ยินดีต้อนรับสู่สนามรบ

“ถ้าคุณจะเอาเส้นสายที่เบี้ยวไม่เป็นท่าแบบนี้มาเสนอผม ในฐานะสถาปนิกโปรเจกต์นี้ ผมว่าคุณไปวาดภาพระบายสีอนุบาลน่าจะเหมาะกว่านะครับ คุณธันวา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งของ ‘คีย์’ ดังขึ้นกลางห้องประชุมที่เงียบกริบ เขาโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวจนเกิดเสียงดังสนั่น ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาดูแคลน ธันวาไม่ได้สะทกสะท้าน มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูร้ายกาจ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคีย์จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด “เบี้ยว? ผมว่ามันคืองานศิลปะที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ เกินกว่าที่คนสมองตรรกะจ๋าอย่างคุณจะเข้าถึงต่างหากครับ คุณคีย์” ธันวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากอีกฝ่ายเพียงไม่กี่นิ้ว “หรือว่าที่คุณหัวเสียขนาดนี้ เพราะจริงๆ แล้วคุณแค่กลัวว่างานของผมมันจะเจิดจ้าจนกลบความจืดชืดที่คุณพยายามสร้างขึ้นมากันแน่?” คีย์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเกลียดรอยยิ้มนี้... รอยยิ้มที่เหมือนกำลังสนุกกับการได้ปั่นหัวเขาให้คลั่ง นี่คือโปรเจกต์เรือธงของบริษัทที่เขาต้องทุ่มเทชีวิตเพื่อสร้างมันขึ้นมาให้ไร้ที่ติ แต่พระเจ้ากลับส่ง ‘ตัวปัญหา’ อย่างธันวามาเป็นคู่หูร่วมออกแบบ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์ไร้สาระจากพวกอาร์ตติสต์เพ้อฝัน ผมต้องการงานที่ ‘ใช้งานได้จริง’ ไม่ใช่โปรเจกต์ขยะที่เน้นแค่ความสวยงามแต่โครงสร้างพังไม่เป็นท่า” คีย์สวนกลับพลางขยับตัวถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะทำงานแน่นหนาจนถอยหนีไปไหนไม่ได้ ธันวาไม่ปล่อยโอกาสนั้นให้หลุดมือ เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันโต๊ะกักขังร่างของสถาปนิกหนุ่มเอาไว้ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ “ถ้างั้นเราคงต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกัน... ในห้องทำงานของคุณ... ให้มากขึ้นอีกหน่อยแล้วล่ะครับ” ธันวากระซิบชิดใบหูของอีกคน “เผื่อว่าผมจะ ‘สอน’ ให้คุณรู้ว่าการยอมปล่อยวางความเพอร์เฟกต์ที่ไร้ชีวิตชีวา แล้วเปิดใจรับความบ้าคลั่งของผม มันจะทำให้อะดรีนาลีนในตัวคุณพุ่งพล่านได้ขนาดไหน” คีย์กัดฟันแน่น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่มีความขมของไม้ซีดาร์และแฝงความหวานของเครื่องเทศจากตัวธันวาทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาด เขาพยายามผลักอกอีกคนออก แต่ธันวากลับแกล้งถ่วงน้ำหนักตัวลงมาจนเขาสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นภายใต้เชิ้ตราคาแพง “ถอยไป ธันวา... ผมกับคุณมีขอบเขตการทำงานที่ชัดเจน อย่าล้ำเส้น” “ถ้าผมบอกว่าผมไม่ชอบขีดจำกัดล่ะครับ?” ธันวาเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ ดวงตาสีเข้มที่กำลังสั่นไหวด้วยความโกรธปนความประหม่า “ความสนุกของการทำงาน มันอยู่ที่การพังกำแพงของคนขี้เก๊กอย่างคุณไม่ใช่หรือไง?” เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาบริเวณหน้าห้องประชุมทำให้บรรยากาศตึงเครียดเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง คีย์ผลักอกธันวาออกสุดแรงในจังหวะที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกะทันหัน “คุณคีย์ครับ คุณธันวาครับ... ฝ่ายบริหารต้องการสรุปผลงานคืนนี้เลย...” เลขาหนุ่มชะงักไปเมื่อเห็นท่าทีที่ดูผิดปกติของคนทั้งสองภายในห้อง คีย์รีบจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดั่งเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าลมหายใจที่ยังหอบถี่เล็กน้อยกับริ้วแดงจางๆ บนใบหูไม่อาจหลุดรอดสายตาของธันวาไปได้ “รับทราบครับ” คีย์ตอบเสียงเรียบก่อนจะหันไปสบตาธันวาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำขู่ “เราจะทำงานกันต่อที่นี่... จนกว่าจะได้สิ่งที่ผมต้องการ” ธันวายักไหล่แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูราวกับผู้ล่าที่เพิ่งได้กลิ่นเหยื่อ “ได้สิครับ ผมเองก็ ‘ยินดี’ ที่จะได้เป็นคนบดขยี้อีโก้ของคุณให้แหลกคามือเสียที” ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะเดินออกไป เขาก็แกล้งเดินชนไหล่คีย์เบาๆ พร้อมกับโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “คืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้นอนเลยครับ เพราะผมจะทำให้คุณรู้ว่า... งานที่น่ารื่นรมย์กว่าการออกแบบตึก คือการออกแบบท่าทางของคุณบนโต๊ะตัวนี้ต่างหาก” คีย์ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ในความเงียบที่เหลืออยู่เพียงลำพัง ทิ้งให้ความหมายแฝงที่รุนแรงเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความสัมพันธ์อันตรายนี้นะครับ