ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งหนึ่งไม่ไกลจากเขตธุรกิจ 'ลินิน' เด็กชายตัวน้อยกำลังนั่งรอแม่อย่างสงบ ดวงตาใสซื่อคู่นั้นจ้องมองไปยังกระจกร้านด้วยความตื่นเต้น จนกระทั่งชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านเพื่อหลบฝนที่เริ่มโปรยปราย ธามันมองไปรอบๆ ร้านด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดลงที่เด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่ เด็กชายเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มใสซื่อปรากฏบนใบหน้าดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากใครบางคนที่เขารู้จักดี และโครงหน้าที่ชัดเจนจนทำให้คนมองต้องหยุดหายใจ ธามันเดินตรงเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มือของเขาเอื้อมไปแตะไหล่เล็กๆ นั้นเบาๆ “หนู... มากับใครครับ?” ลินินเอียงคอ มองชายแปลกหน้าที่ดูดุแต่กลับมีความเศร้าในแววตา “ลินินมากับแม่ครับ แม่กำลังมาครับคุณอา” ธามันชะงัก คำว่า 'แม่' ของเด็กน้อยทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ ในขณะที่เขากำลังจะถามต่อ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของอคิราห์ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “ลินิน!” เธอหยุดกึกเมื่อเห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ธามันกำลังนั่งย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายของเธอ มือหนาของเขาแตะอยู่บนหัวของเด็กน้อยด้วยท่าทีที่คาดไม่ถึง ธามันค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างอคิราห์และเด็กชายที่ดูเหมือนเขาราวกับกระจกเงา ในมือของเขามีสมุดวาดภาพที่ลินินทำตกไว้ ซึ่งเปิดค้างอยู่ที่รูปวาดครอบครัว... รูปวาดที่เด็กน้อยวาดผู้ชายคนหนึ่งที่มีโครงหน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน “อคิราห์...” ธามันเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เด็กคนนี้... คือใคร?” ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่นั้นอีกครั้ง อคิราห์นิ่งงัน ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดสามปีถูกสั่นคลอนด้วยสายตาของชายผู้เป็นเจ้าของสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายเด็กน้อยตรงหน้า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการค้นหาคำตอบในครั้งนี้นะคะ