หน้าจอที่กั้นกลาง

“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้คุณกวิน! นี่มันตีสองแล้ว ไม่ใช่เวลามาเล่นขายของหน้าห้องคนอื่น!” พินพินตะโกนผ่านประตูไม้บานหนา เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความประหม่าปนหงุดหงิด เธอทำได้เพียงกอดอกแน่น พิงหลังเข้ากับบานประตูเย็นเฉียบ พยายามข่มหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุดให้กลับมาจังหวะปกติ “ผมไม่ได้มาเล่นขายของ ผมมาส่งของที่ลืมไว้” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูตอบกลับมาจากอีกฝั่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ “เปิดสิครับ หรืออยากให้ผมถือค้างไว้จนเช้า? มือผมเริ่มล้าแล้วนะ” “ของอะไร! ฉันไม่ได้รับอะไรจากคุณทั้งนั้น!” “ลองเปิดดูก่อนครับ ถ้าไม่ถูกใจ... เดี๋ยวผมโดเนทให้กดสั่งใหม่ก็ได้” พินพินกลอกตาจนแทบจะไปรวมร่างกับสมอง เธอเกลียดไอ้คำว่า 'โดเนท' ของผู้ชายคนนี้ที่สุด! ความสัมพันธ์ระหว่าง 'สตรีมเมอร์สายเหวี่ยง' กับ 'เซียนเกมเมอร์สายเปย์' ที่เริ่มต้นจากยอดโดเนทหลักสิบจนกลายเป็นหลักหมื่น มันล้ำเส้นจนเธอเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าที่เขาทำอยู่คือการปั่นหัว หรือเขากำลังทำอะไรกันแน่ แกร๊ก... กลอนประตูถูกปลดล็อกอย่างจำยอม พินพินโผล่หน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกำแพงทางเดิน กวินอยู่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยดูเหมือนเพิ่งลุกจากเก้าอี้เกมมิ่งมาหมาดๆ ในมือของเขามีถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อใบหนึ่ง “ชาอุ่นๆ กับแซนด์วิชทูน่า... เห็นบ่นในไลฟ์ว่าหิวข้าวแต่ขี้เกียจออกไปซื้อ” เขาเอ่ยเรียบๆ ก่อนจะยื่นถุงนั้นมาตรงหน้า พินพินชะงัก สายตาเลื่อนจากถุงอาหารขึ้นไปสบกับดวงตาเรียวคมของคนตรงหน้า บรรยากาศที่ควรจะวุ่นวายกลับเงียบงันลงทันที แสงไฟจากทางเดินหอพักสลัวๆ ทอดเงาให้ใบหน้าของกวินดูนุ่มนวลกว่าปกติ เขามองเธอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่สายตาจิกกัดเหมือนเวลาที่เขาพิมพ์แซวเธอในแชตระหว่างสตรีม แต่มันเป็นสายตา... ที่พินพินรู้สึกว่ามันลึกซึ้งจนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน “หึ... นึกว่าจะเอาอะไรมาขู่ ที่แท้ก็ของกิน” พินพินรับถุงมาถือไว้ พยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “อย่าคิดว่าซื้อของกินมาให้แล้วจะยอมให้ปั่นหัวในสตรีมพรุ่งนี้นะ บอกไว้ก่อนว่าแบนถาวรแน่นอน” กวินหลุดขำเบาๆ รอยยิ้มมุมปากนั่นทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ “แบนเลยครับ ตามสบาย... แต่ถ้าไม่มีผม คืนพรุ่งนี้คุณคงเหงาแย่เลยนะพินพิน” “ใครเหงา! ฉันอยู่ของฉันได้มีความสุขดี!” “จริงเหรอครับ?” กวินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งช่วงตัว จนพินพินต้องถอยหลังกรูดไปพิงขอบประตู “ทำไมเวลาคุณสตรีม แล้วมีคนอื่นเข้ามาคอมเมนต์หยอดคุณ... ผมถึงเห็นมือคุณสั่นจนกดสกิลพลาดบ่อยจังเลยล่ะ?” “ม... มั่ว! ตาฝาดรึเปล่า!” เธอเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องก้มหน้าหนี “ตาฝาดเหรอ?” กวินยื่นมือมาข้างหน้า เหมือนจะแตะขมับของเธอ แต่เขาก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศก่อนจะเลื่อนไปคว้าลูกบิดประตูแทน “งั้นผมคงต้องอยู่ดูให้แน่ใจบ่อยๆ แล้วล่ะ... ว่านอกจากมือสั่นแล้ว หัวใจคุณยังเต้นแรงเหมือนที่ผมรู้สึกอยู่ตอนนี้หรือเปล่า” คำพูดนั้นทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางอากาศ พินพินเงยหน้าขึ้นหวังจะโวยวาย แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทนั้น กวินไม่ได้ล้อเล่น และเขาก็ไม่ได้ถอยหนี ในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมัน โทรศัพท์ของพินพินที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ประตูหน้าห้องก็ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวๆ ข้อความในแชตกลุ่ม Discord ของเธอเด้งขึ้นมาไม่หยุด *Mick_Mix: ยัยพิน! อยู่ไหนเนี่ย! ตะกี้ในช่องแชตมีคนแคปหน้าจอตอนแกเผลอหลุดปากเรียกชื่อกวินในสตรีมว่ะ!* *Mick_Mix: แล้วไอ้กวินเนี่ย มันหายหัวไปไหนทั้งคืนวะ? อย่าบอกนะว่ามันบุกไปหาแกถึงห้องจริงๆ!* พินพินหน้าซีดเผือด เธอหันกลับไปมองกวินที่ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้จนแทบชิดหน้าอก เขาไม่ได้ดูตกใจกับข้อความที่เด้งรัวๆ เลยสักนิด กลับกัน... เขากลับดูเหมือนคนที่กำลังรอคอยให้ความลับนี้ถูกเปิดเผยออกมา กวินเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือของเธอที่สั่นเทา ก่อนจะก้มลงพิมพ์ข้อความตอบกลับมิกซ์ด้วยความเร็วแสง ทั้งที่ยังจ้องตาเธอไม่วาง “ทำอะไรของนายน่ะ!” พินพินร้องเสียงหลง พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน “ก็บอกความจริงไปไงครับ... ว่าเจ้าของชื่อคนที่คุณเรียกในสตรีม ตอนนี้เขากำลังยืนรอคำตอบอยู่หน้าห้องคุณ” กวินกดส่งข้อความนั้นทันที ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนมือเธอ แล้วถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง ทิ้งระยะห่างให้เธอได้หายใจ แต่ในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือเธอ ก็ดังขึ้นพร้อมกันจากทุกแอปพลิเคชัน ไม่ใช่แค่จากมิกซ์ แต่เป็นสตรีมเมอร์คนอื่นที่เริ่มเห็นข่าวลือนี้แล้ว กวินยิ้มให้เธออีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่า *'จบกันแล้วนะ ชีวิตสตรีมเมอร์สายโสดของเธอ'* ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังทางเดินมืดๆ ทิ้งให้พินพินยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าห้อง เธอรีบก้มลงมองหน้าจอทันที ข้อความล่าสุดที่กวินพิมพ์ทิ้งไว้ในแชตกลุ่มคือ: *[Gwin: ไม่ต้องแคปกันแล้วครับ... พินพินเป็นของผมแล้ว]* พินพินเข่าแทบทรุด เธอรีบกดปุ่มยกเลิกข้อความนั้นด้วยมือที่สั่นระริก แต่ทว่า... จังหวะที่นิ้วกำลังจะแตะปุ่มลบ หน้าจอแสดงผลก็ขึ้นเตือนว่า 'ไม่สามารถยกเลิกข้อความได้เนื่องจากมีผู้อ่านเรียบร้อยแล้ว 12 คน' และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจาก 'มิกซ์' ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาในความเงียบยามค่ำคืน หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่เผลอใจไปกดอ่านตอนหน้าก่อนนอนนะ เพราะพีชชี่เบอร์รี่บอกเลยว่าความป่วนมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ!