สมการความซวย

"ถ้าโปรแกรมเมอร์อย่างคุณใช้สมองแก้ปัญหาได้เท่ากับที่ใช้ปากพ่นคำดูถูกคนอื่น ป่านนี้บริษัทเราคงทำกำไรแซงหน้าซิลิคอนวัลเลย์ไปแล้วค่ะ คุณจิณณ์" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เคลือบด้วยพิษร้ายกาจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนกับกรอบหน้าคมคายของคีริน ดาราหนุ่มแถวหน้าผู้กำลังตกเป็นข่าวทั่วมุมเมือง เจ้าของร่างโปร่งระหงในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งไขว่ห้าง ส่งสายตาเหยียดหยามมายังชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า จิณณ์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง เขากดปิดหน้าต่างโค้ดบล็อกสีดำมืด แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมกริบไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อรัศมีซูเปอร์สตาร์ที่ใครต่อใครต่างพากันสยบยอม "ถ้าดาราตกอับอย่างคุณใช้เวลาว่างจากการเรียกเรตติ้งมาศึกษาเรื่องอัลกอริทึมสักครึ่งหนึ่งของที่ใช้เลือกชุดออกงาน สมองกลวงๆ นั่นอาจจะมีรอยหยักเพิ่มขึ้นมาบ้างนะคะ คุณคีริน" จิณณ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียաբนิ่งทว่าเชือดเฉือนจนคนฟังถึงกับสันกรามกระตุก บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นฟีโรโมนจางๆ ที่พยายามถูกกดทับไว้ด้วยสเปรย์ดับกลิ่นราคาแพงเริ่มเล็ดลอดออกมาจากตัวของโอเมก้าหนุ่มที่กำลังพยายามสะ-กดกลั้นโทสะ คีรินกัดริมฝีปากแน่นจนขึ้นสีแดงจัด มือเรียวภายใต้โต๊ะกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอวดดีและดื้อรั้นของโปรแกรมเมอร์หนุ่มคนนี้ช่างน่าหงุดหงิดเสียจนเขากลัวว่าตัวเองจะเผลอคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักที พวกเขาสองคนถูกจับมานั่งอยู่ร่วมโต๊ะเดียวกันด้วยคำสั่งเด็ดขาดจากท่านประธานบริษัท โปรเจกต์ลับที่ต้องพัฒนาแอปพลิเคชันเชื่อมโยงฐานแฟนคลับระดับพรีเมียมด้วยระบบ AI อัจฉริยะ บังคับให้ไอคอนหนุ่มสุดฮอตกับหัวหน้าทีมพัฒนาซอฟต์แวร์สุดเย็นชาต้องกลายมาเป็นคู่หูจำเป็น ชนิดที่เรียกว่าต่อให้เกลียดขี้หน้ากันแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ "ฉันไม่มีทางทำงานร่วมกับอัลกอริทึมที่ไม่มีหัวใจแบบคุณหรอกนะ" คีรินเหยียดยิ้ม แสร้งทำเป็นดีดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูท "คนอย่างคุณคงมองความรู้สึกของมนุษย์เป็นแค่ตัวเลข 0 กับ 1 สินะคะ ถึงได้ไร้ความรู้สึกสิ้นดีแบบนี้" "แล้วคนที่มีดีแค่หน้าตาอย่างคุณล่ะคะ? มองความรักเป็นแค่สินค้าไว้ปั๊มเรตติ้งกอบโกยเงินทองจากแฟนคลับ น่าสมเพชยิ่งกว่าโค้ดบั๊กที่แก้ไม่หายเสียอีก" จิณณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโปร่งกดดันด้วยส่วนสูงและรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจนคีรินเผลอผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ทว่าโอเมก้าหนุ่มไม่มีวันยอมตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ คีรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววพยศดื้อรั้นจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าคิดว่าฉันมันไร้ค่าแค่นี้ ทำไมคุณถึงไม่เซ็นชื่อยกเลิกโปรเจกต์นี้เสียล่ะคะ กลัวว่าผลงานชิ้นโบแดงจะพังคามือจนไม่ได้โบนัสปลายปีหรือไง" จิณณ์โน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในอก ดวงตาสองคู่จ้องลึกเข้าไปในดวงตากันและกัน ไม่มีใครยอมหลบตา ประกายไฟแห่งความทิฐิพุ่งชนกันเปรี๊ยะปร่างราวกับประจุไฟฟ้าแรงสูง "หึ... โบนัสฉันมีค่าพอที่จะซื้อความรำคาญจากคุณได้ทั้งปีค่ะ คีริน" จิณณ์กระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่จงใจยั่วโมโห "ดังนั้น เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี เพราะต่อจากนี้ ชีวิตการทำงานของคุณในโปรเจกต์นี้ จะกลายเป็นนรกบนดินที่ออกแบบโดยอัลกอริทึมของฉันเอง" คีรินเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความโกรธ (และบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธสุดชีวิตว่าไม่ใช่ความหวั่นไหว) กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวที่พยายามปกปิดเริ่มปั่นป่วนเพราะความใกล้ชิดอันตรายนี้ มือเรียวยกขึ้นหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นรัศมี แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของคีรินจะทันได้สัมผัสกับเนื้อผ้าสูทของจิณณ์ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับร่างของเลขาหน้าตาตื่นก็พุ่งพรวดเข้ามาขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างพวกเขาทั้งสองคน "คุณจิณณ์คะ! คุณคีริน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสาวหอบหายใจตัวโยน ใบซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์โดนเจาะข้อมูล... แถมแฮกเกอร์ทิ้งข้อความท้าทายเอาไว้ว่า พวกเรามีเวลาแค่สามชั่วโมงก่อนที่ความลับทั้งหมดจะถูกแฉออกสู่สาธารณชนค่ะ!" ดวงตาของจิณณ์หรี่แคบลงทันที ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบระดับศูนย์องศา เขากลับหลังหันอย่างไร้เยื่อใย คว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาเปิดหน้าจอวิเคราะห์ระบบอย่างรวดเร็ว ในขณะที่คีรินเองก็หน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่า "ความลับ" ที่แฮกเกอร์พูดถึงนั้นหมายถึงอะไร สถานะโอเมก้าที่เขาปิดบังมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่อึดใจนี้ จิณณ์เหลือบสายตากลับมามองดาราหนุ่มที่ยืนแข็งค้างเป็นหินอยู่ข้างกาย มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดหยามขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า "ดูท่าทาง... สมการความซวยของคุณเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วล่ะค่ะ คุณซุปตาร์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความปั่นป่วนนี้ไปกับกระต่ายพระจันทร์นะคะ