ลูกค้าไร้นาม

“ความทรงจำของคุณไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ... แต่มันถูก ‘ลบ’ ออกไปอย่างประณีต จนไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็นบนเส้นใยประสาท” เสียงของผมราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด ศัสตราไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายแสงสีฟ้าจางๆ อยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวของผมขยับไปตามกระแสข้อมูลที่ไหลพรั่งพรู มันคือระบบ 'สแกนไซโค' (Psycho-Scan System) ที่ทำงานสอดประสานกับสมองของผมโดยตรง เพื่อถอดรหัสคลื่นความคิดของสิ่งมีชีวิตที่นั่งอยู่ตรงหน้า หญิงสาวในชุดโค้ทสีเทาหม่นที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยนั่งนิ่งสนิท เธอไม่ได้ขยับตัวมานานกว่าสิบนาทีแล้ว ดวงตาของเธอดูลึกโหลราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “คุณเรียกมันว่าความประณีตงั้นหรือคะ?” เธอถามกลับ เสียงของเธอแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก “สำหรับฉัน มันคือการควักเอาตัวตนทิ้งลงถังขยะ” ผมวางปากกาโลหะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ระบบสแกนไซโคส่งสัญญาณแจ้งเตือนสีแดงวาบขึ้นที่มุมสายตา *แจ้งเตือน: ไม่พบฐานข้อมูลตัวตน (Unknown Identity) - ระดับความเสี่ยง S* นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ในโลกที่ทุกชีวิตถูกเชื่อมต่อกับเน็ตเวิร์กของรัฐบาลและองค์กรส่วนกลาง การที่ใครสักคนจะไม่มีประวัติ ไม่ใช่แค่เรื่องของความผิดพลาดทางระบบ แต่หมายความว่าบุคคลนี้ไม่ได้ 'มีตัวตน' อยู่ในโลกนี้ตั้งแต่แรก “คุณชื่ออะไรครับ” ผมถามพลางเอนตัวพิงเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น แม้ในใจจะเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติที่อันตรายถึงชีวิต “ชื่อเหรอคะ...” เธอแค่นยิ้ม มุมปากขยับเพียงนิด แต่ดวงตายังคงว่างเปล่า “ถ้าฉันบอกว่าชื่อของฉันถูกเขียนไว้ด้วยเลือดของคนที่พยายามจะฆ่าฉันล่ะ คุณจะเชื่อไหม คุณหมอศัสตรา” บรรยากาศในคลินิกที่เงียบสงัดพลันเปลี่ยนไป กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อถูกแทนที่ด้วยกลิ่นโลหะจางๆ ที่คุ้นเคยสำหรับนักฆ่า ระบบสแกนไซโคของผมแสดงค่าความดันโลหิตและจังหวะการเต้นของหัวใจที่คงที่ผิดปกติของเธอ—นั่นไม่ใช่สัญญาณของคนปกติ แต่มันคือระดับความนิ่งสงบของผู้ที่คุ้นเคยกับการสังหาร “ผมเป็นจิตแพทย์ ไม่ใช่นักเล่าเรื่องแฟนตาซี” ผมตอบพลางเอื้อมมือไปที่ลิ้นชักซ่อนใต้โต๊ะ ปลายนิ้วสัมผัสกับกลไกปืนพกจิ๋วที่ติดตั้งไว้เป็นมาตรการป้องกันตัว “และสำหรับคนไข้ที่ไร้ประวัติ ผมมีค่าธรรมเนียมที่ต้องชำระด้วยความจริงเท่านั้น” “ถ้าเช่นนั้น” เธอค่อยๆ เอื้อมมือมาวางบนโต๊ะ ผิวหนังของเธอซีดเผือด แต่ทว่ากลับมีรอยสักจางๆ รูปสัญลักษณ์เฟืองที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเมื่ออุณหภูมิห้องเปลี่ยนแปลง “ความจริงก็คือ... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรักษา แต่มาเพื่อเตือนว่า คนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีที่แล้วกำลังจะกลับมาทวงหนี้ที่คุณติดค้างไว้” จังหวะหัวใจของผมกระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีเลือดที่พยายามฝังกลบไว้ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ—บ้านที่ไหม้เกรียม เสียงกรีดร้องของครอบครัว และสัญลักษณ์องค์กรที่ฝังอยู่ในรอยสักของมือสังหารคนนั้น “รินรดา... เป็นชื่อที่คุณพอจะจำได้บ้างไหม” เธอถามเบาๆ แต่มันดังก้องในโสตประสาทของผม ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบสแกนไซโคก็แผดดังสนั่นจนหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหว มันเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีทองคำ ซึ่งเป็นระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติการใช้งานของผม *ตรวจพบการแทรกแซงทางจิตระดับสูง: เป้าหมายกำลัง 'เชื่อมต่อ' เข้ากับระบบประสาทของคุณ* หน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงข้อมูล ก่อนจะรวมตัวกันใหม่เป็นข้อความที่ทำเอาผมต้องกุมขมับ [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น - ค้นหาความจริงแห่ง 'ดีท็อกซ์แห่งความว่างเปล่า'] [สถานะ: เริ่มต้นการผูกมัดพันธสัญญา - ท่านได้รับมอบหมายให้คุ้มครอง 'บุคคลไร้นาม' ผู้กุมกุญแจสู่จุดจบขององค์กร] ประตูคลินิกถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงกระแทกมหาศาล พร้อมกับเสียงปืนที่ดังประสานกันราวกับเสียงดนตรีแห่งความตาย กลุ่มชายชุดดำในชุดเกราะยุทธวิธีพุ่งเข้ามาตามด้วยแสงเลเซอร์สีแดงที่จุดเล็งไปยังหัวใจของผมและหญิงสาวตรงหน้า หญิงสาวลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาว่างเปล่าของเธอกลายเป็นประกายสีเงินวาวโรจน์ เธอก้าวข้ามโต๊ะมาหาผมอย่างรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูผมในขณะที่เธอดึงปืนสั้นออกจากซองพกของผมด้วยความเชี่ยวชาญแบบที่มืออาชีพยังต้องอาย “อยากมีชีวิตรอดเพื่อหาคำตอบ หรืออยากตายไปพร้อมกับความลับที่ไม่มีใครรู้เลือกเอาค่ะ... คุณหมอ” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เมื่อนิ้วของผมสัมผัสกับหน้าจอที่แสดงภารกิจระดับ SSS นั่น ผมก็ตระหนักได้ทันทีว่าชีวิตที่แสนสงบสุขในฐานะจิตแพทย์ของผมได้สิ้นสุดลงแล้ว และเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่แฟ้มคดีลับไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้นะครับ แฟ้มคดีลับ007