ปราณกระบี่สะท้านฟ้ากับเสียงร้องโหยหวนยามวิกาล

กลิ่นอายสาบสางของซากศพและกลิ่นอับชื้นของหยาดน้ำค้างยามวิกาล คละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ ร่างของศาลเจ้าเก่าแก่ที่ผุพังจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าช้าอันรกร้างไร้ผู้คน ในยุทธภพนี้ มีสถานที่อัปมงคลมากมาย แต่ไม่มีที่ใดน่าสะพรึงกลัวเท่า "อารามร้างสกุลเหอ" แห่งนี้อีกแล้ว หกสิบปีก่อน ที่นี่เคยเป็นลานประลองยุทธ์นองเลือด ก่อนจะกลายเป็นหลุมศพไร้ป้ายชื่อนับพัน "เจ้าเด็กโง่... หากเจ้ายังเดินสะดุดก้อนอิฐแล้วทำเสียงดังอีกครั้ง ข้าจะใช้คัมภีร์อักขระเวทผนึกปากหอยปากปูของเจ้าเสีย" น้ำเสียงราบเรียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมืองแร่ ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง หลินมู่ชิงยืนสงบนิ่งอยู่บนคานไม้ผุพัง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลม ราวกับเซียนผู้สูงส่งที่ไม่แปดเปื้อนธุลีโลก แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยหยากหยาดน้ำตาแห่งความตายและโครงกระดูกขาวโพลนที่เกลื่อนกลาด แต่นางกลับดูราวกับดอกบัวขาวที่ผุดขึ้นมาจากโคลนตม น่าเสียดายที่แววตาคู่คมกริบของนางเวลานี้ กำลังจ้องมองบุรุษผู้หนึ่งด้วยความระอาใจถึงขีดสุด ไป๋หรงสะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที ดวงตาคมปลาบเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบลอดไรฟันกลับไป "แม่นางหลิน... ท่านพูดเบาหน่อยสิ! ข้าไม่ได้ตั้งใจจะสะดุดกระโหลกผีพวกนี้เสียหน่อย ใครใช้ให้พวกมันมานอนเกะกะขวางทางวิถีกระบี่ของข้าเล่า!" ปากกล่าวโทษผู้อื่น แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาจนแทบพับลงไปกองกับพื้น มือหนาที่กุมด้ามกระบี่ประจำกายชื้นเหงื่อจนลื่น "วิถีกระบี่อันยิ่งใหญ่ของเจ้า คงไม่ได้มีไว้เพื่อใช้ก้าวเหยียบหัวกะโหลกบรรพชนหรอกกระมัง?" หลินมู่ชิงปรายตามองด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "ศิษย์เอกสำนักกระบี่เทวะผู้เลื่องชื่อ ขุนพลผู้ทะนงตนว่าไร้พ่าย ทะลวงขอบเขตปราณนภาได้ตั้งแต่อายุยังน้อย... ไฉนตอนนี้จึงมีสภาพไม่ต่างจากสุนัخหางจุกตูดเล่า?" "เขาเรียก 'ความระมัดระวังต่อภัยมืด' ต่างหากเล่า!" ไป๋หรงเถียงคอเป็นเอ็น แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ข้าเป็นผู้ฝึกยุทธ์สายบู๊ เผชิญหน้ากับยอดฝีมือมารมาก็มาก กลลวงอันใดข้าไม่เคยเห็น? แต่... แต่พวกผีสางไร้เงาและไม่มีลมปราณเช่นนี้ มันอยู่นอกเหนือตำราพิชัยสงครามยุทธภพนะแม่นาง!" ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อปากต่อกัน ท่ามกลางความเงียบงัดยามวิกาล บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ ลมพัดกรรโชกแรงจนเปลวเพลิงจากกองไฟเล็กๆ ดับวูบลง ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งทันที เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลอดผ่านหลังคารั่วลงมาเป็นลำแสงสีเงินยวง *ครกด... ครกด...* เสียงประหลาดบางอย่างดังขึ้นมาจากมุมมืดของห้องโถงใหญ่ มันเป็นเสียงคล้ายวัตถุหนักๆ กลิ้งไปบนพื้นดินแห้งผาก สลับกับเสียงลมหายใจติดขัดที่แหบพร่าราวกับคนใกล้ตาย ไป๋หรงหยุดหายใจโดยอัตโนมัติ ร่างกายแข็งทื่อดั่งถูกตรึงไว้ด้วยอักขระเวท เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า มือที่กำด้ามกระบี่สั่นระริก "ม... มีตัวอะไรบางอย่างกำลังมา..." ไป๋หรงกระซิบเสียงสั่น พยายามขยับตัวไปหลบหลังร่างระหงของหลินมู่ชิงอย่างเนียนที่สุด "ถอยไป" หลินมู่ชิงเอ่ยเสียงเย็น ปัดชายเสื้อป้องไม่ให้บุรุษผู้นี้เข้าใกล้เกินควร นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว นิ้วเรียวดั่งลำหยกสะบัดเบาๆ กลางอากาศ อักขระสีทองอร่ามพลันเปล่งประกายขึ้นรอบปลายนิ้ว กลิ่นอายพลังเซียนบริสุทธิ์แผ่ซ่านขับไล่ความอับชื้นออกไปชั่วขณะ ในวินาทีนั้นเอง... จากเงาดำทึบของเสาไม้แกะสลักที่ผุกร่อน ร่างหนึ่งก็ก้าวออกมา มันเป็นร่างของบุรุษร่างใหญ่โตกำยำ สวมชุดเกราะนักรบโบราณที่ขึ้นสนิมเขรอะจนดูน่ากลัว ทว่า... *เหนือคอขึ้นไปกลับว่างเปล่า!* ไม่มีศีรษะ ไม่มีใบหน้า มีเพียงรอยขาดรุ่งริ่งของเนื้อหนังและเลือดสีดำคล้ำที่แห้งกรังไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย มือข้างหนึ่งถือขวานศึกเล่มโตที่คมกริบ อีกมือหนึ่ง... กำลังหิ้ว "ศีรษะ" ของมนุษย์ที่ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว คราบเลือดอาบแก้ม เส้นผมยาวรุงรังหยาดหยดหยดลงพื้นดังเปาะแปะ! *ผีหัวขาด!* ตัวแรกในยุทธภพที่ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าพวกเขา! "แม่... แม่เจ้าโว้ยยยย!" ไป๋หรงหลุดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจกลัว สติหลุดลอยไปชั่วขณะ ขาทั้งสองข้างถอยกรูดจนสะดุดกองกระดูกข้างหลังล้มลงไปนั่งแผ่หลาอยู่กับพื้น กระบี่ในมือเกือบหลุดร่วง "ทำไมมันถึงไม่มีหัวเล่า! ใครขโมยหัวมันไป! มันตายยังไงถึงได้น่าเกลียดน่ากลัวเช่นนี้ฟะ!" "หุบปากน่ารำคาญเสียที!" หลินมู่ชิงขมวดคิ้วมุ่น นางไม่เคยพบเจอบุรุษผู้ใดที่น่าปวดหัวเท่านี้มาก่อน ขณะที่ศัตรูกำลังเผชิญหน้า กลับส่งเสียงโวยวายราวกับสตรีชาวบ้านถูกขโมยไก่ ผีหัวขาดในชุดเกราะส่งเสียงคำรามในลำคอ เสียงนั้นดังก้องกังวานสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ มันยกขวานศึกในมือขึ้นชี้ตรงมาที่ไป๋หรง ดวงตาที่ไร้หัวพยายามหันมาทางต้นเสียง ก่อนที่มันจะพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ กลิ่นอายความตายพวยพุ่งตลบอบอวลจนหายใจไม่ออก! "ระวัง!" หลินมู่ชิงสะบัดมือขวา คัมภีร์อักขระเวทสีทองพุ่งออกไปกลางอากาศ กางเป็นม่านพลังป้องกันรับคมขวานที่ฟาดลงมาอย่างดุเดือด เสียงประกายไฟจากการปะทะดังสนั่นหวั่นไหว "ไป๋หรง! หากเจ้ายังทำตัวเป็นเต่าหดหัว ข้าจะสลักชื่อเจ้าลงบนป้ายวิญญาณเป็นคนแรกในวันนี้แน่!" นางตวาดกร้าว นัยน์ตาคู่สวยฉายแววดุดันน่าเกรงขาม ไป๋หรงที่นั่งกองอยู่กับพื้น สะดุ้งเฮือกราวกับถูกสายฟ้าฟาดซ้ำสอง ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจถูกแทนที่ด้วยความอับอายและสัญชาตญาณดิบของยอดฝีมือกระบี่ เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ดวงตาคมกราบที่เคยหวาดผวา บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นและจิตสังหารอันเข้มข้น "ให้ตายสิ... สตรีใจร้ายผู้นี้ช่างไร้ความปรานีเสียจริง!" ไป๋หรงคำรามลั่น ร่างกายดีดผึ่งขึ้นยืนอย่างสง่างามในพริบตา ปราณกระบี่สีครามเข้มระเบิดออกมาจากร่างจนเสื้อผ้าสะบัดพับๆ ลมปราณขั้นสูงทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรยากาศรอบอารามร้างสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับฟ้าดินกำลังก้มหัวให้แก่พลังอันเกรียงไกรนี้ มือขวาคว้าด้ามกระบี่ประจำกายที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ปลายกระบี่ชี้ตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล! "บังอาจนัก... กล้าดียังไงมาขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของข้ากับสตรีของข้า... เอ๊ย! สตรีที่เดินทางร่วมกับข้า!" ไป๋หรงตะโกนก้อง เสียงคำรามสะท้านฟ้าดิน นิ้วเรียวกระชับด้ามกระบี่มั่น พร้อมที่จะชักมันออกจากฝักเพื่อล้างบางป่าช้าแห่งนี้ให้ราบคาบในดาบเดียว! ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่กำลังจะหลุดออกจากฝักเหล็กกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับผีหัวขาดที่พุ่งเข้ามาประชิดตัว พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขาเหยียบอยู่ก็เกิดการแตกร้าวเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับไอน้ำสีเลือดที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหลุมศพเบื้องล่าง และเงาร่างนับร้อยที่กำลังผุดขึ้นมาจากพื้นดินล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... เสียงกระซิบแหบพร่าของผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ดังขึ้นแนบชิดติดใบหูของไป๋หรง... *"...เจ้าพาใครมา... เดินเหยียบหัวพวกเรา... สนุกนักหรือ..."* ---------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดдерที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมา ณ ที่นี้นะคะ <3