รหัสที่หายไป

"ศูนย์จุดศูนย์ศูนย์ศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์... ความหน่วงระดับนี้ ไม่ควรเกิดขึ้นกับเซิร์ฟเวอร์หลักของ 'เอเดน' แม้แต่น้อยครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สะท้อนลงบนแว่นกรอบบางของ เรย์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ผู้มีดวงตานิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก นิ้วเรียวยาวกำลังเคาะลงบนโต๊ะทำงานเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสดงถึงกระบวนการคิดวิเคราะห์ที่กำลังทำงานอย่างหนักหน่วงภายใต้ความนิ่งงันนั้น สำหรับคนทั่วไป โลกเสมือนจริง VRMMO อย่าง 'เอเดน' (Eden) คือดินแดนแห่งความฝัน ความบันเทิง และการหลีกหนีจากโลกความเป็นจริงอันโหดร้าย แต่สำหรับเรย์แล้ว มันคือสมรภูมิแห่งตัวเลข ตรรกะ และรหัสโค้ดนับล้านบรรทัดที่เขาเคยมีส่วนร่วมในการออกแบบโครงสร้างพื้นฐานในช่วงเริ่มต้น ทุกรายละเอียด ทุกตารางนิ้วของแผนที่ และทุกกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ในเกมนี้ ล้วนถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของเขาอย่างแม่นยำ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม เขากำลังจ้องมองความผิดปกติที่คนอื่นมองไม่เห็น เรย์เลื่อนหน้าต่างดาต้าสตรีมมิ่งย้อนหลังไปเมื่อสามเดือนก่อน ช่วงเวลาที่ 'ลีโอ' เพื่อนสนิทและอดีตทีมงานผู้ร่วมอุดมการณ์ ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากเข้าร่วมการทดสอบระบบลับของเกม การปิดคดีอย่างเร่งรีบของบริษัทผู้พัฒนาและการประกาศว่าเพื่อนของเขา "ประสบอุบัติเหตุทางสมองจากความเหนื่อยล้า" เป็นสิ่งที่เรย์ไม่มีวันเชื่อ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เป้าหมายเดียวของเขาในการเข้ามาโลดแล่นในเอเดน ไม่ใช่เพื่อการเก็บเลเวลหรือล่าไอเทิมระดับตำนาน แต่เป็นการแกะรอยหาความจริงเบื้องหลังรอยต่อของโค้ดที่ถูกลบเลือน "นายกำลังหาอะไรอยู่หรือครับ คุณนักวิเคราะห์ผู้ไร้พ่าย" เสียงห้าวติดกวนประสาทดังขึ้นจากมุมห้อง โซล สวมเสื้อโค้ทหนังสีเข้มและกางเกงยุทธวิธีรบพิเศษ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาพร้อมกับโยนมีดสั้นเล่มเล็กในมือเล่นอย่างเพลิดเพลิน ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความสนใจ แม้ภายนอกโซลจะดูเหมือนเกมเมอร์สายลุยหัวร้อนผู้ไม่แยแสต่อกฎเกณฑ์ใดๆ แต่เรย์รู้ดีว่าสหายร่วมเป็นร่วมตายผู้นี้มีสัญชาตญาณที่เฉียบคมยิ่งกว่าระบบเรดาร์ใดๆ ในเกม "ผมกำลังดูบันทึกการส่งข้อมูลระหว่างเซิร์ฟเวอร์หลักกับโซนทดสอบต้องห้ามครับ โซล" เรย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ "นายจำเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนได้ไหม ตอนที่บอสประจำดันเจี้ยนระดับสูงเกิดอาการกระตุกไปชั่ววินาทีหนึ่ง ทีมอันดับหนึ่งเกือบจะกวาดล้างมันได้อยู่แล้วเชียว" "อ๋อ... ไอ้เหตุการณ์ที่ทำให้พวกกิลด์มังกรฟ้าโวยวายจนบอร์ดเดือดน่ะเหรอครับ?" โซลยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นอายอันตรายและอิสรเสรีแผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มร่างสูงผู้นี้ "ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะเซิร์ฟเวอร์รับภาระไม่ไหวเพราะผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันเกินพิกัด... แต่นายกำลังจะบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดพลาดโดยธรรมชาติใช่ไหมครับ?" "ถูกต้องครับ" เรย์เลื่อนหน้าต่างโค้ดขึ้นมาแสดงเป็นภาพสามมิติ โครงสร้างสีแดงฉานนับพันเส้นปรากฏขึ้นซ้อนทับกับแผนผังเมืองหลวง "มันคือการแทรกแซงจากภายนอก... หรือพูดให้ถูกคือ มีใครบางคนกำลังใช้ช่องโหว่ระดับรากฐานของระบบ เพื่อดึงข้อมูลบางอย่างออกไปจากฐานข้อมูลหลัก และร่องรอยของการดึงข้อมูลนั้น ใช้ลายเซ็นดิจิทัลชุดเดียวกับที่ลีโอเคยใช้เมื่อสามปีก่อน" บรรยากาศภายในห้องพลنينเงียบงัดลงทันที รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของโซลเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เฉียบคมดั่งใบมีด เขารู้ดีว่าชื่อของลีโอนั้นมีความหมายต่อเรย์มากแค่ไหน และการที่ชื่อนั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้งในฐานะ "ร่องรอยดิจิทัล" หมายความว่าพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตรายที่อาจไม่มีวันหวนกลับ "นายแน่ใจแค่ไหนครับ เรย์?" โซลถามเสียงต่ำ น้ำเสียงปราศจากความขี้เล่นโดยสิ้นเชิง "ความน่าจะเป็นอยู่ที่เก้าдцатьเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ" เรย์ถอดแว่นออกแล้วใช้มือคลึงหว่างคอเบาๆ เพื่อบรรเทาความล้า "และพิกัดที่ข้อมูลชุดนั้นไหลไป... ไม่ได้อยู่ในแผนที่ที่พวกเราควรรู้จัก มันคือ 'เขตศูนย์' (Sector Zero) พื้นที่ที่ถูกลบออกจากสารบบของเกมตั้งแต่วันแรกที่เปิดให้บริการ" โซลสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มแบบเดิมกลับมาประดับบนใบหน้า แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายแห่งความท้าทาย "เขตศูนย์... สถานที่ที่พวกผู้พัฒนายืนยันนักหนาว่าไม่มีอยู่จริงสินะครับ" โซลตบไหล่เรย์เบาๆ สองครั้ง "ถ้าอย่างนั้น ในฐานะที่ผมเป็นสหายผู้ร่วมเดินทางของนักวิเคราะห์ผู้รอบคอบ ผมคงต้องถามว่า... เราจะเริ่มเจาะระบบเข้าไปทางไหนดีล่ะครับท่าน?" เรย์สวมแว่นกลับเข้าที่เดิม แววตาสะท้อนแสงสีฟ้าจากโค้ดข้อมูลที่กำลังเรียงตัวกันใหม่ รอยยิ้มบางเบาแต่เด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้มองทุกอย่างเป็นกลยุทธ์ "เราจะไม่เจาะเข้าไปครับ โซล..." เรย์เอ่ยพร้อมกับกดปุ่มยืนยันคำสั่งบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม "แต่เราจะรอให้ 'มัน' เป็นฝ่ายเปิดประตูต้อนรับเราเอง" ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนของระบบสีแดงฉานจะดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและกึกก้องจนน่าสะพรึงกลัว เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ดังขึ้นในโสตประสาทของพวกเขาทั้งสองคน [ระบบตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต... ยืนยันรหัสผู้ใช้งานระดับผู้ดูแลระบบ: 'L.E.O.'] [คำเตือน: ท่านได้ก้าวเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับ SSS - 'โปรโตคอลผู้สูญหาย' กำลังเริ่มต้นทำงาน] [เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดตาย... ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นแห่งความจริง, ผู้เล่นเรย์] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ" นะครับ