มุกสแลงที่ใช้กันสองคน

"คุณกวิน... ใครมาเหรอคะ?" พินพินทวนคำถามเดิมอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดระคนสงสัยเล็กน้อยเมื่อพบว่าแผ่นหลังกว้างในเสื้อฮู้ดสีดำตัวโปรดของชายหนุ่มนิ่งค้างไปสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสพยายามมองลอดไหล่ของเขาเพื่อดูว่าแขกยามวิกาลที่ทำให้บรรยากาศสบายๆ ในห้องสตรีมพังทลายลงในพริบตานั้นคือใคร แต่กวินกลับขยับตัวบังกรอบประตูห้องนั่งเล่นไว้มิดชิด ราวกับต้องการกีดกันโลกภายนอกไม่ให้เข้ามาแตะต้องพื้นที่ย่อยๆ ที่พวกเขาสร้างร่วมกัน ทว่า... เสียงลากกระเป๋าเดินทางล้อโพลียูรีเทนกระทบกับพื้นไม้ลามิเนตก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสไตล์เวิร์킹ウーマンที่ก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามอย่างไร้มารยาท "กวิน... ทำไมไม่รับโทรศัพท์แม่?" สรรพนามนั้นกระแทกเข้ากลางใจพินพินจนเธอเผลอกลั้นหายใจ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดหน้าต่างสตรีมมิ่งค้างไว้พร้อมแชตของเหล่ามดงานที่กำลังพิมพ์ข้อความไหลเป็นพรืดเสมือนเสียงอื้ออึงในความเงียบงัน พินพินกะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วจากการเป็นสตรีมเมอร์เกมชื่อดังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างลนลาน นี่ไม่ใช่ทีมงาน ไม่ใช่เพื่อนร่วมก๊วนเกม แต่เป็น 'คุณแม่' ของพ่อหนุ่มสายเปย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทคนนี้นี่เอง! "แม่มาได้ยังไงครับ..." กวินถอนหายใจยาวเหยียด มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ เผยให้เห็นกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แสดงถึงความอึดอัดที่ไม่อาจซ่อนเร้น "ผมบอกแล้วไงว่าช่วงนี้ผมเคลียร์งานอยู่" "งานเหรอ? งานหน้าจอคอมพิวเตอร์เล่นเกมไร้สาระเนี่ยนะ!" คุณหญิงนิตยาปราดสายตาคมกริบมองเลยผ่านบุตรชายมาหยุดอยู่ที่ร่างเล็กของพินพิน ซึ่งยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ สายตานั้นประเมินหัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจระคนดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "แล้วนี่... ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ในห้องลูกได้" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที พินพินรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมราคาถูกที่หลุดเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ศิลปะชั้นสูง ความมั่นใจยามที่เธอถือไมค์สตรีมด่าโปรเพลย์เยอร์ด้วยความปากแจ๋วหายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าและความน้อยเนื้อต่ำใจที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก มือเรียวเล็กบีบเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่ก่อนที่พินพินจะได้ก้าวถอยหลังเพื่อหาทางชิ่งหนี กวินก็ก้าวฉับๆ กลับมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้เจ็บปวด หากแต่อบอุ่นและหนักแน่นพอที่จะดึงเธอกลับมายืนเคียงข้างเขาในจุดที่สายตาของผู้เป็นแม่มองเห็นได้อย่างชัดเจน "เธอไม่ใช่ 'ใคร่' แต่เธอคือพินพิน... สตรีมเมอร์ที่ผมดูอยู่ และเป็นคนที่ผมกำลังจีบอยู่ครับแม่" น้ำเสียงของกวินทุบลงกลางความเงียบด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีแววตื่นกลัว ไม่มีท่าทีสضดเซาอย่างที่เคยเป็นเวลาอยู่ต่อหน้าครอบครัว พินพินหันขวับไปมองหน้าเขาด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่าน หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่เขา... สติหลุดไปแล้วหรือไง ถึงไปประกาศกร้าวแบบนั้นต่อหน้าคุณแม่ผู้ทรงอิทธิพลของตัวเอง! "กวิน! ลูกเสียสติไปแล้วเหรอ ถึงไปเกลือกกลั้วกับคนพวกนี้ เด็กกะโปโลหากินกับหน้าตาในอินเทอร์เน็ตเนี่ยนะที่จะมาเป็นสะใภ้ตระกูลศิริวัฒนากุล!" คุณนิตยาเสียงสูงปรี๊ด ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความถือดี "แม่หาคนเพียบพร้อมที่สุดไว้ให้ลูกแล้ว หนูรินลูกสาวเพื่อนสนิทแม่เพิ่งกลับมาจากเรียนต่อ MBA ที่อังกฤษ เหมาะสมกับลูกทุกประการ ไม่ใช่เด็กกะเตงสตรีมเกมเล่นไปวันๆ แบบนี้!" พินพินเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำพูดเหยียดหยามพวกนั้นไม่ใช่เธอไม่เคยเจอในโลกออนไลน์ เวลาที่เธอสตรีมแล้วเจอพวกเกรียนคีย์บอร์ดใจแคบ เธอก็มักจะสวนกลับด้วยมุกตลกเจ็บแสบเสมอ แต่พอนำมาพูดใส่หน้าโดยตัวจริงเสียงจริง และต่อหน้าผู้ชายคนที่เธอแอบหวั่นไหวด้วย มันกลับจุกจนพูดไม่ออก น้ำตาเจ้ากรรมดันพาลจะเอ่อร่อนขึ้นมาเสียดื้อๆ เธอพยายามจะดึงข้อมือตัวเองกลับ "คุณกวิน... ปล่อยเถอะค่ะ ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่า..." พินพินกระซิบเสียงสั่น เธอยังมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ยืนรอให้ใครมาเหยียบย่ำคุณค่าในตัวเอง "ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น" กวินกดเสียงต่ำลง กระชับมือที่จับข้อมือเธอให้แน่นขึ้นไปอีก เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับมารดาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่พินพินเคยเห็น "ถ้าแม่มาเพื่อจะบงการชีวิตผมเหมือนเดิม ก็เชิญกลับไปซะครับ เพราะนี่คือห้องของผม ชีวิตของผม และ... คนนี้คือคนที่ผมเลือก" "แกกล้าไล่แม่เหรอกวิน!" "ผมไม่ได้ไล่ แต่ผมกำลังปกป้องพื้นที่ของผมครับ" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "แม่ไม่เคยฟังผมเลยตั้งแต่เด็ก บังคับให้ผมเรียนบริหาร บังคับให้ผมต้องเป็นหุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบตามใจแม่ จนผมเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้าตายอยู่แล้ว! จนกระทั่งผมได้มาเจอช่องสตรีมของพินพิน ได้ยินเสียงโวยวายปัญญาอ่อนของเธอ ได้เห็นรอยยิ้มบ้าๆ บอๆ ของเธอ... มันทำให้ผมรู้ว่าโลกใบนี้ยังมีชีวิตชีวามากกว่าแค่ตัวเลขในบัญชีหุ้น!" พินพินอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ข้อความสารภาพความในใจที่ยาวเหยียดและจริงจังที่สุดในสามโลกถูกพ่นออกมาต่อหน้าคุณแม่บังเกิดเกล้าแบบไม่แคร์สื่อ บรรยากาศในห้องตอนนี้ช่างชวนให้อึดอัดแต่ก็อบอุ่นจนหัวใจพองโตอย่างประหลาด เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของกวินที่ยืนบังลมฝนให้เธออย่างองอาจ ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซาบซึ้งที่ไหลซึมเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ คุณนิตยาโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วมาที่กวินแล้วตวาดลั่น "แก... แกมันเสียคนเพราะนังเด็กนี่จริงๆ ด้วย! คอยดูเถอะ ฉันจะตัดหางปล่อยวัดแก ไม่ให้เงินสักบาทเดียว!" "เชิญเลยครับ ผมมีเงินเก็บจากการแข่งเกมและสตรีมเองพอที่จะเลี้ยงข้าวพินพินไปได้ทั้งชาติแล้วล่ะครับ" กวินตอบหน้าตาย แถมยังแอบหันมาขยิบตาให้พินพินทีหนึ่งด้วยซ้ำ พฤติกรรมกวนประสาทนี้ทำเอาคนถูกพาดพิงถึงกับเผลอหลุดยิ้มออกมาท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด สุดท้าย คุณนิตยาที่ทนความดื้อรั้นของบุตรชายไม่ไหวก็สะบัดหน้าพรืด คว้ากระเป๋าเดินทางเดินกระแทกส้นเท้าออกนอกห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว *ปัง!* ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องสตรีมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ กวินหันกลับมามองพินพิน แววตามาือนิ่งไร้ความรู้สึกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนกังวล เขายอมปล่อยมือจากข้อมือเธอ เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายยืนเกร็งทำตัวไม่ถูกเสียเอง "เอ่อ... คือว่า..." กวินเกาท้ายทอยแก้เขิน ใบหูขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด "ที่ผมพูดไปเมื่อกี้... หมายถึงเรื่องจริงนะ ไม่ได้พูดเอาเท่เพื่อไล่แม่เฉยๆ" พินพินกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มกว้างที่กำลังจะฉีกถึงใบหู แกล้งทำเป็นตีหน้ายักษ์ใส่เขาเหมือนทุกที "ใครอนุญาตให้คุณมาสารภาพรักกลางดงระเบิดแบบนี้คะคุณกวิน? แล้วดูสิ... แชตในสตรีมยังเปิดอยู่เลยนะ มิกซ์กับพวกมดงานคงแคปหน้าจอเอาไปทำมีมล้อฉันจนล้านแปดรอบแล้วมั้งเนี่ย!" กวินหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนพินพินต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีเข้มก้มลงมองเธอด้วยประกายตาระยบระยับที่เจ้าเล่ห์และแพรวพราวที่สุด "อ้าว ก็ไหนคุณบอกว่าชอบคนเปย์ใจป๋าไงครับ... เนี่ย เปย์หัวใจทั้งดวงแถมสถานะแฟนให้ด้วย สนใจกดรับซับสไครบ์ตลอดชีพเลยไหมล่ะยัยสตรีมเมอร์ขี้โวยวาย" พินพินหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นตีแขนเขาเบาๆ แก้เขิน "ใครอยากได้ซับสไครบ์ของคุณฟะ! คนฉวยโอกาส!" "ถ้าไม่รับ... ผมจะถือว่าคุณตกลงแบบไม่มีเงื่อนไขนะ" กวินกระซิบเสียงนุ่มชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดราวน้ำผึ้งอาบยาพิษที่ทำให้หัวใจเธอล้มเหลวโดยสมบูรณ์ ในจังหวะที่พินพินกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยมุกสแลงกวนๆ ตามสไตล์ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนการโดเนทจำนวนมหาศาลจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความตัววิ่งสีรุ้งกระพริบวิบวับที่ส่งตรงมาจากยูสเซอร์เนมปริศนา— *[System Notification]: ยูสเซอร์ "แม่ยายที่แท้ทรู" โดเนท 50,000 บาท พร้อมข้อความ: "ถ้าแกยังแกล้งหนูพินพินอีก ฉันจะส่งคนไปพังห้องเกมของแกจริงๆ ด้วยนะเจ้ากวิน! ฝากดูแลลูกสะใภ้ฉันด้วย!"* พินพินและกวินเบิกตาโพลง หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกันด้วยความช็อกสุดขีด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมหวีดความฟินไปกับ "พีชชี่เบอร์รี่" ในตอนนี้นะคะ!