หน้ากากที่หลุดร่วง

“ถ้าความยุติธรรมคือเกมหมากรุก คุณก็แค่กำลังวางหมากผิดตัวมาตลอดสามปี... อัยการคณิน” เสียงของลีลานาดังกังวานก้องไปทั่วห้องสอบสวนที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของเครื่องปรับอากาศ เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบและเย็นเยียบนั้นกลับเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนแผลสด คณินนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แข็งๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาดูผ่อนคลายเกินกว่าสถานการณ์ที่ควรจะเป็น ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองทนายสาวตรงหน้า นิ่ง... ราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เขาขยับเนกไทให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ความยุติธรรมไม่ใช่เกมครับลีลานา มันคือภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าที่คนมองโลกในแง่ดีอย่างคุณจะเข้าใจ” คณินตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณกำลังพยายามโยงเรื่องราวจากปมแค้นส่วนตัว เพื่อสร้างนิยายที่ไม่มีอยู่จริงใช่ไหมครับ?” ลีลานาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบเอกสารแฟ้มหนึ่งขึ้นมา วางมันลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง ‘ปัง’ แทนคำตอบ เธอก้มตัวลงโน้มไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากกันและกัน “นิยายเหรอคะ? งั้นลองอ่านบทนี้ดูสิครับ” เธอจงใจใช้สรรพนามเรียกเขาเพื่อประชดประชัน “เอกสารการโอนเงินจากบัญชีลับในต่างประเทศที่เชื่อมโยงกับโครงการฟอกเงินของบริษัทเอกชนที่คุณรับผิดชอบคดีอยู่ ทั้งหมดถูกส่งเข้าบัญชี ‘นามแฝง’ ของอัยการระดับสูงคนหนึ่ง... และบังเอิญเหลือเกินที่รหัสลับนั้นตรงกับวันเกิดของภรรยาผู้ล่วงลับของคุณ” คณินชะงักไปครู่หนึ่งเพียงชั่วเสี้ยววินาที แต่ทักษะการคุมสีหน้าของอัยการไร้พ่ายนั้นยอดเยี่ยมเกินกว่าจะปล่อยให้ความผิดปกติปรากฏชัด “หลักฐานปลอมๆ แบบนี้ คนอย่างคุณน่าจะทำได้ดีกว่านี้หน่อยนะ” คณินแค่นหัวเราะ “คุณกำลังพยายามหักหลังผมด้วยเศษกระดาษพวกนี้หรือครับ?” “ไม่ใช่เศษกระดาษค่ะ แต่มันคือ ‘กุญแจ’” ลีลานาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเปิดคลิปวิดีโอหนึ่ง จอภาพแสดงให้เห็นเงาร่างของชายผู้หนึ่งในคืนที่ฝนตกหนัก เขากำลังส่งมอบแฟ้มเอกสารบางอย่างให้กับมือมืดในตรอกมืดมิด แม้ใบหน้าจะถูกอำพรางด้วยฮู้ด แต่ท่าทางการเดินการเอียงตัวเล็กน้อยนั้น... คณินจำมันได้ดี เพราะนั่นคือท่าทางของ ‘ตัวเขาเอง’ “ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง” จู่ๆ คณินก็เปลี่ยนน้ำเสียง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความอึดอัดทางจริยธรรม “คุณรู้ไหมลี... โลกนี้มันผุพังแค่ไหน? กฎหมายที่คุณเทิดทูนนักหนาน่ะ มันก็แค่เครื่องมือที่คนรวยใช้ขีดเส้นกั้นคนจน การที่ผมต้องแลกด้วย ‘ความสะอาด’ ของตัวเอง เพื่อให้บางคดีที่มันแตะต้องไม่ได้ถูกตัดสินลงโทษ... คุณเรียกว่าอาชญากร หรือวีรบุรุษสีเทากันแน่?” “คนที่จะตัดสินว่าคุณเป็นใคร ไม่ใช่กฎหมาย และไม่ใช่ฉัน แต่เป็นความจริงที่หลบซ่อนอยู่ในใจของคุณเอง” ลีลานาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณบอกว่าคุณทำเพื่อความยุติธรรม แต่ดูสิครับ... วันนี้หน้ากากของคุณมันหลุดร่วงลงมาแล้ว เหลือแค่ชายที่กลัวความผิดจนต้องสร้างอาณาจักรแห่งคำโกหกขึ้นมาปกป้องตัวเอง” คณินนิ่งเงียบไปนาน ความเย็นชาที่เขาสวมใส่เหมือนหน้ากากเริ่มร้าวราน ดวงตาที่เคยคมกล้ากลับหม่นแสงลงราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มสั่นเบาๆ โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว “ถ้าผมสารภาพ... คุณจะทำอย่างไรต่อไป?” คณินถามเสียงแผ่ว “ฉันจะพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า แม้แต่คนที่เก่งที่สุดอย่างคุณ ก็ต้องศิโรราบให้กับความจริง” ลีลานาตอบพร้อมกับวางปากกาลงตรงหน้าเขา “เชิญครับ... เขียนมันลงไป เขียนทุกอย่างที่คุณซ่อนไว้ภายใต้ความถูกต้องนั้น” คณินหยิบปากกาขึ้นมา นิ้วมือที่เคยเซ็นเอกสารสั่งฟ้องคนมานับไม่ถ้วนกลับหนักอึ้งราวกับมีพันธนาการมองไม่เห็นรัดรึงไว้ เขาเงยหน้ามองลีลานาอีกครั้ง แววตาของทั้งคู่ปะทะกันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นเข้าหากัน ทั้งความรัก ความแค้น และอุดมการณ์ที่แตกสลายกำลังหมุนวนอยู่ในอากาศ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ จากรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าห้องสอบสวน ประตูถูกผลักเปิดออกกะทันหัน หัวหน้าอัยการสูงสุดเดินนำกลุ่มเจ้าหน้าที่ติดอาวุธเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ในมือของเขามีหมายจับฉบับหนึ่งที่ไม่ได้ออกโดยศาล แต่ประทับตราลับจากหน่วยงานความมั่นคงสูงสุด “คณิน... วางปากกาลงซะ” เสียงของหัวหน้าอัยการเย็นเยียบจนน่าขนลุก “แกทำลายความไว้วางใจของกระบวนการยุติธรรมเกินกว่าที่จะให้อภัยได้แล้ว” คณินไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ยิ้มให้ลีลานาด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น ก่อนจะกระซิบคำพูดสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “คุณชนะแล้วลีลานา... แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่? เพราะในแฟ้มที่คุณถืออยู่... มันมีชื่อ ‘พ่อของคุณ’ ปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดคนแรกสุดด้วยครับ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนซับซ้อนนี้มาจนถึงจุดวิกฤตินี้นะครับ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายครับ พยานปากเอก