เสียงร่ำไห้ใต้ผืนน้ำ

รอยหมึกสีชาดบนฎีกาฉบับนั้นยังไม่ทันแห้งสนิทดีด้วยซ้ำ เมื่อกลิ่นอายความอัปyศของสกุลหลินถูกปัดกวาดให้พ้นจากราชสำนักด้วยราชโองการลับเพียงฉบับเดียว หลิวฟางเซียนมิได้หลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว นางเพียงแต่ใช้นิ้วเรียวบางดั่งลำหญ้าคาบรรจงพับจดหมายลาขาดจากบิดาผู้ตัดหางปล่อยวัด แล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมที่บัดนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่น กงล้อเกวียนไม้เก่าแก่บด ⸺ ไปบนถนนดินอัดแน่น ฝุ่นละอองสีเทาฟุ้งกระจายราวกับม่านหมอกแห่งความตายที่โอบล้อมเรือนพักปลายนา ทิศบูรพาอันเป็นที่ตั้งของ "ศาลาริมน้ำโบราณ" สถานที่ซึ่งขึ้นชื่อว่าเปรียบเสมือนหลุมศพสำหรับสตรีผู้ไร้ค่าในสายตาของตระกูลใหญ่ ศาลาริมน้ำหลังนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานระหว่างเรือนไทยโบราณอันวิจิตรตระการตาและกลิ่นอายเก๋งจีนแปดเหลี่ยม เสาไม้สักทองขนาดสามคนโอบถูกเคลือบด้วยน้ำมันยางสีเข้มจนขึ้นเงา ทว่ายามเมื่อสายลมพัดผ่าน ผืนน้ำเบื้องล่างกลับสะท้อนเงาความมืดมิดราวกับมันกำลังกลืนกินแสงตะวันที่ใกล้ลับขอบฟ้า ฟางเซียนก้าวลงจากเกวียนด้วยท่าทีสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับเสื้อคลุมกันหนาวสีนิลสนิท นางมิใช่สตรีอ่อนแอที่จะยอมจำนนต่อโชคชะตา ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบอาณาเขตอันเปล่าเปลี่ยว เสียงหรีดหริ่งเรไรกรีดร้องแข่งกับเสียงน้ำกระแทกตลิ่ง ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก "คุณหนูหลิน... ถึงแล้วขอรับ ศาลาริมน้ำแห่งนี้ท่านอ๋องทรงมีรับสั่งไว้ชัดเจนว่า 'ห้ามผู้ใดเข้าใกล้โดยเด็ดขาด' แม้แต่บ่าวไพร่ในจวนก็ยังไม่กล้าก้าวล่วงเข้ามาในรัศมีร้อยก้าว" เสียงสั่นเครือของคนขับรถม้ากล่าวเตือนด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของเขาหลบวูบไม่กล้าสบตากับสตรีผู้นี้ ฟางเซียนเพียงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความท้าทาย นางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง "ขອບใจท่านมาก เจ้ากลับไปเสียเถอะ ที่นี่... คือบ้านหลังใหม่ของข้าแล้ว" เมื่อร่างของรถม้ามุ่งลับหายไปกับความมืดมิดของราตรีที่คืบคลานเข้ามา ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุม ฟางเซียนก้าวเท้าขึ้นสู่ระเบียงไม้ของศาลาริมน้ำ กลิ่นอายความชื้นของไอน้ำผสมผสานกับกลิ่นธูปจางๆ ลอยมาแตะจมูก สัญชาตญาณของบัณฑิตผู้ศึกษาตำราโบราณและพิธีกรรมมาอย่างโชกโชนบอกนางทันทีว่า สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์ที่อยู่อาศัย นางจุดตะเกียงน้ำมันสำริด แสงไฟสีส้มสั่นไหวขับไล่เงามืดตามมุมเสา ทว่าในวินาทีที่เปลวเพลิงนิ่งสนิท เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น... *ต๋อม... ซ่า...* มันไม่ใช่เสียงน้ำกระเพื่อมธรรมดา แต่เป็นเสียงหยดน้ำที่กระทบลงบนพื้นไม้ทีละหยด... ทีละหยด... สลับกับเสียงถอนหายใจยาวเยือกเย็นเยียบราวกับมาจากก้นบึ้งของความอาฆาต ฟางเซียนหยุดชะงักฝีเท้า นางไม่หันหลังกลับทันที แต่เลือกที่จะยืนนิ่งสงบ ฟังเสียงนั้นด้วยสติปัญญาที่เฉียบคม *“คืนนี้... เลือดของเจ้า... จักต้องชำระหนี้... แดนศาลานี้... ไม่มีวันต้อนรับผู้ใด...”* เสียงกระซิบแหบพร่าและโหยหวนดังขึ้นข้างใบหู ทั้งๆ ที่รอบตัวนางว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิต ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะต้นคอมาพร้อมกับกลิ่นสาบสางของโคลนตมและกลิ่นคาวเลือดเก่าแก่ที่แห้งกรัง ฟางเซียนหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อตั้งสติ นางสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะเอ่ยปากตอบโต้ความมืดมิดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ก้องกังวาน "หากวิญญาณท่านมีความแค้น เหตุใดไม่มาพูดคุยกับข้าตรงๆ เล่า? การซ่อนตัวอยู่หลังเงาและเสียงกระซิบ หาใช่การกระทำของผู้มีศักดิ์ศรีไม่" สิ้นเสียงของนาง บรรยากาศรอบศาลาริมน้ำก็แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูไม้สักบานใหญ่ที่ปิดสนิทกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพายุหมุนปริศนาที่พัดมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับร่างเงาสลัวสีขาวโพลนของสตรีในชุดนางกำนัลโบราณ ยืนตระหง่านอยู่ริมขอบระเบียง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยว ดวงตาทั้งคู่โชกโชนไปด้วยเลือด จ้องมองมาที่ฟางเซียนด้วยความอาฆาตมาดร้ายถึงขีดสุด และในวินาทีที่ฟางเซียนกำลังจะก้าวเท้าถอยหลังเพื่อตั้งรับ ประตูไม้บานใหญ่ด้านหลังนางก็ถูกกระชากปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลายมังกรเงินดิ้นทองอันทรงอำนาจ ก้าวเข้ามาภายในศาลาริมน้ำด้วยฝีเท้าที่ไร้ซ้ำรอย ท่านอ๋องจางเหว่ย... ผู้กุมอำนาจกองทัพและกุมความลับทั้งหมดของที่นี่ ยื่นมือหนาคว้าข้อแขนของฟางเซียนไว้แน่น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองนางด้วยความเยือกเย็นดุร้าย ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันข้างหูนาว "เจ้าช่างกล้าหาญนัก... ที่รนหาที่ตายเข้ามาเหยียบในหลุมศพของข้า... หลินฟางเซียน!" ศาลาริมน้ำโบราณขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความลับและคำสาปนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ