แค่เริ่มก็เปิดศึก

"ถ้าคุณจะออกแบบมาให้มันดูเหมือนโกดังเก็บขยะรีไซเคิลแบบนี้ ผมว่าเราคงไม่ต้องเสียเวลาคุยกันต่อให้จบโปรเจกต์หรอกครับ เพราะผมคงไม่เอาชื่อเสียงบริษัทมาทิ้งไว้กับงานดีไซน์ที่ไม่มีรสนิยมแบบนี้แน่" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ 'ธาม' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยซ้ำ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินยังคงจดจ้องอยู่ที่พิมพ์เขียวบนโต๊ะ ราวกับว่าลายเส้นเหล่านั้นคือศัตรูที่เขาพร้อมจะขยี้ให้แหลกคามือ 'พิมพ์' วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' เธอยืดตัวตรง แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววใจเย็นกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจ "รสนิยมเหรอคะคุณธาม? ดิฉันนึกว่าในฐานะสถาปนิก ระดับคุณน่าจะเข้าใจคำว่า 'Function meets Art' มากกว่าแค่การวางโครงสร้างเป็นกล่องสี่เหลี่ยมแข็งทื่อเหมือนตึกร้างไร้วิญญาณแบบที่คนเขากลัวกันนะคะ" พิมพ์ยอกย้อนพลางเดินเข้าไปใกล้จนแทบจะประจันหน้า อีกฝ่ายค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของคนทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่รอวันระเบิด ธามปิดแฟ้มงานในมือดังฉาด เขาพิงหลังกับพนักเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น ท่าทางดูสุขุมจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของหญิงสาว "งานอาร์ตที่มีไว้เพื่อโชว์น่ะ ไปวางในพิพิธภัณฑ์ครับ แต่โปรเจกต์นี้คือ 'ที่พักอาศัย' คนที่จ่ายเงินหลักสิบล้านเขาไม่ได้อยากอยู่ท่ามกลางความอาร์ตที่ใช้งานจริงไม่ได้หรอกครับคุณพิมพ์ ดีไซน์ที่สวยแต่ไร้เหตุผลสำหรับผม... มันก็แค่ขยะประดับตึกเท่านั้นแหละ" "ปากจัดจังนะคะ" พิมพ์แค่นยิ้มมุมปาก "คนเนี้ยบๆ อย่างคุณเนี่ย ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมถึงยังโสด เพราะแค่ชีวิตคนอื่นคุณยังพยายามจะดัดให้เข้าล็อกตามไม้บรรทัดเหล็กของคุณตลอดเวลา" ธามชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาดูข่มขวัญอีกฝ่ายได้อย่างแนบเนียน เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกับกรอบหน้าเรียวสวยของพิมพ์ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ จากตัวเขาทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคั้น "ผมไม่ได้ดัดใคร แต่ผมแค่ไม่ชอบความไร้ระเบียบ" ธามกระซิบเสียงต่ำ "และถ้าคุณยังยืนกรานจะเอางานแนว 'เซอร์เรียลลิสม์' มายัดใส่คอนโดระดับพรีเมียมของผมแบบนี้ ผมแนะนำว่าให้คุณไปรับงานออกแบบร้านกาแฟอินดี้แถวหลังมหาลัยดีกว่าครับ ที่นั่นน่าจะเหมาะกับคน... คิดต่างแบบคุณ" พิมพ์โกรธจนหน้าขึ้นสี เธอไม่ได้ถอยหลังหนี แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบปากกามาร์กเกอร์จากมือเขา แล้วลากเส้นสีแดงฉานทับลงบนพิมพ์เขียวส่วนที่เป็นห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็วและดุดัน ธามเบิกตากว้างด้วยความตกใจและโกรธจัดในคราวเดียวกัน "คุณทำอะไร!" "เพิ่มพื้นที่สีเขียวในห้องนั่งเล่นไงคะ จะได้ดูมีชีวิตขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่แห้งแล้งเหมือนเจ้าของโปรเจกต์" พิมพ์ยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความกวนประสาท "ถ้าคุณไม่ชอบ ก็ไปแก้ใหม่ให้มันดีกว่านี้สิคะ หรือว่า... ความสามารถของคุณมันทำได้แค่นี้?" ธามคว้าข้อมือของเธอไว้ทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและมั่นคงจนพิมพ์ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความโกรธที่เคยปะทุเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง บรรยากาศในห้องประชุมที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย พิมพ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของธาม พยายามจะหาความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งนั้น แต่นอกจากความดื้อรั้น เธอกลับพบ 'บางอย่าง' ที่เขากำลังพยายามปิดซ่อนไว้ "คุณมันเหลือเกินจริงๆ" ธามพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความโกรธเคืองเหลืออยู่เหมือนตอนแรก แต่มันกลับมีความโหยหาบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง "คุณธามครับ! ท่านประธานรออยู่ที่ห้องประชุมใหญ่ พร้อมกับกลุ่มนักลงทุนต่างชาติแล้วครับ!" เสียงเลขาส่วนตัวตะโกนผ่านบานประตูเข้ามา ธามสะดุ้งเล็กน้อยและรีบปล่อยมือจากข้อมือของพิมพ์ทันที เขากระชับสูทให้เข้าที่ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกมาดขรึมคนเดิม โดยไม่หันกลับมามองใบหน้าที่ยังคงตื่นตะลึงของหญิงสาวอีกเลย เขาเดินไปที่ประตู หยุดชะงักที่หน้าบานพับครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาเพียงครึ่งหน้า "ถือว่าครั้งนี้เราเสมอตัวกันไป แต่บอกไว้ก่อนนะ... พรุ่งนี้ถ้าคุณยังเอา 'งานอาร์ต' แบบนี้มาเสนออีก ผมจะไล่คุณออกจากไซต์งานด้วยมือผมเอง" ประตูห้องประชุมถูกปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่ลับหายไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางพิมพ์เขียวที่เปรอะเปื้อนรอยปากกาสีแดง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางยกมือขึ้นแตะข้อมือตัวเองที่ยังคงรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นจากเขา... หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องงานแล้ว แต่มันคือการเปิดศึกที่เธอยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายชนะ หรือจะเป็นฝ่ายที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับความปากจัดของสถาปนิกคนนี้กันแน่ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของศึกครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะครับ - โครโนสทริกเกอร์ครับ