เปิดแผงลอยครั้งแรกในตลาดมืด

"หลีกทางหน่อย! ของดีราคาถูกมาแล้ว!" เสียงห้าวทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังแทรกความอึมครึมของตรอกแคบหลังโรงงานเก่าในเขตชานเมือง ท่ามกลางบรรยากาศสลัวรางของตลาดมืดที่ผู้คนต่างสวมหมวกปีกกว้างและก้มหน้าก้มตาเดินกระซิบกระซาบซื้อขายสินค้าหลีกเลี่ยงสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐ ลี่อิน ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีทึบตัวโคร่งและผ้าพันคอผืนหนาจนแทบปิดบังใบหน้าครึ่งซีก กำลังยืนตระหง่านอยู่หลังแผงไม้กระดานเก่าๆ ที่วางพาดบนลังกระดาษสองใบ ในฐานะอดีตเซียนหุ้นมือทองที่ผ่านสมรภูมิรบทางการเงินมาโกลาย การอ่านบรรยากาศและจับจังหวะความต้องการของตลาดคือสัญชาตญาณดิบที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูก แม้ในยุค 80 นี้ ตลาดมืดจะเต็มไปด้วยความเสี่ยงและสายตาหวาดระแวง แต่สำหรับเธอนี่คือ "บลูโอเชียน" ขนานแท้ที่ไร้คู่แข่งทางธุรกิจ! บนแผงไม้ไผ่สานตรงหน้า ปรากฏภาพที่ทำเอาคนเดินผ่านไปมาต้องหยุดกึก ซาลาเปาแป้งขาวนุ่มฟูขนาดพอดีคำลูกโต วางเรียงรายอยู่ในลังไม้สนที่ไอร้อนยังคงพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูหมักเครื่องเทศและต้นหอมเตะจมูก ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บยามค่ำคืน กลิ่นหอมเย้ายวนนี้ช่างทรงพลังเสียจนต่อให้เป็นผีสางก็ยังต้องหันมามอง ข้างกันนั้นคือไข่ไก่เปลือกสีนวลสดใหม่จากมิติลับ ฟองใหญ่ได้รูปที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในโควตาปันส่วนของรัฐบาล "นี่... ซาลาเปานี่ขายยังไง แม่สาวน้อย?" ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกหมวกต่ำลง รีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแววตาเป็นประกาย กลิ่นหอมของหมูสับผสมซีอิ๊วขาวและน้ำมันงาที่ลอยแตะจมูกทำให้ท้องของเขาโกรกเสียงดังโครกคราทันที ลี่อินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แบบนักเก็งกำไร เธอแย้มยิ้มบางๆ ใต้ผ้าพันคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ซาลาเปาลูกละสองเหมา กับไข่ไก่ฟองละแปดเฟินครับ... อ้อ ซื้อคู่กันสิลูกพี่ ผมแถมน้ำซุปกระดูกหมูร้อนๆ ให้ซดล้างคอด้วยถ้วยหนึ่ง" "ราคานี้... ไม่แพงเกินไปหน่อยหรือ?" ชายคนเดิมทำท่าลังเล แม้ปากจะบ่นแต่สายตาไม่ละไปจากซาลาเปาลูกอ้วนกลมนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว ลี่อินหัวเราะในลำคอเบาๆ "แพงหรือครับ? ลองมองไปรอบๆ สิครับสหาย ในสหกรณ์ตอนนี้มีแม้แต่เงาแป้งสาลีหรือเปล่า? ไข่ไก่พวกนี้เป็นไข่สดใหม่จากฟาร์ม คัดมาพิเศษ เนื้อแน่น ไข่แดงสีทองสว่าง หากท่านเดินไปอีกสองซอยแล้วหาซื้อไม่ได้ ค่อยกลับมาหาผม... แต่เกรงว่าถึงตอนนั้น ของอาจจะหมดเกลี้ยงแผงไปเสียก่อนแล้วนะครับ" ประโยค "ความขาดแคลนสร้างมูลค่า" นี้ใช้ได้ผลเสมอในทุกยุคทุกสมัย ชายวัยกลางคนกลืนน้ำลายเอื้อมมือควักกระเป๋าเสื้อหยิบเงินออกมายับยี่ย่น "เอาล่ะ! งั้นฉันเอาซาลาเปาสี่ลูก ไข่ไก่โหลหนึ่ง!" พริบตาเดียว เสียงตบเท้าของคนที่ยืนออกันอยู่รอบแผงก็ดังอื้ออึงขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง เมื่อกลิ่นหอมของซาลาเปาร้อนๆ กระจายตัวไปตามสายลมยามค่ำคืน ผู้คนต่างกรูเข้ามาแย่งกันยื่นเงินสดสีเขียวและเศษเหรียญใส่มือลี่อินแทบไม่ทัน มือเรียวบางที่เคยถือแต่ปากกาเซ็นสัญญาหุ้นในโลกอนาคต ตอนนี้กำลังพลิกผันหยิบจับซาลาเปาใส่ห่อกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วราวกับติดสปริง ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซาลาเปากว่าร้อยลูกและไข่ไก่หลายแผงบนแผงลอยก็ถูกกวาดเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่เศษแป้ง! ลี่อินยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมแม้สภาพอากาศจะหนาวเหน็บ เธอกวาดตามองธนบัตรและเหรียญในถุงผ้าใบย่อมด้วยรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่มิด ตัวเลขกำไรพุ่งทะยานขึ้นหลายเท่าตัวในเวลาเพียงชั่วพริบตา เงินก้อนนี้ไม่เพียงพอที่จะฟาดหน้าแม่สามีจอมเขี้ยวตระกูลลู่ให้หน้าชาได้เท่านั้น แต่มันยังเป็นทุนก้อนโตในการสร้างอาณาจักรธุรกิจยุค 80 ของเธอตามแผนการที่วางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "เก่งมาก... ภรรยาผมนี่เก่งจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง พร้อมกับผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งที่ยื่นมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เธออย่างทะนุถนอม ลี่อินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปพบกับร่างสูงใหญ่ของ ลู่เฉิน สามีนายทหารหนุ่มที่ยืนเฝ้าระวังความปลอดภัยอยู่ไม่ห่าง ดวงตาคมกริบของเขายามนี้ทอประกายความภาคภูมิใจและคลั่งรักภรรยาจนแทบจะล้นปรี่ มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกทหารช่วยเธอดึงผ้าพันคอลงมาให้หายใจสะดวกขึ้น ก่อนจะก้มกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "รีบเก็บของเถอะครับ กลับบ้านไป... ผมมี 'รางวัล' จะมอบให้คุณด้วย" ลี่อินยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามความหมายของคำว่า "รางวัล" ร่างสูงก็ก้มลงกระชับกอดเอวเธอไว้แน่น พร้อมกับช่วยเก็บแผงไม้พับเก็บอย่างรวดเร็ว ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินตามสามีออกจากตรอกมืดสนิทนั้นเอง... เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเสาไฟฟ้าร้างริมถนน พร้อมกับแสงไฟฉายสาดตรงมาที่ใบหน้าของเธอเต็มๆ! "เจอตัวจนได้... นึกไม่ถึงเลยนะสะใภ้รองลู่ ว่ากลางคืนดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ เธอจะแอบมาทำเรื่องผิดกฎหมายค้าของเถื่อนลับหลังตระกูลลู่แบบนี้!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงของ แม่สามีจอมเขี้ยว ที่ยืนกอดอกจ้องมองถุงเงินในมือเธอด้วยแววตาโลภระยับราวกับหมาป่าเจอเนื้อชิ้นโต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลาขอตัวไปหยิบไม้กวาดไล่ตะردแม่สามีจอมแสบก่อน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ