เมื่อฉันต้องจับคู่กับตัวน่ารำคาญ

"ปฏิเสธค่ะ ไม่ทำ ไม่จับคู่ ไม่เอาด้วยทั้งนั้น อาจารย์คะ คือพาย... พายไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ!" ฉันกระแทกเสียงใส่หน้าอาจารย์ที่ปรึกษาที่เพิ่งยื่นเอกสารรายชื่อโครงการอาสาพัฒนาชุมชนมาให้ มือที่ถือแฟ้มงานสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัวหรอกนะคะ แต่เพราะความโมโหที่มันพุ่งปรี๊ดจนแทบจะปรอทแตก ก็ดูชื่อที่เขียนอยู่ข้างๆ ชื่อฉันสิ! ‘นายวินวดี นายวิศวะไฟฟ้าปีสาม’ "พาย อย่าดื้อน่า" อาจารย์ถอนหายใจยาวพลางลูบขมับ "งานนี้มันเป็นโควตาบังคับของคณะ ถ้าเธอไม่ทำ เธอก็ไม่มีคะแนนเก็บส่วนนี้ แล้วจะให้ฉันไปหาใครมาแทนเธอในเมื่อรายชื่อมันล็อคตามระบบไปแล้ว" "แต่อาจารย์คะ! ทำไมต้องเป็นรุ่นพี่คนนี้ด้วยล่ะคะ? คนอื่นไม่มีแล้วหรือไง? อีตานี่น่ะนะ... แค่หายใจอยู่ใกล้ๆ พายยังรำคาญเลย!" ฉันโวยวายลั่นห้องพักอาจารย์ ไม่สนสายตาคณาจารย์ท่านอื่นที่เริ่มหันมามอง ก็นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายนะ! ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่แสนสงบสุขของฉันกำลังจะพังทลายลงเพียงเพราะโปรเจกต์บ้าๆ นี่ แถมคู่หูยังเป็นตัวการทำลายความสงบตัวฉกาจอีก "พาย! ปฏิเสธไม่ได้แล้ว ไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันต้องตามไปลากตัวกลับมาที่คณะนะ" อาจารย์โบกมือไล่เหมือนฉันเป็นเด็กประถมที่กำลังงอแงอยากได้ของเล่น ฉันเม้มปากแน่นจนแทบห้อเลือด คว้าแฟ้มเอกสารเดินกระทืบเท้าออกมาจากห้องด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวยิ่งกว่าน้ำในคลองแสนแสบ **ติ๊ง!** เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตดังขึ้น ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเบะปากคว่ำเมื่อเห็นชื่อคนส่ง **Win_Electric:** ไงครับตัวดี เห็นชื่อคู่หูเราหรือยัง? **Win_Electric:** พี่ว่าเรามีพรหมลิขิตต่อกันนะเนี่ย สงสัยพระเจ้าอยากให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น (อีโมจิยิ้มกวน) นิ้วฉันรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไวโดยไม่คิดชีวิต **Pye_Comp:** พรหมลิขิตบ้านพี่สิคะ! ไปบอกอาจารย์เดี๋ยวนี้เลยว่าไม่ทำ จะไปคู่กับใครก็ไป แต่อย่ามาคู่กับพาย! **Win_Electric:** ใจร้ายจังครับ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลยนะ **Win_Electric:** แต่อย่าหวังว่าจะยกเลิกเลยครับ พี่กดตกลงในระบบไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว งานนี้... ต่อให้พายบินหนีไปดาวอังคาร พี่ก็จะตามไปช่วยทำงานถึงที่นั่นแหละ ฉันแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นถนนกลางมหาวิทยาลัย! บ้าไปแล้ว... นี่เขาจงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ "อีพาย! เป็นอะไร หน้ามุ่ยมาเชียว ใครทำอะไรแก?" จินนี่ เพื่อนสนิทสายมโนที่เดินถือแก้วกาแฟเข้ามาสมทบถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นๆ "วิน... พี่วินอะไรนั่นแหละจิน! อาจารย์จับคู่ให้ฉันทำงานอาสากับเขา แล้วดูสิ... เขากดตกลงในระบบไปแล้ว! คนอะไรน่ารำคาญที่สุดในโลกเลย!" จินนี่เลิกคิ้วสูง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ "หูย... วินวิศวะไฟฟ้าน่ะนะ? พาย... แกไม่รู้หรือไงว่าเขาน่ะจ้องจะงาบแกมานานแล้ว กองเชียร์เขาทั้งคณะเลยนะเว้ย" "งาบอะไรของแก! ฉันเกลียดขี้หน้าเขาจะตาย" ฉันเบือนหน้าหนี แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นผิดจังหวะตอนที่นึกถึงรอยยิ้มกวนประสาทคู่นั้นของเขา "เกลียดคือรักนะจ๊ะคุณน้อง" จินนี่กระแซะไหล่ "ไปๆ ไปหาอะไรกินเถอะ เดี๋ยวตอนบ่ายมีเรียน แต่อย่าลืมนะว่าเย็นนี้เขานัดแกไป 'คุยงาน' เรื่องโครงการไม่ใช่เหรอ?" "คุยงานกับผีน่ะสิ!" ฉันสะบัดหน้าเดินหนีเข้าตึกคณะ แต่มือถือในกระเป๋ากลับสั่นรัวไม่หยุด ข้อความจาก ‘ตัวน่ารำคาญ’ ทยอยส่งเข้ามาเหมือนจงใจยั่วประสาท **Win_Electric:** เลิกเรียนแล้วรอกันด้วยนะ **Win_Electric:** พี่จอดรถรอหน้าตึกวิศวะฯ คอมฯ **Win_Electric:** อ้อ... วันนี้พี่ซื้อนมชมพูที่พายชอบมาให้ด้วย ห้ามปฏิเสธนะ ไม่งั้นพี่จะเดินไปป้อนถึงที่โต๊ะเรียนเลย :) ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไอ้คนนิสัยเสีย! ฉันแค่อยากใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์เงียบๆ ทำไมต้องมาเจอกับพายุอย่างเขากันนะ เย็นวันนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู ฉันเดินลงมาที่ลานจอดรถด้วยใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ สายตาจับจ้องไปที่รถสปอร์ตคันคุ้นตาที่จอดเด่นหราอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างตึก ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อยกำลังยืนพิงรถอยู่ มือถือขวดนมชมพูแก้วโปรดเอาไว้ "ช้าจังนะครับ" เขาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขี้เล่น สายตาคมกริบนั้นจ้องมองมาที่ฉันเหมือนพยัคฆ์ที่เจอเหยื่อ "พายไม่ได้เต็มใจมานะคะ บอกไว้ก่อน" ฉันกอดอกแน่น เชิดหน้าใส่ "ครับๆ รู้แล้วครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ "แต่พายรู้ไหม... ยิ่งพายโวยวายแบบนี้ พี่ก็ยิ่งอยากแกล้งให้หนักกว่าเดิมอีกนะ" ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ความกล้าที่มีหายไปไหนหมดไม่รู้ ฉันถอยกรูดหลังชนกับเสาปูนข้างๆ แต่เขาก็ยังก้าวตามมาดักทางไว้ "พี่วิน... ถอยออกไปเลยนะ! คนมองกันหมดแล้ว!" "ให้มองไปเถอะครับ พี่ชอบ" เขาจงใจก้มลงมาใกล้กว่าเดิม จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "บอกสิครับว่าวันนี้... คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า?" หัวใจฉันเหมือนจะระเบิดออกมาข้างนอก อีตาบ้าเอ๊ย! ใครจะไปคิดถึงเขากันเล่า! "ไม่มีวัน! ถอยไปนะ... ถ้าพี่ไม่ถอย พายจะ... พายจะ..." "จะทำไมครับ? จะจูบพี่เหรอ?" เขาแสยะยิ้มกวนประสาท ฉันหน้าแดงจัดจนแทบจะกลายเป็นลูกมะเขือเทศเทศกาล ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจาก 'ก้อง' ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่เขาลืมล็อกไว้ *‘แผนจีบยัยตัวดีวันนี้เป็นไงบ้างวะพี่วิน? เห็นว่าพายมันเกลียดพี่เข้าไส้ ระวังโดนมันถีบเอาล่ะ!’* ฉันมองข้อความนั้นสลับกับหน้าเขา วินชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบหันไปจะกดปิดหน้าจอ แต่ทว่า... นิ้วของเขาดันพลาดไปกดปุ่มส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ในช่องแชตของฉันเข้าพอดี! **[Win_Electric]: พี่ชอบพายจริงๆ นะครับ ไม่ได้ล้อเล่น...** เขาเบิกตากว้าง หันขวับมามองฉันด้วยสีหน้าช็อกสุดขีดในขณะที่ฉันเองก็ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ข้อความคำสารภาพรักที่จงใจซ่อนไว้ถูกส่งออกไปแล้ว และเขาก็กด ‘ยกเลิกข้อความ’ ไม่ทัน! เราสองคนสบตากันนิ่ง ท่ามกลางความเงียบของลานจอดรถที่ดูเหมือนโลกทั้งใบจะหยุดหมุนลงตรงหน้าวินาทีนั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านความวุ่นวายของพายกับรุ่นพี่จอมตื้อในตอนแรกนะคะ หวังว่าจะถูกใจทุกคนค่ะ!