รอยเลือดบนผืนพรม

กลิ่นหอมหวานล้ำของกำยานหมื่นลี้อวลวนอยู่ปลายจมูก ทว่าสำหรับข้า ‘หลี่เฟยหลง’ แล้ว กลิ่นนี้กลับคาวคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายโลหิตของตระกูลตนเอง ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยจับพู่กันวางแผนยุทธศาสตร์พลิกแผ่นดิน บัดนี้กำลังสัมผัสกับความเย็นเยียบของเนื้อหยกขาวสลักลายหงส์บนโต๊ะอักษร ลมหายใจเข้าออกยังคงร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาจากขุมนรก ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากลมหายใจด้วยยาพิษสลายกระดูกในชาติภพก่อนยังคงฝังแน่นอยู่ในประสาทสัมผัส ทว่าความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ดวงตาหงส์หรี่แคบลงด้วยความระแวดระวัง *ติ๊ด... หยดน้ำตาของเทียนไขสีชาดที่หลอมละลาย* "ใต้เท้า... ท่านเหม่อลอยไปอีกแล้วนะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาจากสาวใช้คนสนิทดังขึ้น พร้อมกับถาดน้ำชาอุ่นที่ถูกประคองเข้ามาด้วยมืออันสั่นเทา หลี่เฟยหลงกวาดสายตาคมปลาบมองรอบกาย เรือนรับรองประจำจวนกุนซือยังคงประดับประดาด้วยแพรพรรณสีแดงสดรับงานมงคลสมรสที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้... พรุ่งนี้ที่องค์รัชทายาทจะนำกำลังเข้าปิดล้อมวังหลวง และตระกูลหลี่จะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏจนต้องรับโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร ช้าก่อน... *พรุ่งนี้* งั้นหรือ? นางก้มมองมือคู่นี้ที่ยังไร้รอยแผลเป็นจากการถูกทรมาน ย้อนเวลากลับมาจริงๆ สินะ... สวรรค์ช่างเมตตา หรือเล่นตลกกับความแค้นของนางกันแน่? "ข้าไม่เป็นไร" หลี่เฟยหลงเอ่ยตอบ น้ำเสียงของนางราบเรียบเยือกเย็นจนคนฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย "เพียงแต่... กำลังคิดว่าหมากกระดานนี้ หากเดินพลาดไปเพียงตาเดียว ผลลัพธ์อาจไม่ใช่แค่ความตายของคนผู้เดียวเสียแล้ว" ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลกลยุทธ์เพื่อพลิกสถานการณ์ ประตูห้องหนังสือไม้สักทองสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ลมหนาวราoyค่ำคืนพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนไหววูบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทปรากฏขึ้นภายใต้เงาสลัว กลิ่นอายสงครามและคาวเลือดโชยมาแตะจมูก ร่างนั้นก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา บุรุษผู้มีดวงตาดุจพญาอินทรีไร้ความปรานี ‘จางหย่ง’ แม่ทัพผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์เมืองหลวง ศัตรูคู่อาฆาตที่เคยใช้ดาบเล่มเดียวกันนี้ปลิด1ชีพนางอย่างไร้ความลังเลในชาติก่อน บรรยากาศในห้องพลระเบิดความตึงเครียดขึ้นทันที สาวใช้รีบหมอบกราบลงกับพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูง "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ท่านแม่ทัพจางยังมีธุระอันใดกับบัณฑิตต้อยต่ำเช่นข้าอีกหรือคะ" หลี่เฟยหลงมิได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนริมฝีปากคู่นั้นช่างงดงามราวกับบุปผาพิษที่พร้อมปลิดชีพผู้คนที่ลุ่มหลง จางหย่งหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอักษร ร่างสูงใหญ่กดสายตามองสตรีตัวเล็กกว่าด้วยแววตาซับซ้อนยากจะคาดเดา มือหนากร้านศึกวางกระบี่โบราณลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังสะท้อนก้องความเงียบ "ข้าเพียงแต่นำของขวัญมาล่วงหน้า... สำหรับงานมงคลของเจ้า" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในพงไพรเอ่ยขึ้น หลี่เฟยหลงปรายตามองกระบี่เล่มนั้น หัวใจเต้นกระหน่ำรัวด้วยความแค้นที่ถูกกดทับไว้ แต่นางกลับซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็นได้อย่างแนบเนียน นางลุกขึ้นยืน ชายอาภรณ์ปักดิ้นทองไหววอนตามจังหวะก้าวเดิน เข้าไปประชิดร่างสูงในระยะที่ได้กลิ่นอายบุรุษชัดเจน "ของขวัญจากท่านแม่ทัพ... ข้าเกรงว่ารับไว้แล้วอาจจะร้อนรนจนนอนไม่หลับตลอดคืนนี้นะคะ" จางหย่งหรี่ตาลง จ้องมองสตรีตรงหน้าที่ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความท้าทายและประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "เจ้ากล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้า... หลี่เฟยหลง" มือหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางนางขึ้น ทว่าหลี่เฟยหลงกลับเอี้ยวตัวหลบได้อย่างงดงาม พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าจอกชาที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาจิบช้าๆ พลางสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าท่านกล้าพอที่จะเดิมพันกับอนาคตของแผ่นดินนี้... ลองนั่งลงแล้วฟังแผนการของข้าดูสักคราไหมล่ะคะ ท่านแม่ทัพ" จางหย่งนิ่งงันไปชั่วขณะ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของยอดแม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด บรรยากาศรอบตัวยิ่งทวีความอึดอัดและอันตรายขึ้นเป็นทวีคูณ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดมาถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งAร้อนขององครักษ์ประจำจวนก็ดังขึ้นหน้าประตู พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนก "เรียนใต้เท้า! พระราชโองการด่วนจากในวัง... ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนัก และ... และองค์รัชทายาทถูกปลดจากตำแหน่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่เฟยหลงชะงักมือที่ถือถ้วยชาทันที ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ... *เร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสามวัน!* (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและพลิกชะตากรรมไปกับหลี่เฟยหลงนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความเข้มข้นในบทนี้นะคะ)