เมนูเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งปี

“ถ้าเธอคิดจะวางทาร์ตเลมอนไว้ข้างๆ สโคนเนยสดอีกล่ะก็ ฉันจะสาปให้กระโปรงผ้ากันเปื้อนของเธอติดหนึบกับเก้าอี้ไปตลอดงานเลยเชียว ริน!” เสียงแหลมเล็กที่เปี่ยมไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นจากมุมเคาน์เตอร์ ลูเมนในร่างภูติน้อยพฤกษาบินวนรอบถาดขนมด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ปีกใสๆ ของเขาสั่นระริกจนละอองเกสรฟุ้งกระจาย รินชะงักมือที่กำลังถือที่คีบขนม เธอหันไปมองคู่หูตัวจิ๋วด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะวางทาร์ตชิ้นนั้นลงบนจานเซรามิกเคลือบสีน้ำเงินเข้มแทนตำแหน่งที่ควรจะเป็น “กลิ่นซีตรัสจะตีกับกลิ่นเนยหมักที่ฉันตั้งใจบ่มมาทั้งสัปดาห์นะเจ้าคะ ลูเมน… วันนี้คือวันครบรอบปีแรกของเรา การจัดวางคือภาษากายของเชฟ ต่อให้เป็นงานบุฟเฟต์ที่เปิดให้ทุกคนเข้ามาทานฟรี แต่ฉันก็ไม่อยากให้ความตั้งใจของฉันเสียรสชาติไปเพียงเพราะการวางสลับที่ค่ะ” รินตอบพลางเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยผ้าสะอาด เธอไม่ได้รู้สึกเหนื่อย แต่ความตื่นเต้นที่สั่นสะเทือนอยู่ในอกมันทำให้จังหวะการหายใจของเธอเปลี่ยนไป คาเฟ่ปาฏิหาริย์ปลายภพในวันนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนสวรรค์ขนาดย่อม กลิ่นหอมฟุ้งของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์พิเศษที่รินเพาะขึ้นเอง ผสมผสานกับความหวานหอมของแป้งพายที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทั่วทั้งร้านจนแทบจะกลายเป็นไอหมอกสีทอง ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงระฆังต้อนรับปกติ แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นเหมือนฝีเท้าของสัตว์ป่าที่กำลังก้าวเข้าสู่พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ รินวางที่คีบลงช้าๆ เธอหันไปสบตากับลูเมนที่หยุดบินนิ่งสนิท ท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาตื่นตระหนกที่แฝงความไม่ไว้วางใจ ผู้มาเยือนไม่ใช่ลูกค้าประจำที่เป็นชาวบ้านในป่าหรือสัตว์เวทมนตร์ตัวน้อยๆ แต่เป็นกลุ่มชายร่างสูงในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ดูราวกับหลุดออกมาจากเถ้าถ่าน พวกเขาไม่ได้เดินตรงมาที่โต๊ะบุฟเฟต์ แต่กลับเดินดิ่งตรงมาที่เคาน์เตอร์ ราวกับรู้ตำแหน่งที่ตั้งของหัวใจสำคัญแห่งร้านนี้ดี “หนึ่งปีแล้วสินะ…” ชายที่อยู่ตรงกลางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน เขาวางวัตถุชิ้นหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ไม้ มันคือเข็มกลัดโลหะรูปดอกไม้ที่เริ่มเหี่ยวเฉา ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของสมาคมเชฟเบเกอรี่ในโลกที่รินจากมา หัวใจของรินกระตุกวูบ ความทรงจำเรื่องการแข่งขันทางธุรกิจที่โหดร้ายจนเธอต้องถอยร่นมาถึงปลายภพย้อนกลับมาเตือนใจราวกับแผลเป็นที่เพิ่งถูกสะกิด เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้มือจะเริ่มเย็นเยียบ “ที่นี่ไม่มีสิ่งที่พวกท่านต้องการหรอกค่ะ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “วันนี้คือวันฉลองครบรอบปีแรกของคาเฟ่ หากท่านมาเพื่อร่วมยินดี ขนมและกาแฟทุกอย่างเป็นอภินันทนาการจากทางร้านค่ะ แต่ถ้าหากท่านมาเพื่อนำอดีตที่ฉันฝังมันไปแล้วกลับมา… ก็เชิญท่านออกไปทางเดิมเถอะค่ะ” ชายในชุดคลุมแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาไม่ได้มองขนมที่วางเรียงรายอย่างสวยงาม แต่มองทะลุไปยังหลังร้าน—ที่ที่สวนสมุนไพรและต้นกำเนิดของวัตถุดิบปาฏิหาริย์เติบโตอยู่ “เธอคิดว่าการหนีมาสุดขอบโลกจะทำให้เธอหลุดพ้นจากการเป็น ‘เครื่องมือ’ ได้จริงหรือริน? รสชาติที่เธอปรุงออกมาได้ที่นี่… มันไม่ได้มีแค่ความรัก แต่มันมีพลังงานบางอย่างที่แม้แต่ราชาของเรายังต้องการ” ลูเมนพุ่งตัวเข้าขวางหน้าชายผู้นั้น ร่างกายของเขาส่องแสงเรืองรอง สีเขียวมรกตที่เคยนุ่มนวลกลับกลายเป็นสีแดงชาดด้วยความโกรธ “ถอยไป! ถ้าไม่อยากถูกหนามพฤกษาแทงทะลุหัวใจ!” “ลูเมน พอค่ะ” รินกดไหล่ของภูติน้อยไว้เบาๆ เธอรู้ดีว่าหากเกิดการปะทะกัน ความพยายามตลอดหนึ่งปีที่เธอสร้างความไว้วางใจให้กับผู้อยู่อาศัยในป่านี้จะพังทลายลงทันที เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นหอมของกาแฟยังคงลอยเด่นอยู่ แต่ในความหวานนั้น กลับเริ่มมีกลิ่นอายของโลหะจางๆ แทรกเข้ามา “พวกท่านมาที่นี่ในวันที่กำแพงระหว่างมิติเปราะบางที่สุด… ไม่ใช่เพราะรสชาติขนมของฉันหรอกใช่ไหมคะ?” รินถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้น “ท่านต้องการ ‘กุญแจ’ ที่ฉันเผลอทำตกค้างไว้ตอนที่ข้ามมิติมาเมื่อปีก่อน” ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากที่ดูอำมหิต “ฉลาดสมกับเป็นมือหนึ่ง… ริน ส่งกุญแจนั่นมา แล้วเราจะปล่อยให้ร้านเล็กๆ ของเธออยู่ต่อไปได้อีกแค่ชั่วคราว แต่ถ้าไม่… วันครบรอบปีแรกนี้ อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นแสงตะวันในโลกนี้” รินหลับตาลง ภาพของลูกค้าที่กำลังสนุกสนานกับการทานขนมอยู่ด้านนอกร้านผุดขึ้นมาในหัว หากเธอส่งมอบกุญแจมิติไป ความสมดุลของที่นี่จะถูกทำลาย หากเธอปฏิเสธ พลังอำนาจที่ตามล่าเธอมาตลอดจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูไม้จากด้านหลังร้านก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนที่รินคุ้นเคยดีที่สุด มันคือเสียงของคนที่เธอพยายามลืมไปพร้อมกับอดีต… เสียงที่ทำให้มือของเธอสั่นเทาจนเผลอทำถ้วยกาแฟใบโปรดหล่นแตกกระจายบนพื้น “ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่… และฉันไม่ได้มาคนเดียว!” รินเงยหน้าขึ้นมองชายชุดคลุมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากความกลัวเป็นความเด็ดเดี่ยว เธอคว้ามีดปาดครีมขึ้นมาถือไว้มั่นพลางมองออกไปทางประตูหลังร้านที่กำลังถูกกระชากอย่างแรงจากคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ได้ ความหวังดีที่รินตั้งใจมอบให้ทุกคนในวันนี้ กำลังจะถูกกลืนกินด้วยเงาของอดีตที่ตามมาทวงคืนทุกอย่างที่เธอครอบครองไว้เสียแล้ว รินจะเลือกปกป้องความสุขของผู้อื่นหรือรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ภายใต้เปลวไฟแห่งความแค้นครั้งนี้ โปรดติดตามบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมดในตอนสุดท้ายไปพร้อมกันนะคะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและสัมผัสกลิ่นอายความอบอุ่นไปพร้อมกับรินจนถึงโค้งสุดท้ายนี้นะคะ