บ้านเช่าราคาถูกกับเงาดำปริศนา

กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและคราบสนิมเก่าเก็บโชยเข้าจมูกจนพิมพ์ดาวต้องยกมือขึ้นปิดปาก เปลือกตาบางกะพริบถี่ท่ามกลางความมืดสลัวของโถงทางเดินชั้นสี่ อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนขนลุกชัน ทั้งที่เพิ่งย่างเท้าเข้ามาในบ้านเช่าราคาถูกหลังนี้ได้ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าลากยาว... *ครูด... ครูด...* ดังมาจากเพดานเหนือศีรษะ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากลองศึก พิมพ์ดาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเด็ดเดี่ยวที่เคยมีมาตลอดการดิ้นรนใช้ชีวิตในเมืองกรุงกำลังถูกกัดเซาะด้วยความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามาเกาะกุมขั้วหัวใจ "ใคร..." เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความสั่นเทา พยายามรักษาร่างกายไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ด ไม่มีเสียงตอบรับจากมนุษย์ มีเพียงไอเย็นจัดที่พัดผ่านต้นคอวูบใหญ่ พร้อมกับเงาดำทึบตันรูปร่างบิดเบี้ยวผิดมนุษย์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากมุมมืดของห้อง 404 ปลายเล็บแหลมคมขูดขีดไปกับผนังปูนเกิดเสียงแสบแก้วหู ดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับจะกลืนกินทั้งร่าง พิมพ์ดาวผงะถอยหลังด้วยความตกใจสุดขีด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้วิ่ง เธอกลับหลังหันแล้วพุ่งตัววิ่งหนีสุดชีวิตโดยไม่คิดชีวิต สองขาเรียวเล็กก้าวตะกุยความมืดอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าบ้านเช่าหลังนี้กลับเหมือนเขาวงกตที่ไม่มีวันสิ้นสุด ประตูทุกบานปิดตาย ทางเดินยาวเหยียดรากับยืดออกได้ *ตึง!* เพราะความรีบร้อนและแรงเหวี่ยงจากการหนีตาย ทำให้ร่างบางพุ่งชนเข้ากับกำแพงเนื้อมนุษย์ที่แข็งแกร่งรากับแผ่นเหล็กอย่างจัง แรงกระแทกทำให้เธอกระเด็นถอยหลังเกือบล้ม แต่ทว่า... วงแขนแข็งกร้าวรากคีมเหล็กคู่หนึ่งกลับคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว รั้งร่างของเธอเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างอุกหาด กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเข้มข้นปลุกเร้าสติที่กระเจิดกระเจิงของพิมพ์ดาวให้กลับคืนมา เธองยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อพบว่าแผงอกที่เธอชนเมื่อครู่ไม่ใช่กำแพง... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้เนกไท ใบหน้าคมคายดุดันหยิ่งทะนงสันกรามคมชัดดั่งรูปสลัก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นมองกวาดร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดิบเถื่อนและทรงอำนาจ "ซุ่มซ่าม หรือตั้งใจวิ่งมาซุกอกฉันกันแน่... แม่ตัวดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยชิดริมฝีปาก แววตาของเขาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบเหงื่อไคลด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ คิมหันต์กระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งกระด้างที่บีบคลึงสะโพกมนอย่างถือวิสาสะทำให้พิมพ์ดาวสะท้านเฮือก ร่างกายพ่ายแพ้ให้กับกระแสความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขาอย่างน่าประหลาด ทั้งที่สมองกำลังสั่งให้ผลักไสแต่เรียวขาเธอกลับอ่อนยวบยาบ "ปล่อยฉันนะ! คุณเป็นใคร... เข้ามาในนี้ได้ยังไง!" พิมพ์ดาวเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาด้วยการจ้องหน้าเขาเขม็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก คิมหันต์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดิบเถื่อนพราวระยับด้วยความสนุกสนานระคนคุกคาม เขาก้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูเล็กจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อน ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง "เจ้าของตึกนี้... และเป็นเจ้าของทุกตารางเมตรที่เธอเหยียบอยู่ตอนนี้ด้วย" ชายหนุ่มกดเสียงต่ำลงอย่างมีเลศนัยน์ ก่อนจะปรายตามองไปยังความมืดมนเบื้องหลังร่างบาง "รวมถึง... สิ่งที่เธอเพิ่งวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนมาเมื่อกี้ด้วยสินะ" คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ดาวเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอกำชายเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนที่ห้อง 404 กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ __________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ