งานเลี้ยงกระชับมิตร

"ถ้าเจ้ายัดเนื้อย่างชิ้นนั้นเข้าปากอีกคำเดียว ข้าจะเอาฝักกระบี่ห้าธาตุตีหัวเจ้าให้กะโหลกยุบเสียเจ้าอ้วน" เสียงทุ้มต่ำอันเจือด้วยรอยยิ้มขบขันดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้ออสูรพยัคฆ์เพลิงที่ถูกย่างจนหนังกรอบสีทองอร่าม ภายในลานฝึกยุทธสำนักกระบี่เมฆาซึ่งบัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นงานเลี้ยงฉลองชั่วคราว หลังผ่านพ้นมหาสงครามสะเทือนฟ้าดินที่คราบเลือดยังไม่ทันจางหายจากแผ่นศิลา หลี่ชิงหยุนนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งหินอ่อน ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอดมองไปยังเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกผ่อนคลายอย่างหาได้ยากยิ่ง ในมือถือจอกสุราสมุนไพรหมื่นปีที่ส่งกลิ่นหอมเย็นชื่นใจ ข้างกายเขามีร่างระหงของไป๋จื่อรั่ว นั่งสง่านิ่งดั่งเทพธิดาน้ำแข็งจำศีล นางอยู่ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเมฆา แม้จะไม่ได้เอ่ยวาจาใด ทว่าแววตาที่นางใช้มองบุรุษผู้ครองหัวใจกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งความเย็นชาที่เคยใช้พิฆาตผู้คนทั่วหล้า นางคีบเนื้อชิ้นเล็กๆ วางลงในจานของหลี่ชิงหยุนอย่างเงียบเชียบ ทว่าเปี่ยมด้วยความใส่ใจที่ทำเอาเหล่าศิษย์ในสำนักที่แอบมองอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา "โธ่ นายท่าน! ท่านจะใจร้ายกับข้าเกินไปแล้ว!" เจ้าอ้วนเปา หรือในร่างจำแลงเป็นหมูอ้วนขนฟูสีแดงเพลิง ส่งเสียงโอดครวญลั่น มันใช้เท้าหน้ากอดไหสุราวิญญาณสวรรค์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะมีใครแย่งชิงไป ใบหน้าอ้วนกลมแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะตักเต้าหู้ตุ๋นโสมพันปีเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง "ข้าผ่านความเป็นความตายมากับพวกท่านนะ ผลาญพลังปราณไปตั้งเท่าไหร่ในการพ่นไฟเผาพวกสวะสำนักเทียนหลางพวกนั้น การกินจุ... เอ่อ การเติมพลังถือเป็นวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรแขนงหนึ่งเช่นกัน ข้าหาได้เห็นแก่กินไม่!" "วิถีแห่งการกินล้างผลาญน่ะสิไม่ว่า" ศิษย์น้องสามผู้ถือครองกระบี่วายุทมิฬหัวเราะร่วน ยกจอกสุราขึ้นชนกับศิษย์พี่ร่วมสำนักคนอื่นๆ บรรยากาศความตึงเครียดจากกลิ่นอายสงครามถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ทว่ามันคือน้ำทิพย์ชะโลมใจเหล่าผู้ฝึกตนที่ต้องเอาชีวิตแขวนไว้บนเส้นด้ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หลี่ชิงหยุนยกสุราขึ้นจิบช้าๆ ปรัญชาแห่งเต๋าแล่นริ้วผ่านห้วงความคิด การบำเพ็ญเพียรมิใช่การตัดขาดจากโลกีย์และผู้คนอย่างไร้หัวใจ หากแต่เป็นการเข้าใจสัจธรรมแห่งการดำรงอยู่—ยามรบต้องเด็ดเดี่ยวราวมัจจุราช ยามพักต้องดื่มด่ำกับมิตรภาพและหยาดหยดแห่งความสุขตรงหน้าให้เต็มที่ "เจ้าอ้วนพูดไม่ผิดหรอก" ไป๋จื่อรั่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำ ทว่ากังวานใส ทันทีที่นางปริปาก เหล่าศิษย์ในลานต่างพากันเงียบเสียงลงด้วยความยำเกรง "สงครามเพิ่งสงบ พลังปราณฟ้าดินยังคงปั่นป่วน การพักผ่อนและหล่อเลี้ยงร่างกายด้วยอาหารวิญญาณถือเป็นเรื่องสมควร" เจ้าอ้วนเปาได้ยินดังนั้นก็เชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ มันหันไปแลบลิ้นใส่หลี่ชิงหยุนแวบหนึ่ง "เห็นไหมล่ะ! ฮูหยินยังเมตตากว่าท่านตั้งเยอะ นายท่าน... ท่านควรเรียนรู้ความใจกว้างจากนางเสียบ้าง!" "เจ้าเริ่มกำแหงใหญ่แล้วนะเจ้าอ้วน ระวังข้าจะส่งเจ้าไปเฝ้าถ้ำอัคคีร้อยปีโดยไม่ได้กินอะไรนอกจากหินผา" หลี่ชิงหยุนหรี่ตามองพลางยกย่องมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะดังประสานกันขึ้นอีกครา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ลานฝึกยุทธที่เคยนองเลือด บัดนี้กลับคลาคล่ำไปด้วยมิตรภาพและความภักดีที่ผ่านการทดสอบจากเพลิงแห่งความเป็นความตาย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันรื่นรมย์นั้นเอง... *เปรี้ยง!* จู่ๆ ท้องน้ายามราตรีที่ควรจะกระจ่างใสด้วยแสงจันทร์ กลับปรากฏรอยแยกสีดำสนิทราวกับมีคมกระบี่มหึมาผ่ากลางห้วงนภา แรงกดดันระดับมหาเทพเซียนแผ่พุ่งทะลักลงมาจากรอยแยกนั้นอย่างฉับพลัน จนไหสุราในมือของเหล่าศิษย์แตกละเอียดเป็นผุยผง อาหารบนโต๊ะระเบิดออกเป็นจุล! รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ชิงหยุนแข็งค้างในเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยผ่อนคลายพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งประกายเพลิงอัคคี ไป๋จื่อรั่วลุกขึ้นยืนช้าๆ ปราณกระบี่น้ำแข็งสีครามบริสุทธิ์ทะลักออกจากร่างจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมพื้นห้วงอากาศโดยรอบ เจ้าอ้วนเปาแปรสภาพกลับเป็นพยัคฆ์อัคคีบรรพกาลตัวมหึมา คำรามก้องด้วยความกราดเกรี้ยว ม่านฟ้าฉีกขาดออก เผยให้เห็นร่างเงาสีดำสนิทนับพันยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขากระบี่เมฆา และผู้ที่ก้าวออกมาจากใจกลางรอยแยกนั้น... คือบุรุษผู้สวมหน้ากากทองคำลายพญามาร ผู้อ่อนช้อยแต่เปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบที่คุ้นเคยยิ่ง "หลี่ชิงหยุน... งานเลี้ยงกระชับมิตรของเจ้า คงต้องจบลงเพียงเท่านี้" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันอบอุ่นและร่วมเผชิญหน้ากับพายุลูกใหม่ไปกับผมในตอนนี้นะครับ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา