จ้างวานในเงามืด

กลิ่นอับของใบไม้แห้งหมักหมมและคราบสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่เหนือโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำครึ ภายในห้องทำงานเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้านขายของชำเก่าในอำเภอชายป่า ศิลาไม่ได้สนใจถ้วยกาแฟดำที่เย็นชืดจนขึ้นคราบไขมันตรงหน้า สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของพรานเฒ่าผู้ผ่านโลกมาโชกโชน กำลังจดจ้องร่างของหญิงสาวผู้สวมเสื้อเชิร์ตลินินสีครีมยับยู่ยี่ เธอไม่ใช่คนพื้นที่ รัศมีของความเร่งรีบและความมั่นแบบคนเมืองกรุงยังติดตรึงอยู่บนตัวเธอ แม้ความเหนื่อยล้าจะกัดกินจนขอบตาคล้ำดำก็ตาม "ห้าแสน" เสียงหวานที่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยเอ่ยขึ้น พร้อมกับเช็คเงินสดที่ถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าศิลา "นี่คือเงินมัดจำกวดแรก ถ้าคุณพาฉันไปถึง 'หุบเขากุมภีย์' ได้ ผมจะให้อีกเท่าตัวเมื่อกลับออกมา" ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยแผลเป็นยาวพาดผ่านสันจอกลงมาถึงมุมปากขยับไหวเล็กน้อยเมื่อเขาเหยียดรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคู่คมสำรวจพิจารณาร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ เขาวิเคราะห์เธอจากหัวจรดเท้า รองเท้าเดินป่าแบรนด์เนมที่ยังสะอาดเอี่ยม บ่งบอกว่าเจ้าของไม่เคยเหยียบย่ำลงบนดินโคลนดูดของป่าลึก รอยช้ำที่ปลายนิ้วซึ่งเกิดจากการกดแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์นานเกินไป และที่สำคัญที่สุด... แววตาที่ยังเชื่อมั่นในตรรกะและวิทยาศาสตร์อย่างไร้เดียงสา "คุณกำลังใช้เงินซื้อตั๋วเที่ยวเดียวลงนรกนะ แม่คุณนักวิทยาศาสตร์" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง "ป่าพญาไฟไม่ได้ต้อนรับคนแปลกหน้า และมันเกลียดพวกที่พยายามเอา 'เหตุผลทางวิชาการ' ไปลบหลู่เจ้าที่เจ้าทางมากที่สุด คณะวิจัยของคุณหายไปห้าคน นั่นคือคำเตือนจากผืนป่า... แต่ดูท่าทางคุณจะหูหนวกตาบอดเสียเหลือเกิน" ดร.รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน นิ้วเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอไม่ได้เดินทางมาไกลนับพันกิโลเมตรเพื่อมาฟังคำดูถูกเหยียดหยามจากนายพรานเถื่อนสติเฟื่องคนนี้ "ฉันไม่ได้มาขอให้คุณช่วยวิเคราะห์ความเชื่อพื้นบ้านค่ะ คุณศิลา" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อบรรยากาศกดดันรอบตัวก็ตาม "ในฐานะหัวหน้าโครงการสำรวจทางมานุษยวิทยา ฉันมีหน้าที่ต้องตามหาลูกทีมกลับมาให้ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะตายหรือ... หรือติดอยู่ซอกหลืบไหนของป่าก็ตาม ถ้าคุณคิดว่าเงินจำนวนนี้มันน้อยเกินไปสำหรับการเดินทางเสี่ยงตาย..." "ไม่ใช่เรื่องเงิน" ศิลาตัดบท เสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวราวกับก้อนหินผา "ป่าเขตนั้นไม่ใช่เขตอุทยานที่พวกคุณจะเดินถือจีพีเอสเข้าไปกางเต็นท์ถ่ายรูปเล่น มันมีอาคม มีกฎเกณฑ์ที่คนเมืองอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ และผม... ไม่มีหน้าที่เอาชีวิตไปทิ้งเพราะความอวดดีของใคร" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู รินรดารู้สึกได้ถึงความจนตรอกที่กำลังบีบรัดหัวใจ เธอกวาดสายตามองรอบห้องที่มีทั้งกะโหลกสัตว์ป่า สมุนไพรแห้งแขวนระโยงระยาง และตำאןโบราณที่เขียนด้วยอักขระขอมโบราณ สิ่งเหล่านี้เคยเป็นเรื่องงมงายในสายตาของเธอ แต่ในยามนี้ มันคือความหวังสุดท้ายที่ริบหรี่เหลือเกิน "แล้วถ้าฉันบอกว่า... การหายตัวไปของพวกเขา มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาจากอุบัติเหตุล่ะคะ?" รินรดากล่าวเสียงแผ่วเบา เธอยื่นมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างตัว ชักลากรูปถ่ายโพลารอยด์ปึกหนึ่งออกมาแล้ววางมันลงบนโต๊ะ ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจภาพถ่ายเหล่านั้นในทีแรก จนกระทั่งกลิ่นอายบางอย่าง... กลิ่นอายของความตายและความผิดปกติของธรรมชาติที่คุ้นเคย แตะเข้าที่ประสาทสัมผัสของพรานอาคม "ฉันเจอพวกมันในกล้องสำรวจที่ตกอยู่ในเต็นท์ร้างของลูกทีม..." รินรดาเลื่อนภาพถ่ายใบแรกมาตรงหน้าเขา มือของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงวินาทีที่เปิดดูไฟล์ภาพเหล่านั้นเป็นครั้งแรกในห้องพักมืดทึบ "ไม่มีใครอยู่ในแคมป์ตอนที่กล้องกดบันทึกภาพนี้... แต่บางสิ่งในป่ากำลังจ้องมองพวกเรา" ศิลาเงียบกริบ ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายโพลารอยด์ใบแรก ทันใดนั้น ร่างกายที่เคยผ่อนคลายก็เกร็งตัวขึ้นอย่างอัตโนมัติ กล้ามเนื้อทุกมัดใต้ร่มผ้าตื่นตัว รอยแผลเป็นที่มุมปากกระตุกวูบ ในภาพถ่ายแผ่นนั้น คือภาพทิวทัศน์ยามโพล้เพล้ของดงป่าดิบชื้นที่คุ้นเคย ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับซากโครงกระดูกยักษ์ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของพรานเฒ่าสะดุดลง คือเงาร่างนับสิบที่ยืนเรียงรายอยู่หลังม่านหมอกทึบ ร่างเหล่านั้นมีสัดส่วนที่บิดเบี้ยวผิดมนุษย์ แขนยาวรุงรังลากพื้น และที่สำคัญที่สุด... บนใบหน้าที่ควรจะมีอวัยวะรับความรู้สึก กลับว่างเปล่า มีเพียงรอยกรีดลึกเป็นรูปอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงเรื่อๆ ในความมืดมัว ไม่ใช่แค่ร่องรอยของสัตว์ป่า ไม่ใช่แค่คนหลงทาง แต่มันคือ "ภูตไพร" หรือ "ผีดิบอาคม" ที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความหลับใหลอันยาวนาน ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและปฏิเสธในตอนแรก บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความโกรธแค้นและสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกเร้า ความทรงจำอันเจ็บปวดเกี่ยวกับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมานานนับปีไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับกระแสน้ำวน รินรดาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางกาย ภาษากายของศิลาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังและจริงจัง เขานิ่งงันไปนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเป็นและความตาย "ตกลง..." ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ทว่าทรงพลังจนทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "พรุ่งนี้เช้าตรู่ เตรียมรองเท้าบู๊ทหนาๆ กับเสื้อผ้ากันหน่อมแน้มพวกนั้นโยนทิ้งถังขยะซะ" รินรดากะพริบตาปริบๆ รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดท่ามกลางความหวาดกลัวที่ยังเกาะกิน "คุณ... ยอมรับงานนี้แล้ว?" ศิลาหยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปบนรอยอักขระเรืองแสงในภาพราวกับกำลังทักทายกับศัตรูเก่าที่คุ้นเคย เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "ผมไม่ได้ตกลงเพราะเงินห้าแสนของคุณ..." พรานเศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่ซ่านไอสังหารจางๆ ออกมาจนบรรยากาศในห้องอึดอัด "แต่ไอ้พวกที่อยู่ในรูปนี้... มันกำลังตามหาตัวผมต่างหากล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ป่าต้องสาปไปกับผมนะครับ --- เพชรตาเสือโบราณ ---