การเยือนถิ่นหมาป่า

กลิ่นไอฟรุตตี้ปนกลิ่นบุหรี่ราคาแพงยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่อัดแน่นไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาคมกริบของกวินยังคงตรึงอยู่ที่ร่างของเธอด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ทว่าความกดดันทั้งหมดกลับไม่ได้มาจากผู้ชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาขัดจังหวะ หากแต่มาจากวงแขนแกร่งที่โอบรอบเอวสอบของเธอเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก—ศศิน มาเฟียหนุ่มปรายตามองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "กวิน... ดูเหมือนว่ามารยาทในการเคาะประตูก่อนเข้าห้องเจ้านายเก่า จะเป็นสิ่งที่นายไม่เคยเรียนรู้มาตั้งแต่สมัยเด็กสินะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนน่าขนลุก ศศินไม่ได้ขยับตัวออกจากตำแหน่งเดิมแม้แต่น้อย ปล่อยให้ร่างของรินรดาแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจงใจ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของและตอกย้ำสถานะของเธอในอาณาจักรแห่งนี้ กวินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบกวาดมองผู้ตรวจสอบบัญชีสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น "ผมก็แค่เป็นห่วง... กลัวว่าผู้ตรวจสอบบัญชีคนเก่งของบริษัทเรา จะทำงานหนักเกินไปจนต้องเอาตัวเข้าแลกกับการประเมินงบดุลรอบดึก เสียดายความสามารถแทนที่จะต้องมาตกอยู่ในอุ้งมือของหมาป่าเจ้าเล่ห์อย่างคุณศศิน" คำพูดนั้นจงใจยั่วโมโหและสร้างรอยร้าวให้เกิดขึ้นในความสัมพันธ์อันเปราะบางระหว่างเขากับศศิน ทว่ารินรดากลับเป็นฝ่ายที่ทนไม่ได้เสียเอง เธอกัดริมฝีปากแน่น ดึงความมั่นใจและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีกลับคืนมา ก่อนจะบิดตัวออกจากอ้อมแขนที่พันธนาการไว้อย่างถือวิสาสะ แม้ศศินจะยอมคลายวงแขนออกอย่างไม่เต็มใจนัก แต่สายตาที่เขามองเธอกลับระอุไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "ฉันมาที่นี่เพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายค่ะคุณกวิน ไม่ใช่เพื่อรับฟังคำดูถูกไร้สาระจากใคร" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดรอบตัว "ถ้าเอกสารการเงินทั้งหมดพร้อม ฉันก็ขอเริ่มตรวจสอบในส่วนที่เหลือทันทีค่ะ" ศศินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขาดูพึงพอใจระคนเหยียดหยัน ผู้หญิงคนนี้ช่างอวดดีและกล้าหาญเสียจนเขาอยากจะปราบพยศให้ราบคาบคาเตียงทำงานของตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด รินรดามีความดื้อรั้นที่ท้าทายสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาอย่างร้ายกาจ "เชิญ..." ศผินผายมือไปยังโต๊ะกระจกยาวที่กองเอกสารนับสิบแฟ้มวางเรียงรายอยู่ ก่อนจะหันไปสบตากับกวินด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ส่วนแก... กวิน ถ้าไม่มีธุระเรื่องงาน ก็ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่แค่ไล่ออก แต่อาจจะฝังแกไว้ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครหาเจอ" กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมให้รินรดาก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปโดยไม่ลืมทิ้งสายตาคาดโทษไว้เบื้องหลัง ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าความตึงเครียดกลับทวีคูณขึ้นเป็นเท่าตัว รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่ม เปิดแฟ้มบัญชีเล่มแรกขึ้นมาแล้วเริ่มกวาดสายตาตรวจตัวเลขอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดทำงานแข่งกับบรรยากาศอันเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างสูงซึ่งยืนค้ำหัวเธออยู่ ทว่า... การทำงานภายใต้สายตาของศศินไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เงาร่างหนาของเขาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณต้นคอระหง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกจนสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิง ตัวเลขในกระดาษเริ่มพร่ามัว สมาธิที่เคยมีหายวับไปกับตาเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของเขาเอื้อมมาแตะลงบนเส้นผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มอย่างจงใจ "คุณศศิน... กรุณาถอยไปด้วยค่ะ ฉันกำลังทำงาน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นพร่า "ทำงานงั้นเหรอ?" ศศินกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่ระอุอุ่น "แต่ฉันว่า... เธอกำลังสั่นนะ รินรดา" เขาวางมือทับลงบนหลังมือของเธอที่กำลังถือปากกา ปลายมือของเขาบดขยี้เรียวหนาของเธอให้หยุดนิ่ง แรงกดดันจากร่างกายที่แนบชิดลงมาจากด้านหลังทำให้แผ่นหลังบางของเธอแนบติดกับอกแกร่งของเขาโดยปริยาย รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอกำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันอุกอาจและแรงดึงดูดดิบเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้จงใจคุกคาม "ปล่อยค่ะ..." เธอพยายามขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ ศศินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขายังพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาคว้าเอวบางไว้มั่นแล้วยกตัวเธอนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน เอกสารกองโตหล่นกระจายลงพื้นอย่างไม่เป็นท่า "คิดจะมาเล่นเกมกับหมาป่า... เธอกล้าหาญเกินไปแล้วรู้ตัวไหม" ศศินก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด รินรดากลั้นเสียงครางด้วยความสะท้านวาบ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธขึงที่มีก่อนหน้านี้ถูกหลอมละลายจนหมดสิ้นใต้เงื้อมมือของเขา เรียวขาภายใต้กระโปรงทรงเอถูกบังคับให้อ้าออกเล็กน้อยเมื่อร่างสูงแทรกตัวเข้ามาประชิดระหว่างขาของเธอ ความแนบชิดที่ไร้ซึ่งช่องว่างทำให้รับรู้ถึงความตื่นตัวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน มือแกร่งลูบไล้ขึ้นมาใต้ร่มผ้า บีบคลเคล้นสะโพกอวบอิ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ "คุณมัน... คนสารเลว..." เธอกัดฟันด่าทอด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความอัดอั้น ทว่ากลับเต็มไปด้วยประกายเสน่หาที่ปฏิเสธไม่ได้ ศศินเงยหน้าขึ้นมาสบตา ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาที่ปริ่มหางตาของเธอออกอย่างทะนุถนอม ทว่าแววตากลับดุดันและเต็มไปด้วยความกระหาย "ปากบอกว่าสารเลว... แต่ร่างกายเธอกำลังต้อนรับฉันเป็นอย่างดีนะ รินรดา" เขาก้มลงประกบจูบเรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกละเอียด รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่สุดท้ายมือคู่นั้นก็ต้องเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ลอยเคว้งไปกับห้วงอารมณ์วาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันทำให้ลมหายใจของเธอขาดหวง สติสตังหลุดลอยไปไกลลิบ ศศินถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอนอนหอบหายใจตัวโยนอยู่บนโต๊ะทำงาน โดยที่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องมองเรือนร่างที่สั่นสะท้านของเธอด้วยความพึงพอใจสูงสุด ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลุกเป็นไฟเกินกว่าจะควบคุม เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของบอดี้ガードคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตำรวจบุกมาถึงหน้าคฤหาสน์ พร้อมหมายค้นคดีฟอกเงินที่คุณกวินแจ้งความไว้ครับ!" ดวงตาของศศินวาวโรจน์ขึ้นทันที เขาสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับข่าวที่ได้ยิน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่เกมรักอันตรายนี้ไปพร้อมกับ "จูบแรกยามสายัณห์" นะคะ