รสชาติของความแค้น

กลิ่นหอมฟุ้งของเนยแท้ระดับพรีเมียมและวานิลลามาดากัสการ์ที่ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องรับรองวีไอพี ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองผ่านกระจกใสบานใหญ่ลงไปยังโถงจัดงานด้านล่าง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนภาพความสำเร็จของ "เดอะ แบงเควท" อาณาจักรเบเกอรี่และร้านอาหารชื่อดังที่กำลังจัดงานฉลองครบรอบห้าปีในค่ำคืนนี้ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอไม่ใช่ความอลังการของงาน หากแต่เป็นร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตของชายผู้ยืนอยู่บนเวที—ธันวา อดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกสละ และเป็นคนเดียวกันกับที่ผลักไสเธอกับลูกออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน "ดูเหมือนเขาจะภูมิใจกับความสำเร็จบนซากปรักหักพังของเรามากทีเดียวค่ะ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างกายพร้อมกับแก้วทรงสูงที่ยื่นมาตรงหน้า คีย์ นักลงทุนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและพันธมิตรคนสำคัญของเธอระบายยิ้มบางๆ บนมุมปาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองไปยังเป้าหมายด้านล่างด้วยแววตารู้ทัน รินรดารับแก้วไวน์มาถือไว้เรียวปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะถูกควบคุมให้มั่นคงด้วยความเยือกเย็นที่เธอฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้จางหายไปไหน แต่มันถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะเหล็กอันแข็ง Pแกร่ง "ความภูมิใจที่สร้างขึ้นบนความหยิ่งผยอง มักจะมีจุดจบที่น่าสมเพชเสมอค่ะคุณคีย์" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องอมยิ้ม "และคืนนี้... ถึงเวลาที่เขาต้องชำระดอกเบี้ยทั้งหมดแล้ว" ในฐานะ "มิสลิน" นักลงทุนนิรนามผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่เพิ่งกว้านซื้อหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทธันวาในสัปดาห์ก่อน การปรากฏตัวของเธอในค่ำคืนนี้จึงไม่ใช่แค่การมาร่วมแสดงความยินดี แต่เป็นการเดินหมากตานิ่งเพื่อเตรียมเช็คบิล ด้านล่างเวที เสียงปรบมือดังสนั่นเมื่อพิธีกรประกาศเชิญประธานกรรมการบริหารขึ้นกล่าวสปีช ธันวาก้าวออกมารับไมโครโฟน ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือความอบอุ่นที่สุดในโลก แต่บัดนี้มันช่างจอมปลอมและน่าสะอิดสะเอียน "ผมขอขอบคุณทุกท่านที่ทำให้ 'เดอะ แบงเควท' เดินมาถึงจุดนี้ได้..." น้ำเสียงทุ้มกังวานก้องไปทั่วฮอลล์ "ความสำเร็จนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า วิสัยทัศน์และการไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค คือกุญแจสำคัญ..." รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ *ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคอย่างนั้นหรือ?* อุปสรรคที่เขาพูดถึงคงหมายถึงภรรยาที่อุ้มท้องโตและร้องขอความเห็นใจในวันที่เขาเลือกจะเซ็นใบหย่าเพื่อแลกกับการแต่งงานกับลูกสาวนักลงทุนกระเป๋าหนักสินะ ช่างเป็นคำพูดที่น่าขันสิ้นดี "คุณรินคะ ถึงเวลาแล้วค่ะ" เลขาฯ สาวส่วนตัวเดินเข้ามาโน้มตัวกระซิบเบาๆ รินรดาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สูดรับกลิ่นอายของความแค้นที่หอมหวานไม่แพ้ขนมหวานที่เธอเคยอบ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องรับรองวีไอพี มุ่งตรงไปยังลิฟต์แก้วที่ทอดตัวลงสู่ชั้นจัดงานโดยมีคีย์เดินตามหลังมาด้วยท่าทีปกป้อง ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงคลอเบาๆ รินรดาก้าวเท้าย่างเข้าสู่ใจกลางงาน รัศมีแห่งความเยือกเย็นและสง่างามสะกดทุกสายตาให้หันมามอง หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิทปักดิ้นเงินระยิบระยับ ทว่าใบหน้ากลับเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตากลมโตภายใต้ขนตางอนงามกวาดมองผู้คนรอบกายด้วยความเหนือกว่า ทันทีที่ธันวาบนเวทีสบตาเข้ากับร่างที่คุ้นเคย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ชะงักค้าง ไมโครโฟนในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น สีหน้าของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับเห็นผีในเวลากลางวัน ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้ง กลับพรั่งพรูขึ้นมาในเสี้ยววินาที รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงไปให้เขาโดยเฉพาะ เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในใจของธันวาจนเขาหายใจแทบไม่ออก ทว่า ในขณะที่เกมการแก้แค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังซุ้มประตูทางเข้างาน "คุณแม่ขา! น้องรันตามหาคุณแม่ไม่เจอค่ะ!" ร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงวัยสี่ขวบในชุดกระโปรงฟูฟ่องวิ่งเข้ามาควชายกระโปรงของรินรดาไว้แน่น ดวงตากลมโตใสแป๋วถอดแบบมาจากคนคนหนึ่งราวกับแกะ และคำพูดต่อมาของเด็กน้อยทำให้ทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง "ทำไมคุณแม่ถึงทิ้งให้น้องรันไว้กับคุณลุงคนนั้นล่ะคะ... แล้วคุณพ่อที่บอกว่าจะมารับหนูตาล่ะคะ อยู่ไหนเหรอ?" รินรดาหน้าถอดสีเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบเมื่อสายตาของธันวาบนเวทีพุ่งตรงมาที่เด็กหญิงตัวน้อย ร่างสูงของอดีตสามีทิ้งไมค์ในมือแล้วก้าวถอยหลังด้วยความช็อก ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเขามองเห็นใบหน้าของเด็กหญิงชัดเจน... ใบหน้าที่มีโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปในรสชาติอันหอมหวานและเจ็บปวดนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ จาก "เมฆหมอกสีชมพู"