พันธมิตรต่างเผ่าผนึกกำลังปกป้องคาเฟ่

"ถ้าก้าวเข้ามาในรัศมีเคาน์เตอร์กาแฟของฉันอีกเพียงก้าวเดียว กลิ่นไหม้ของถั่วคั่วจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังพวกแกแทน เตรียมตัวไว้ให้ดี" รินวางกาน้ำทองเหลืองลงบนเตาเซรามิกด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท มือที่เรียวบางของเธอไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้ภายนอกคาเฟ่จะมีเงาของกองกำลังชุดดำจากสภาอุตสาหกรรมมืดล้อมกรอบไว้จนมิด แต่ภายในร้านกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของ 'วนิลลามาดากัสการ์' ที่ถูกเคี่ยวจนข้นคล้ายจะเยาะเย้ยสถานการณ์ตึงเครียดข้างนอก ลูเมนในร่างภูติตัวจิ๋วเกาะอยู่บนไหล่ของริน ปีกใบบางของมันสั่นระริกด้วยความโกรธจัด มันชี้ดาบไม้จิ๋วที่ทำจากกิ่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ไปทางกลุ่มคนที่พยายามพังประตูไม้โอ๊คเข้ามา "รินคะ พวกสารเลวนี่มันไม่รู้ซะแล้วว่าคาเฟ่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่ขายขนม แต่มันคือป้อมปราการที่เชื่อมโยงจิตวิญญาณของลูกค้าทุกคนเข้าด้วยกัน!" ยังไม่ทันที่รินจะได้เอ่ยตอบ เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังสนั่นหน้าประตูกระจกหน้าร้าน เศษไม้และควันไฟฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่แทนที่จะเป็นภาพของความพินาศ ร่างหนึ่งที่สูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินวาววับกลับก้าวข้ามผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างสง่างาม "ใครอนุญาตให้พวกแกมาทำลายกลิ่นหอมของมัฟฟินสูตรพิเศษของวันนี้กัน?" เสียงที่ทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพายุสะท้อนไปทั่วร้าน ราชสีห์เงินเผ่าพันธุ์ผู้พิทักษ์ที่ดูสุขุมมาตลอด กลับพุ่งตัวเข้ากระแทกกลุ่มผู้บุกรุกจนกระเด็นออกไปข้างนอกอย่างง่ายดาย ไม่เพียงแค่นั้น จากมุมมืดของร้าน เงาร่างปราดเปรียวของเอลฟ์หนุ่มผู้เคยมานั่งจิบชาเงียบๆ ทุกบ่ายก็ปรากฏตัวขึ้น ธนูในมือของเขาไม่ได้เล็งไปที่หัวใจใคร แต่เล็งไปที่จุดศูนย์รวมของเวทมนตร์ปิดกั้นที่ศัตรูใช้ "การทำลายสุนทรียภาพของริน คือการประกาศสงครามกับป่าดาราของพวกเรา ชาวเอลฟ์ไม่มีวันยอม" เขากล่าวพลางปล่อยลูกศรแสงที่แตกตัวออกเป็นตาข่ายเวทมนตร์ ตรึงศัตรูไว้กับพื้น "คนแคระอย่างพวกเราอาจจะชอบการขุดทอง แต่เราก็เกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบเอาเปรียบคนทำมาหากินสุจริต!" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างเตี้ยล่ำดังขึ้น พร้อมกับการทุบค้อนขนาดมหึมาลงบนพื้นร้านจนเกิดกำแพงหินศิลาที่ไม่มีวันถูกทำลายขึ้นมาปกป้องรอบคาเฟ่ รินมองภาพเหล่าลูกค้าที่เธอเคยชงกาแฟให้ทุกวันกำลังผนึกกำลังกันปกป้องพื้นที่เล็กๆ ของเธอ ดวงตาของเธอร้อนผ่าว เธอไม่ใช่เชฟที่สู้อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว เธอก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ถือถาดขนมปังอบร้อนที่เธอเตรียมไว้เป็น "อาวุธ" สุดท้าย กลิ่นหอมเข้มข้นของแป้งหมักธรรมชาติและผลไม้ป่าจากมิติต่างแดนกระจายตัวออกไป กดทับพลังมืดของศัตรูให้หดหายไปด้วยความอบอุ่นที่ท่วมท้น "ลูเมน โปรยผงอบเชยเวทมนตร์นั่นซะ" รินสั่งการเบาๆ แต่เด็ดขาด ภูติตัวจิ๋วหัวเราะร่า ก่อนจะบินขึ้นสูงแล้วสลัดผงสีน้ำตาลทองลงมา ฝุ่นผงนั้นกลายเป็นเกล็ดหิมะแห่งกลิ่นหอมที่ทำให้ผู้บุกรุกเกิดอาการเคลิบเคลิ้มจนลืมความโกรธแค้นไปชั่วขณะ นั่นคือจังหวะที่มังกรหนุ่มในร่างมนุษย์ที่ยืนกอดอกพิงผนังมาตลอด ยืดตัวตรงแล้วพ่นลมหายใจร้อนระอุออกมาเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย "ไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนคาเฟ่แห่งนี้ให้กลายเป็นเตาเผาที่มีพวกแกเป็นวัตถุดิบหลัก" ความโกลาหลค่อยๆ สงบลง กลุ่มผู้บุกรุกรีบถอยทัพไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนวิเศษภายในร้านที่ยังคงความอบอุ่น รินถอนหายใจยาว วางถาดขนมลงบนโต๊ะกลางท่ามกลางมิตรสหายต่างเผ่าพันธุ์ที่หันมามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและมิตรภาพ "ขอบคุณทุกคนนะคะ... ขอบคุณจริงๆ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจากความตื้นตันใจ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่พังไปแล้วกลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างแผ่วเบาและเยือกเย็น ร่างหนึ่งที่สวมผ้าคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางร้าน เขาไม่ได้ดูเหมือนนักรบ หรือศัตรูที่ต้องการจะทำลายล้าง ชายลึกลับคนนั้นค่อยๆ ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำแม้ผ่านไปหลายปี... ใบหน้าที่เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทางธุรกิจในโลกเดิมของเธอ เขาถือกล่องขนมขนาดเล็กสีน้ำเงินเข้มในมือ พร้อมกับวางมันลงบนเคาน์เตอร์ด้วยนิ้วที่เรียวยาวและสั่นเทา "ริน... ฉันหาเธอเจอจนได้" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโหยหาและปริศนาที่ชวนให้ขนลุก "และของในกล่องนี้ คือคำสั่งเสียสุดท้ายจากคนที่เธอกำลังตามหามาตลอดตั้งแต่วันที่เธอข้ามมิติมา" รินเบิกตากว้าง มือที่เพิ่งวางจากงานครัวหยุดชะงักลงทันที เมื่อเห็นตราประทับบนกล่องสีน้ำเงินนั้น... มันคือตราประทับที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของ "สูตรขนมต้องห้าม" ที่รินพยายามตามหามาตลอดสามสิบตอนนี้! ความทรงจำที่รินพยายามลบเลือนกำลังจะถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หรือนี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจและติดตามการเดินทางของรินมาจนถึงตอนนี้นะคะ!