เมื่อเสือเจอกับสิงห์

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมกระจกนิรساويดังสนั่นจนก้องไปทั่วห้องโถงชั้นสี่ของอาคาร "คีย์รดา กรุ๊ป" เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงที่ทุกคนในห้องรู้ดีว่า... พายุลูกใหญ่กำลังจะกวาดล้างทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง รินรดากอดอกแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ราวกับลูกแมวป่าที่พร้อมจะตะปบหน้าทุกคนที่กล้ามาล้ำเส้น งานออกแบบคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนติดต่อกันสามวันสามคืน ถูกฉีกทิ้งคุณค่าด้วยคำวิจารณ์เพียงบรรทัดเดียวจากปากของคนที่ไม่เคยแม้แต่จะจับดินสอวาดเส้น "งานขยะแบบนี้ ต่อให้เอาไปห่อปลาเค็ม แม่ค้ายังส่ายหน้าหนีเลยครับคุณรินรดา" ศรุตทายาทบริษัทคู่แข่งที่ถูกเชิญมานั่งเป็นที่ปรึกษาพิเศษหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของเขาเคลือบด้วยความสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขายื่นมือไปหยิบร่างแบบสเกตช์ชุดราตรีสีไพลินของเธอขึ้นมาคีบด้วยปลายนิ้วราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูล "ดีไซน์เชยสะบัด ลวดลายปักก็ไร้รสนิยม ผมไม่รู้ว่าทางบริษัทเราเอาดีไซเนอร์ตกยุคแบบนี้เข้ามาทำงานได้ยังไง หรือว่าใช้เส้นสายอะไรเข้ามากันแน่นะครับ?" เสียงซุบซิบฮือฮาเริ่มดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บรรดากรรมการอาวุโสต่างพากันหลบตา ทำทีเป็นสนใจเอกสารในมือเพื่อเอาตัวรอด ไม่มีใครกล้าปริปากปกป้องเธอสักคน เพราะทุกคนรู้ดีว่าศรุตคือลูกชายของประธานกรรมการบริหารคนใหม่ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในตอนนี้ รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและพกพาความโกรธมาเต็มพิกัด เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนศรุตชะงักไปชั่วขณะ "คนตกยุคหรือว่าคนตาถั่วกันแนคะ คุณศรุต?" รินรดาเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าทุกคำคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบน้ำผึ้ง "ชุดที่ท่านที่ปรึกษาผู้ทรงภูมิความรู้บอกว่าเชยและไร้รสนิยมเนี่ย เมื่อสัปดาห์ก่อนเพิ่งจะได้รับรางวัลชนะเลิศจากเวทีแฟชั่นนานาชาติที่ปารีสมาหมาดๆ หรือว่าสมองของคุณศรุตถูกความอิจฉาริษยาบล็อกการทำงาน จนแยกไม่ออกระหว่างงานศิลปะระดับโลกกับกระดาษรองกรงหนูคะ?" "เธอ! นังปากจัด!" ศรุตหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" "รู้ค่ะ เป็นคนหน้าด้านที่ชอบขโมยผลงานคนอื่นไปพรีเซนต์หน้าตาเฉยไงคะ จำไม่ได้เหรอคะว่าโปรเจกต์ปีที่แล้วใครกันนะที่ก๊อปปี้ลายผ้าบาติกของดิฉันไปส่งให้ลูกค้าจนเกือบโดนฟ้องล้มละลาย" รินรดาตอกกลับทันควันโดยไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ ดวงตาคู่สวยจ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย "พอได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากหัวโต๊ะ เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับมีพลังมหาศาลที่สามารถสั่งให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันได้ในพริบตา บรรดากรรมการทุกคนต่างพากันหดหัว นั่งตัวลีบด้วยความหวาดกลัว คีย์ตวัน ประธานหนุ่มผู้เย็นชาและเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองรินรดาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเครื่องสแกนความผิดที่กำลังคำนวณมูลค่าความเสียหาย รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความระทึก แม้เธอจะไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น แต่ยอมรับว่ารัศมีกดดันของประธานหนุ่มคนนี้ช่างน่ากลัวเสียจนแผ่นหลังบางชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ นี่คือการประชุมครั้งแรกที่เธอได้เผชิญหน้ากับ "คีย์ตวัน" ซีอีโอผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดในการบริหารงานแบบไร้ความปรานี "คุณรินรดา..." คีย์ตวันเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "คุณวิจารณ์ผลงานของที่ปรึกษาพิเศษและแผนกพัฒนาธุรกิจด้วยอารมณ์ส่วนตัวเกินไปหรือเปล่า การใช้วาจาเชือดเฉือนแบบนั้น มันไม่ได้ช่วยให้บริษัทเราได้กำไรเพิ่มขึ้นหรอกนะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคือผู้กุมชะตากรรมการจ้างงานของเธอ "ดิฉันพูดความจริงค่ะท่านประธาน ถ้าเรายังปล่อยให้คนไม่มีฝีมือมาชี้นำทิศทางดีไซน์ของแบรนด์ เพียงเพราะเห็นแก่หน้าพรรคพวก คอลเลกชันใหม่ที่เราทุ่มทุนไปร้อยล้าน ได้เจ๊งไม่เป็นท่าก่อนวางแผงแน่นอนค่ะ และดิฉัน... ในฐานะหัวหน้าทีมดีไซเนอร์ ยอมเอาชื่อเสียงของตัวเองเป็นเดิมพันว่างานของนายศรุตมันคือขยะชิ้นหนึ่งจริงๆ" ศรุตหน้าซีดเผือดด้วยความแค้น "ท่านประธานครับ ดูเธอดิครับ! หยาบคายและไร้มารยาทแบบนี้ สมควรไล่ออกทันที!" คีย์ตวันไม่ได้ตอบสนองต่อคำยุยงของศรุต เขายังคงจ้องมองรินรดานิ่งนาน ราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่างที่น่าสนใจภายใต้ท่าทีที่ดื้อรั้นและอวดดีนั้น แววตาคมกริบมีความประกายความท้าทายวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย "ดี..." คีย์ตวันเอ่ยคำเดียวสั้นๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษส่งกลิ่นอายความทรงอำนาจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม "ในเมื่อคุณมั่นใจในผลงานของตัวเองนัก คุณรินรดา..." ประธานหนุ่มก้าวเดินช้าๆ ตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ "...งั้นเรามาเดิมพันกัน" คีย์ตวันโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีิลลินจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "ถ้าคอลเลกชันหน้าทำยอดขายไม่ถึงเป้าที่คุณโม้เอาไว้ คุณต้องเซ็นใบลาออกและเดินออกจากตึกนี้โดยไม่มีเงินชดเชยแม้แต่บาทเดียว" รินรดาชะงักไปชั่ววินาที แต่ความมั่นใจในฝีมือของตนเองก็ทำให้เธอพยักหน้ารับคำท้าอย่างไม่ลังเล "แล้วถ้าดิฉันทำยอดขายทะลุเป้าร้อยละสามสิบตามที่ตั้งไว้ล่ะคะท่านประธาน?" มุมปากหยักลึกของคีย์ตวันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ถ้าคุณทำได้..." คีย์ตวันกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ "...ผมจะยกหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทให้คุณฟรีๆ พร้อมกับสิทธิ์ในการไล่นายศรุตออกพ้นตึกนี้ได้ด้วยตัวคุณเอง" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบกริบยิ่งกว่าเดิม ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจกับข้อเสนอเดิมพันที่บ้าคลั่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของบริษัท ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ทันเปล่งเสียงอุทานออกมา ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเลขานุการส่วนตัวของท่านประธานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าซีดเผือดราวกับเจอผี "หุ้นของบริษัทคู่แข่งหลักของเราเพิ่งจะร่วงดิ่งลงสิบห้าเปอร์เซ็นต์เมื่อนาทีที่แล้ว และมีนักลงทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นของเราไปจนเกือบจะครองเสียงข้างมากแล้วครับ!" คีย์ตวันขมวดคิ้วมุ่นทันที หันกลับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว ทว่า... หน้าจอแสดงผลกลับปรากฏภาพโลโก้คุ้นตาของบริษัทการลงทุนยักษ์ใหญ่ระดับโลก พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าบัญชีกลางของบริษัทด้วยมูลค่ามหาศาลที่ทำให้ตัวเลขในงบดุลสั่นสะเทือน และชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอนั้น... กลับไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นชื่อของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขามาตลอดการประชุมนี้เอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้เสมอนะคะ เมล่อนโซดาจะรีบเสิร์ฟความสะใจในตอนต่อไปให้ไวเลยค่ะ!