เมื่อไฟงานดับ ความฉิบหายจึงบังเกิด

หน้าจอแท็บเล็ตในมือของฉันตอนนี้ สว่างวาบด้วยข้อความสีแดงฉานจากระบบแจ้งเตือนของโรงแรมหรูระดับห้าดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา ข้อความสั้นๆ แค่สามพยางค์ที่สลักเสลาด้วยความวิบัติขั้นสุด— *‘ระบบไฟฟ้าล่ม’* ให้ตายเถอะ... นี่มันวันแรกของการเปิดฉากโปรเจกต์งานแต่งงานในฝันของเซเลบเบอร์รี่ไฮโซมูลค่าหลายสิบล้านนะยะ! "คุณพายคะ! แย่แล้วค่ะ ทีมแสงสีเสียงบอกว่าตู้คอนโทรลหลักหลังเวทีช็อต มีกลิ่นไหม้โชว์หราเลยค่ะ!" เสียงกรีดร้องแกมหวีดหวิวของน้องฝึกงานวิ่งหน้าตื่นเข้ามาประชิดตัว ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือด สติ... พาย แกต้องมีสติ งานนี้แกวางแผนมาสามเดือนเต็ม จะมาพังเพราะไฟดับไม่ได้เด็ดขาด รองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังราคาแพงระยับจิกพื้นพรมหนานุ่มจนแทบทะลุ มือเรียวกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ในฐานะนักจัดอีเวนต์มือฉกาจผู้ไม่เคยพลาดเป้า ฉันเกลียดที่สุดคือความไม่ตรงต่อเวลา และเกลียดเป็นสองเท่ากับพวก ‘มือสมัครเล่น’ ที่ชอบทำลายแผนการที่ถูกเซ็ตอัพไว้อย่างสมบูรณ์แบบ และไอ้คนที่สมควรโดนสาปแช่งเป็นคนแรกในเช้าวันนี้ก็คือ... ธันวา! พ่อสตรีมเมอร์หนุ่มตัวแสบ เจ้าของช่องเกมชื่อดังร้อยล้านวิว ผู้ชายที่ทางสปอนเซอร์ยัดเยียดให้มาเป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ในการเปิดตัวโซน VR Wedding แบบล้ำๆ ในงานนี้ นัดเวลาบรีฟงานคือแปดโมงเช้า... แต่นี่มันแปดโมงครึ่งเข้าไปแล้ว อีตานั่นยังลอยชายอยู่บนกลีบเมฆที่ไหนก็ไม่รู้ โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ขึ้นแค่สถานะอ่านแล้วแต่ไร้ซึ่งการตอบกลับ "พี่พายคะ... ผู้จัดการส่วนตัวของธันวาโทรมาแจ้งว่า รถติดอยู่แถวสะพานพระรามแปดค่ะ อาจจะต้องเลทไปอีกสักสี่สิบนาที" "สี่สิบนาที?" ฉันแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นหรี่แคบลงด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด "บอกเขาไปเลยค่ะว่า ถ้าอีกสิบห้านาทีคุณธันวาไม่โผล่หัวมาเหยียบหน้างานนี้ ฉันจะตัดงบสปอนเซอร์ของเขาออกให้หมดแล้วฟ้องร้องค่าเสียหายข้อหาผิดสัญญาให้เข็ด!" นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ ส่งข้อความระเบิดอารมณ์ใส่แชตส่วนตัวของพ่อตัวดีทันทีด้วยความหมั่นไส้ [พายเองค่ะ]: คุณธันวาคะ? ทราบไหมคะว่านี่คืองานอีเวนต์ระดับประเทศ ไม่ใช่สตรีมเกมผีในห้องนอนที่จะตื่นตอนไหนก็ได้ ถ้าอีก 15 นาทีคุณยังไม่มาถึง ฉันจะถือว่าคุณสละสิทธิ์ และเตรียมรับจดหมายจากทนายของบริษัทฉันได้เลยค่ะ! ส่งข้อความเสร็จ ฉันก็โยนแท็บเล็ตให้ลูกน้องรับไปถือต่อ ก่อนจะหมุนตัวส้นสูงหันไปจัดการกับปัญหาไฟดับหน้าเวทีต่ออย่างหัวเสีย เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมที่ไร้แสงไฟแอร์เริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ตามอุณหภูมิความหัวร้อนของฉัน ผ่านไปห้านาทีเต็ม... พรึ่บ! จู่ๆ ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ตรงกลางเวทีก็สว่างวาบขึ้นมาเองอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับเสียงฮือฮาจากทีมงานด้านหลัง ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง รีบสาวเท้าเดินกลับไปดูที่หน้าจอคอนโทรล แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏบนจอ LED ขนาดยักษ์ตรงหน้า กลับไม่ใช่สไลด์พรีเซนต์งานแต่งงานสุดโรแมนติกที่ฉันนั่งยันฮุกโต้รุ่งทำมานับสัปดาห์ แต่มันดันเป็นหน้าจอโปรแกรมสตรีมเกม... และภาพใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทของใครบางคนกำลังยิ้มแฉ่งส่งจุ๊บให้กล้องอย่างหน้าตาเฉย! "สวัสดีครับชาวโลกกก! วันนี้ธันวาพามาบุกงานแต่งงานทิพย์สุดอลังการแบบไม่ได้รับเชิญฮะ พอดีรถไม่ติดนะฮะ แต่แวะกินก๋วยเตี๋ยวเรือหน้าปากซอยมาสามชาม เลยมาช้าไปนิด... อุ๊ย ใครมองแรงจังวะนั่น" น้ำเสียงทุ้มนุ่มติดกวนประสาทดังทะลุลำโพงฮอลล์คอนצרต์ออกมาราวกับเจ้าตัวยืนอยู่ข้างหู ฉันหันขวับไปมองตามเสียงทันที และก็ได้พบกับต้นเหตุของความฉิบหายทั้งหมดในวันนี้ ธันวา... ผู้ชายในเสื้อฮู้ดสีดำสกรีนลายตัวการ์ตูนกวนๆ สวมหมวกแก๊ปกลับด้าน เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่กวนเบื้องล่างจนน่าเอาส้นสูงฟาดหน้าสักทีสองที เขากำลังถือไมโครโฟนไร้สายเดินน่องๆ เข้ามากลางฮอลล์ด้วยท่าทางสบายราวกับเดินเล่นอยู่ริมชายหาด ไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อยกระเซ็นกระสายอยู่ในแววตาคู่นั้นเลยสักนิด "คุณธันวา!" ฉันพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าเขาไว้ทันที ความสูงที่ต่างกันทำให้ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความดุดันในแววตาลดลงเลยสักนิด "คุณกล้าดียังไงถึงแฮกหน้าจอระบบของฉัน แถมยังเล่นตบตาคนอื่นแบบนี้ รู้ไหมว่ามันสร้างความเสียหายเท่าไหร่!" ธันวาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขากะพริบตาปริบๆ มองผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังสติแตกใส่เขาด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน แทนที่จะสำนึก เขากลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ฉันเสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่มวนอ่อนลอยปะทะจมูก "อ้าว... คุณคือบอสสาวจอมโหดที่พิมพ์ไลน์ด่าผมไฟแลบเมื่อกี้สินะครับ ตัวจริงดุจังวะ... หน้าบึ้งแบบนี้ ระวังแก่เร็วนะคนสวย" เขาเอ่ยแซวหน้าตาเฉย แถมยังยื่นมือมาทำท่าจะจิ้มแก้มฉันด้วยความถือวิสาสะ "อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะคะ!" ฉันปัดมือเขาออกอย่างแรงด้วยความโมโห เลือดในกายสูบฉีดจนหน้าแดงก่ำ "คุณมันตัวปัญหา! ทีมงานคะ เชิญเขาออกไปจากฮอลล์เดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่จ้างแล้วไอ้สตรีมเมอร์ไม่มีความรับผิดชอบคนนี้!" ธันวาหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างไม่สะทกสะทราน เขายกมือขึ้นยอมแพ้ปลอมๆ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้ฉันต้องชะงักกึก ค้างเติ่งอยู่กับที่ "ใจเย็นก่อนสิครับคุณพาย... ไฟที่ดับเมื่อกี้ ผมเป็นคนแก้ให้เรียบร้อยแล้วนะ ไม่งั้นป่านนี้คุณยืนมืดแปดด้านอยู่ตรงนี้หรอก... อีกอย่าง" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมากวนประสาทคุณหรอกนะ... แต่พอดีสายตาผมมันดันสะดุดกับ ‘บางอย่าง’ ที่น่ารักกว่าหน้าจอเกมตั้งแต่อย่างแรกที่เดินเข้ามานี่สิ..." ฉันอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดกำกวมนั่นไม่ทันชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของฉันก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันหยิบมันขึ้นมาด้วยมือสั่นเทรา หวังจะกดตัดสายเพื่อเคลียร์กับอีตาตัวแสบตรงหน้าให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... ข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอล็อกสกรีน กลับไม่ใช่เรื่องงานแต่งงาน หรือข้อความจากลูกค้า แต่มันคือข้อความแชตจาก *‘กวิน’*... คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจ ที่ส่งภาพถ่ายลับภายในห้องประชุมของบริษัทฉัน พร้อมแคปชันสั้นๆ ที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวทันที [กวิน]: ขอบคุณสำหรับแผนงานพรีเซนต์โปรเจกต์ร้อยล้านนะพาย... พอดีฉันเอาไปเสนอให้บอร์ดบริหารฟังก่อนเธอเรียบร้อยแล้วล่ะ หวังว่าเธอจะชอบเซอร์ไพรส์นี้นะ :) ฉันยืนแข็งทื่อเป็นหิน ร่างกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ความโกรธเรื่องธันวาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดระแวงและความตกใจสุดขีดที่เข้าเกาะกุมหัวใจ ธันวาที่สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าซีดเผือดของฉัน หุบยิ้มกวนๆ ลงทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายื่นมือหนามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นก่อนที่ฉันจะทรุดฮวบคราบพื้น "เฮ้... เป็นอะไรไป หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน ผิดกับมาดกวนประสาทเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ฉันเงີยบหน้าขึ้นสบตากับเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ สมองตื้อตันจนคิดหาทางออกไม่ถูกในเสี้ยววินาทีนั้น และก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว ธันวาก็คว้าโทรศัพท์มือถือจากมือฉันไปหน้าตาเฉย ก่อนที่นิ้วเรียวยาวของเขาจะกดพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วราวกับผีจับยัด แล้วกดส่งออกไปหาคู่กรณีโดยที่ฉันห้ามไม่ทัน! ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นข้อความที่เขากดส่งออกไปหาสกปรกกวิน... มันไม่ใช่ข้อความด่าทอธรรมดา แต่เป็นข้อความสารภาพรักสุดอิหลักอิเหลื่อที่ส่งผิดคน! *‘กวิน... ฉันคิดถึงคุณนะ กลับมาหาฉันเถอะ ฉันขาดคุณไม่ได้จริงๆ’* ฉิบหายแล้ว... ธันวากดส่งข้อความบอกรักศัตรูตัวฉกาจของฉัน แถมยังกดยกเลิกไม่ทันเพราะอีกฝ่ายกดอ่านแล้วเรียบร้อย! "นายทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!" ฉันหวีดร้องลั่นฮอลล์ พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ธันวากลับยกมันขึ้นสูงเหนือหัวพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาให้ "ก็แค่ช่วยแก้เกมให้เด็กดื้อแถวนี้ไงครับ..." ธันวาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น "ในเมื่อเกมนี้คุณโดนโกง... งั้นเรามาสลับโหมด เล่นเกม ‘เอาคืน’ ไปด้วยกันดีกว่าไหมล่ะครับคุณหนูนักจัดอีเวนต์?" *** *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกวุ่นๆ ของยัยตัวแสบกับพ่อหนุ่มสตรีมเมอร์กวนโอ๊ยคนนี้ด้วยกันนะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่คนนี้ด้วยน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ!)*