สมการที่ไม่ลงตัว

“ศูนย์สมบูรณ์แบบ แต่อัตราการไหลเวียนของมานาต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์... แบบนี้เรียกว่า ‘ไร้พรสวรรค์’ หรือว่าแค่สมการของอาจารย์มันห่วยแตกกันแน่ครับ?” เสียงนิ่งเรียบของเรย์ดังก้องไปทั่วห้องโถงวิชาเวทมนตร์ประยุกต์ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จากเหล่านักเรียนชนชั้นสูงของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาต่างจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มผมสีเข้มผู้ยืนอยู่กลางห้อง เขาสวมชุดเครื่องแบบที่ดูธรรมดาจนน่าเบื่อ มือข้างหนึ่งถือเพียงกระดาษทดเลขยับๆ แผ่นเดียว แทนที่จะเป็นไม้กายสิทธิ์ไม้โอ๊กชั้นดีเหมือนคนอื่น “แก... ไอ้เด็กไร้ตระกูล!” เสียงตวาดของเอลาร่า ทายาทตระกูลเวทมนตร์เก่าแก่ดังขึ้น เธอเดินเข้ามาหาเขาพร้อมไม้กายสิทธิ์ที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนรอบปลายไม้ “แกกล้าดียังไงมาดูถูกวิธีสอนของท่านอาจารย์? พลังเวทมนตร์คือพรจากเทพเจ้า ไม่ใช่สิ่งที่แกจะมาขีดเขียนลงบนกระดาษขยะนั่น!” เรย์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาที่ดูเหมือนของเก่าเก็บ สายตาของเขากวาดมองไปที่จุดกำเนิดแสงของไม้กายสิทธิ์เอลาร่าราวกับกำลังมองกลไกนาฬิกาที่บกพร่อง “ถ้าพลังเวทคือพรจากเทพเจ้า ทำไมการกวัดแกว่งไม้ไปมาถึงเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ? แค่ลดองศาการสะบัดข้อมือลงสามองศา และคำนวณเวกเตอร์ของกระแสมานาให้สวนทางกับแรงดึงดูด... เธอก็จะร่ายมนตร์นี้ได้ด้วยพลังเพียงครึ่งเดียว” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วห้อง บางคนถึงกับกุมท้องขำจนตัวงอ อาจารย์ประจำวิชาที่ยืนอยู่หน้าห้องแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช “เรย์... นี่ไม่ใช่ห้องเรียนคณิตศาสตร์ และเวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของตัวเลข” อาจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าเธอไม่มีปัญญาแม้แต่จะสัมผัสพลังงานในไม้กายสิทธิ์ ก็ไสหัวออกไปจากคลาสของฉันซะ อย่ามาทำตัวอวดฉลาดด้วยทฤษฎีเพ้อเจ้อที่แม้แต่คนสติไม่ดียังไม่ทำกัน!” เรย์นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของโลกที่ซับซ้อนกว่าที่ใครจะเข้าใจ สำหรับเขา โลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญ ทุกอย่างคือสมการที่รอการแก้ โจทย์เดียวที่เขาพยายามแก้มาตลอดชีวิต คือทำอย่างไรให้ครอบครัวของเขาที่ถูกตราหน้าว่า ‘ขยะเวทมนตร์’ ได้รับการยอมรับเสียที “ถ้าการร่ายเวทแบบปกติมันสมบูรณ์แบบนัก” เรย์เดินไปที่แท่นหินกลางห้อง “งั้นลองดูนี่... การคำนวณที่อาจารย์บอกว่าเพ้อเจ้อ” เขาไม่ใช้วิธีร่ายเวทด้วยคำพูดหรือกวัดแกว่งไม้ นิ้วของเขาจดจ่อลงบนอากาศราวกับกำลังพิมพ์ดีดผ่านคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น รอยแยกของมิติสีขาวปรากฏขึ้นในอากาศ ตัวเลขและสัญลักษณ์เรขาคณิตซ้อนทับกันเป็นโครงข่ายสามมิติที่ซับซ้อนจนน่าเวียนหัว “สมการที่หนึ่ง: อนุพันธ์ลำดับที่สองของมานาบริสุทธิ์... เริ่มต้นการคำนวณ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของความขบขัน แต่เป็นความเงียบของความตกตะลึง เมื่ออากาศรอบตัวเรย์เริ่มบิดเบี้ยว อณูมานาที่กระจัดกระจายอยู่อย่างไร้ระเบียบ ถูกบีบอัดและเรียงตัวใหม่ตามเส้นทางที่เขากำหนด กลายเป็นรูปร่างของ ‘เวทเพลิงผลาญ’ ที่รุนแรงกว่าเวทมนตร์ระดับสูงที่อาจารย์เคยสาธิตเสียอีก ทว่า ในวินาทีที่สมการกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ เข็มขัดเวทมนตร์ของเขากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนเด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์เพียงผู้เดียว [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'คณิตศาสตร์ต้องห้าม' - ลำดับการคำนวณเกินขีดจำกัดของโลกใบนี้] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: รอดชีวิตจาก 'การพิพากษาของกฎเกณฑ์' ในอีก 10 วินาที] เรย์หน้าซีดลงทันที เขาไม่ได้กลัวคำสาปแช่งของอาจารย์ แต่เขากลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจาก ‘ระบบ’ ที่ฝังอยู่ในหัวเขา เสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าดังมาจากนอกหน้าต่างหอคอย แรงกดดันมหาศาลที่ทำให้นักเรียนทุกคนในห้องถึงกับทรุดเข่าลงพื้นพร้อมกัน ประตูห้องเรียนถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดวงตามีไอสีม่วงจางๆ ไหลออกมา เขาไม่ได้มองนักเรียนคนอื่นเลย... สายตาของเขาจดจ้องมาที่เรย์เพียงคนเดียวด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก “ในที่สุด... ข้าก็หา ‘ตัวแปร’ ที่หายไปพบเสียที” ชายแปลกหน้าเอ่ยเบาๆ แต่ทุกคำพูดกลับดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของเรย์ “จงบอกมา... ไอ้เด็กน้อย เจ้าซ่อนสมการชิ้นสุดท้ายไว้ที่ไหน!” ความสับสนปนความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่เรย์ขณะที่ระบบนับถอยหลังถึงเลข 3... 2... 1... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในสมการชีวิตบทแรกนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับผม!