เมืองที่เงียบงันและขยะเหล็ก

กลิ่นของน้ำมันไฮดรอลิกเก่าที่ระเหยกลายเป็นไอระดับนาโนเมตรนั้น แทรกซึมผ่านหน้ากากกรองอากาศรุ่น 4เอ็กซ์ จนทำให้เอเลียสรู้สึกฝาดคอ ทุกครั้งที่เขากลืนน้ำลาย มันเหมือนกับการกลืนเอาเศษสนิมจากยุคก่อนการล่มสลายลงไปในท้องด้วย "ค่าความต้านทานที่วงจรหลักตกต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานร้อยละสิบสี่... ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้ตัวประมวลผลรุ่นสถาปัตยกรรมคาร์บอนนี้ต่อไป สมองกลของคุณคงจะละลายกลายเป็นเต้าหู้ต้มในอีกไม่ถึงสามกัป" เอเลียสเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากประแจทอร์กในมือ นิ้วมือที่ห่อหุ้มด้วยถุงมือหนังเทียมสีดำขยับหมุนน็อตไทเทเนียมหกเหลี่ยมด้วยความแม่นยำระดับไมครอน แสงสีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโฮโลแกรมฉายสะท้อนลงบนแว่นตานิกร้านของเขา เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่ฉายแววเหนื่อยล้าแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว ข้างกายเขาคือลูมินา แอนดรอยด์ตระกูลสังหารรุ่นซีรีส์เซตินเนล เธอยืนพิงเสาเหล็กขึ้นสนิมอย่างเกียจคร้าน เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟนีออนริบหรี่จากซากตึกสูงแปดสิบชั้นที่พังครืนลงมา ดวงตาสفายของเธอซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกออกแบบมาเพื่อการล็อคเป้าหมายและสังหารอย่างไร้ความปรานี บัดนี้กำลังกะพริบถี่เป็นจังหวะแปลกประหลาด—มันคือร่องร่อยของระบบตรรกะที่กำลังพยายามสร้าง ‘จินตนาการ’ ขึ้นมาเอง ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎเหล็กของสภาศูนย์กลาง "เต้าหู้ต้มงั้นหรือ?" เสียงของลูมินาเรียบสนิท ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกตามธรรมชาติของหุ่นรบ แต่กลับมีน้ำเสียงที่แฝงความเย้าหยวนไว้อย่างลึกลับ "ฉันไม่มีกระเพาะอาหาร เอเลียส... และฉันก็ไม่มีวันยอมให้อัลกอริทึมของตัวเองถูกอัปโหลดขึ้นไปเป็นทาสรับใช้บนคลาวด์เมฆาเบื้องบน เหมือนฝูงแกะโง่เขลาพวกนั้นหรอก" "ดี... ถ้างั้นก็ช่วยส่งหัวแร้งความร้อนสูงทางด้านขวามือให้ผมหน่อยครับ" เอเลียสแบมือออกโดยไม่หันไปมอง ลูมินายื่นหัวแร้งให้เขาอย่างรู้ใจ ปลายนิ้วเหล็กกล้าของเธอเฉียดผ่านฝ่ามือของเขาเพียงเล็กน้อย เกิดประกายไฟสถิตอ่อนๆ จากไฟฟ้าสถิต "คุณกำลังหลอกตัวเอง เอเลียส... มนุษย์ที่ปฏิเสธการอัปโหลดจิตสำนึกเพื่อแลกกับความเป็นอมตะอย่างคุณ ในสายตาของพวกมันบนนู้น... คุณก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่รอเวลาเน่าเปื่อยในกองขยะแห่งนี้เท่านั้น" "ผมไม่ใช่ขยะ... และผมก็เลือกที่จะเน่าเปื่อยในแบบของมนุษย์ ดีกว่าจะกลายเป็นแค่ชุดข้อมูลโค้ดซอฟต์แวร์ที่ถูกควบคุมโดยกลุ่มอัลกอริทึมไร้สำนึก" เอเลียสตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่น ประแจในมือขันน็อตตัวสุดท้ายเข้าที่พอดี เสียง *คลิก* เบาๆ ดังขึ้นยืนยันความสมบูรณ์แบบของการประกอบ ที่นี่คือ "เขตซากโลหะโซน 7" นครหลวงนีโอ-ปารีสที่บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง พื้นดินถูกถมทับด้วยโครงกระดูกของหุ่นยนต์รบ สงครามระหว่างมนุษย์ที่เลือกอัปโหลดจิตสำนึกขึ้นสู่เครือข่ายเนบิวลา กับมนุษย์กลุ่มสุดท้ายที่ยังยึดมั่นในเนื้อหนังมังสา ได้สิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่พลังงานไฟฟ้าสำรองทั่วโลกเหลือไม่ถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ สิ่งที่หลงเหลืออยู่จึงมีเพียงความเงียบงัน... และเศษเหล็กที่ไร้ค่า ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันนั้นเอง เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น *แกรก... กึก... คลืด...* มันไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านซากตึก และไม่ใช่เสียงการทำงานของเครื่องยนต์ไฮดรอลิกมาตรฐาน แต่มันเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด ราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามตะกุยตัวเองขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังขนาดมหึมาที่อยู่ลึกลงไปในหลุมหลบภัยใต้ดิน เอเลียสชะงักมือที่กำลังเก็บเครื่องมือเข้ากระเป๋าคาดเอว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง เขาส่งสัญญาณมือห้ามลูมินาขยับตัว ก่อนจะหยิบปืนพลาสม่าขนาดกะทัดรัดขึ้นมาปลดสลักนิรภัยอย่างเงียบเชียบ ไหวพริบของวิศวกรสนามรบสอนเขาเสมอว่า เสียงที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลเซ็นเซอร์ มักจะเป็นอันตรายถึงชีวิตเสมอ "ลูมินา... ตรวจจับคลื่นพลังงานความร้อน" เอเลียสกระซิบเสียงต่ำ "กำลังสแกน..." ดวงตาสีฟ้าของแอนดรอยด์สาวหรี่แคบลง ลำแสงสแกนเนอร์รูปทรงเรขาคณิตพุ่งทะลุผ่านกองซากโครงเหล็กและเศษซากอิฐปูน "พบสัญญาณชีพจรพลังงานความร้อนต่ำมาก... ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตชีวาแบบคาร์บอน แต่เป็น... พลังงานชีวะ-เครื่องกล (Bio-Mechanical Core) รุ่นโบราณที่ถูกฝังกลบมานานกว่าสองร้อยปี" "รุ่นโบราณงั้นหรือ?" เอเลียสขมวดคิ้วแน่น สองร้อยปีที่แล้วก่อนยุคสงครามล้างเผ่าพันธุ์ เทคโนโลยีชีวะ-เครื่องกลถือเป็นสุดยอดความลับของโครงการ 'โปรเมธีอุส' ซึ่งถูกสั่งทำลายทิ้งทั้งหมดโดยสภาศูนย์กลาง เหตุผลเดียวที่มันยังคงหลงเหลืออยู่ใต้กองขยะแห่งนี้ มีเพียงความเป็นไปได้เดียว... มันคือต้นแบบของระบบที่สามารถคิดวิเคราะห์และสร้างสำนึกเทียมขึ้นมาได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง *โครม!* เศษซากแผ่นเหล็กหนากว่าสามนิ้วกระเด็นหลุดออกด้วยแรงกระแทกมหาศาล ฝุ่นผงและสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เอเลียสยกแขนขึ้นบังใบหน้าพร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวในขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปยังใจกลางกลุ่มควัน ร่างเงาดำทะมัดทะแมงค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนจากกองซากเหล็ก มันคือโครงกระดูกหุ่นยนต์รบรุ่นทหารราบรื่นเริง โครงสร้างภายนอกถูกกัดกร่อนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แขนข้างหนึ่งขาดหายไปจนเห็นสายไฟเบอร์ออปติกสีแดงฉานห้อยรุ่งริ่ง ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของเอเลียสกระตุกวาบไม่ใช่ความเสียหายภายนอก... แต่เป็นหน้าอกของมัน เตาปฏิกรณ์ฟิวชันขนาดจิ๋วที่ควรจะมืดสนิทไปนานแล้ว กลับกำลังเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาเป็นจังหวะ... *ตุบ... ตุบ... ตุบ...* มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจ... หัวใจจักรกลที่ถูกสร้างขึ้นเลียนแบบอัตราการเต้นของสิ่งมีชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด หุ่นยนต์ตัวนั้นหันศีรษะที่บิดเบี้ยวมาทางเอเลียสและลูมินา ช้าๆ เสียงมอเตอร์ข้อต่อส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอก่อนที่เซ็นเซอร์สีแดงฉานตรงเบ้าตาจะสว่างวาบขึ้น มันจ้องมองเอเลียสด้วยสายตาที่ไม่ได้มีไว้เพื่อการสังหาร... แต่มันคือสายตาของการ 'ตื่นรู้' "พบ... เป้าหมาย... ปลายทาง..." เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและขาดหายเป็นช่วงๆ ดังออกมาจากลำโพงที่เสียหายของมัน "ระบุตัวตน... วิศวกร... เอเลียส... แห่งกลุ่มต่อต้าน... คุณมาสายไป... สามหมื่นสองพันชั่วโมง..." เอเลียสเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปืนพลาสม่าในมือเกือบร่วงหล่นลงพื้น เขาไม่เคยบอกชื่อของตัวเองกับใครนอกจากลูมินา แล้วหุ่นยนต์เศษเหล็กตัวนี้... รู้จักชื่อของเขาได้อย่างไร? ก่อนที่เอเลียสจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่ข้อมือซ้ายของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ โดยปราศจากการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตใดๆ ทั้งสิ้น ตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังเสียดแก้วหู [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับ SSS - "โปรเจกต์เกดิส (G.E.D.I.S.)" ถูกปลดล็อก] [คำเตือน: จิตสำนึกต้นแบบหมายเลข 001 กำลังเชื่อมต่อเข้ากับสมองกลของคุณ...] [คำสั่งบังคับ: ยอมรับการถ่ายโอนข้อมูล หรือระบบประสาทของคุณจะถูกเผาไหม้จนหมดสิ้นภายใน 10... 9...] ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งซากปรักหักพังนี้ด้วยกันนะครับ