ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

"หย่า! วันนี้เจ้าต้องเซ็นใบหย่าเสีย ถือว่าตระกูลจ้าวของข้าทำบุญมาน้อย หลินฟางเซียน ผู้หญิงสำส่อนเช่นเจ้า อยู่ไปก็มีแต่จะทำให้ตระกูลข้าแปดเปื้อนชื่อเสียง!" เสียงกระแทกโต๊ะไม้เก่าดังปัง! จนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดานมุงแฝก หลินฟางเซียนกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองที่เคยหนักอึ้งราวกับถูกหินผาทับค่อยๆ ประมวลผลภาพเหตุการณ์รอบกาย กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมกลิ่นยาจีนโบราณจางๆ ลอยเตะจมูก ร่างกายนี้อ่อนปวกเปียกราวกับคนอดอยากมาแรมปี แต่สติสัมปชัญญะกลับแจ่มชัดเกินคาด นี่นาง... ทะลุมิติมาจริงๆ สินะ? จากแพทย์หญิงมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผู้ครอบครองสิทธิบัตรงานวิจัยสมุนไพรและโรงงานผลิตยาพันล้าน กลับต้องมากลายร่างเป็น "หลินฟางเซียน" หญิงสาวเคราะห์ร้ายในยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ผู้คนต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากด้วยคูปองปันส่วน และที่แย่ไปกว่านั้น นางกำลังตกเป็นจำเลยสังคมจากข่าวลือเสียๆ หายๆ ที่ใครบางคนจงใจกุขึ้นมาทำลายอนาคต! เบื้องหน้าของนางคือหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความยากลำบากและความเกลียดชัง นางคือ "แม่สามี" ผู้สร้างนรกบนดินให้เจ้าของร่างเดิมมาตลอดหลายเดือน นางกำลังชี้หน้าด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย พลางผลักกระดาษแผ่นเก่าที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยมาตรงหน้า พร้อมกับปากกาหมึกซึมด้ามเก่าที่หัวปากกาแห้งกรัง ส่วนข้างกายแม่สามีคือหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา "จ้าวชุนฮวา" น้องสามีผู้ทำหน้าสะใจราวกับกำลังชมละครสัตว์ หล่อนกอดอกมองนางด้วยสายตาสสมน้ำหน้า แล้วสามีเจ้าของร่างเล่า? หลินฟางเซียนกวาดสายตาไปมุมห้อง ม้านั่งตัวยาวมีร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่ เขาคือ "จ้าวหานตง" นายทหารหนุ่มลาพักร้อนผู้มีใบหน้าคมเข้มราวกับถูกแกะสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาและว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยความอาลัยอาวรณ์ แม้ว่าเขาจะเป็นสามีตามกฎหมาย แต่ตลอดเวลาที่แต่งงานกัน เขากลับทำตัวราวกับคนแปลกหน้าเนื่องจากภารกิจในกองทัพ และการแต่งงานนี้ก็เกิดขึ้นจากการคลุมถุงชนโดยผู้ใหญ่ "ฟางเซียน เจ้าอย่าได้ทำเป็นหูทวนลม หานตงเป็นถึงทหารกล้าอนาคตไกล มีตำแหน่งหน้าที่การงานมั่นคงในกองทัพ ส่วนเจ้า... ทำตัวเหลวไหล มีข่าวเสียหายกับผู้ชายในหมู่บ้านจนเสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูลจ้าว หานตงอดทนมามากพอแล้ว วันนี้ต่อให้เจ้ากราบกรานร้องขออย่างไร ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อเด็ดขาด!" แม่สามีตบโต๊ะซ้ำอย่างเหลืออด น้ำลายกระเด็นฝอยด้วยความโกรธจัด หลินฟางเซียนค่อยๆ พยุงร่างอันสะท้านสะเทือนของตนเองลุกขึ้นยืน แม้เรียวขาจะสั่นเทา แต่วั่นตาของนางกลับฉายแววเฉียบคมและเยือกเย็นอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด ใบหน้าที่เคยซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง บัดนี้กลับเชิดขึ้นเล็กน้อยริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะหยัน "เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่เช้า เสียงเห่าหอนของสุนัขข้างบ้านยังรื่นหูกว่าเสียงของพวกท่านเสียอีก" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบหลุดออกจากริมฝีปากของหลินฟางเซียน บรรยากาศภายในห้องโถงที่อلبอ้าวพลันเงียบกริบลงทันที แม่สามีอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าลูกสะใภ้ผู้ขี้ขลาดตาขาว หงิมๆ ติ๋มๆ ร้องไห้ฟูมฟายมาตลอดหลายวัน จะกล้าต่อปากต่อคำด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นนี้! "นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นสุนัข!" แม่สามีแว้ดขึ้นเสียงสูง หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา "หานตง! แกดูเอาเถอะ เมียชั่วของแกมันไร้การอบรมสั่งสอนถึงเพียงนี้ ยังจะเก็บมันไว้บูชาบนหิ้งอีกหรือ รีบเซ็นใบหยวซะ! แล้วไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลจ้าวเดี๋ยวนี้!" จ้าวหานตงขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวจับจ้องมาที่ภรรยา เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ แววตาคู่นั้นไม่มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความฉงนสนเท่ห์และประกายความคิดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน หลินฟางเซียนไม่สนใจเสียงโวยวายของแม่สามี นางก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะไม้ตัวเก่า สายตากวาดมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างพิจารณา *ใบหย่า... ช่างง่ายดายนัก* ในยุค 70 การถูกหย่าร้างสำหรับผู้หญิงถือเป็นตราบาปติดตัวที่อาจทำให้มีชีวิตอยู่ยากยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น แต่สำหรับหลินฟางเซียน แพทย์หญิงอัจฉริยะผู้มี "มิติลับ" ซึ่งบรรจุคลังยาโบราณ อุปกรณ์การแพทย์ล้ำสมัย และตำรับยารักษาโรคพันล้านอยู่ในมือ... การหลุดพ้นจากครอบครัวเฮงซวยนี้ต่างหาก คือจุดเริ่มต้นของความรุ่งโรจน์! แต่นางจะยอมหย่าให้โดยดีและตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบให้คนพวกนี้เหยียบย่ำเล่นอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อพวกมันใส่ร้ายป้ายสีนางจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด นางยเอาคืนให้สาสมก่อนสะบัดก้นเดินจากไปอย่างแน่นอน! "อยากให้ฉันหย่าใช่ไหมคะ?" หลินฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ รอยยิ้มที่มุมปากช่างทรงพลังจนทำให้แม่สามีและน้องสามีถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ใช่! รู้ตัวก็ดีแล้ว รีบเซ็นซะ!" จ้าวชุนฮวารีบละล่ำละลักพูดเสริมขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้ "ได้... ฉันเซ็นแน่" หลินฟางเซียนหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ "แต่ก่อนจะเซ็น เรามาเคลียร์บัญชีกันให้เรียบร้อยเสียก่อนดีกว่า ว่าเงินสินสอดสามสิบหยวนที่บ้านแม่ฉันให้มาตอนแต่งเข้าบ้านตระกูลจ้าว รวมถึงข้าวสารหนึ่งกระสอบและผ้าแพรอีกสองพับ ตอนนี้มันหายหัวไปอยู่ที่ไหนหมด หรือว่าพวกคุณแอบเอาไปซ่อนไว้ให้ลูกสาวคนโปรดเก็บไว้เป็นสินเดิมแต่งงานกันแน่!" เพล้ง! เสียงถ้วยชาบนโต๊ะกระแทกแตกกระจาย สีหน้าของแม่สามีแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีในพริบตา ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง จ้าวหานตงที่นั่งเงียบมาตลอด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเครื่องแบบทหารแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างน่าเกรงขาม เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ภรรยา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง "เจ้าว่าอย่างไรนะ?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถาม นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเย้ายวนแต่ท้าทายผุดขึ้นบนใบหน้า "สามีคะ ถ้าคุณอยากได้ใบหย่านักละก็... ช่วยทวงคืนทรัพย์สินทั้งหมดที่แม่ของคุณยاضชิงไปคืนมาก่อน มิฉะนั้น ฉันจะฟ้องร้องทางการและหน่วยงานคอมมูนในหมู่บ้านให้มาตรวจสอบความสะอาดใสของตระกูลจ้าวคุณเสียให้เข็ด!" สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนในห้องต่างหน้าถอดสี ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง จู่ๆ ก็มีกลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "เนื้อต้มพะโล้เข้มข้น" ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศจีนโบราณอย่างโป๊ยกั๊กอบเชย ลอยฟุ้งทะลุผนังไม้ผุพังเข้ามาแตะจมูกของทุกคนในบ้านอย่างชัดเจน! กลิ่นหอมหวนอันเป็นเอกลักษณ์นี้รุนแรงเสียจนกระเพาะอาหารของทุกคนส่งเสียงร้องโครกครากออกมาพร้อมกันอย่างน่าอับอาย ทั้งที่ในบ้านหลังนี้ไม่มีแม้แต่เศษข้าวสารเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ! ดวงตาทั้งสามคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง พวกมันหันขวับไปมองยังเตาไฟเก่าคร่ำคร่าในมุมครัวที่ว่างเปล่าทันที ควันสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นออกมาจากหม้อดินเผาปริศนาที่ตั้งอยู่บนเตา ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ไม่มีใครจุดไฟเลยแม้แต่น้อย! -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ