วิกฤตเศรษฐกิจที่รู้อยู่แล้ว

"ปิดสถานะ Long ทั้งหมด แล้วเปิด Short สัญญาดัชนีให้หนักที่สุดเท่าที่พอร์ตจะรับไหว อย่าให้เหลือพื้นที่สำหรับการลังเล" น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนรินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับชะงัก นิ้วเรียวยาวของเธอที่กำลังรัวอยู่บนคีย์บอร์ดหยุดกึก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจ้องมองหน้าจอที่แสดงกราฟเส้นสีแดงที่เริ่มปักหัวดิ่งลงสู่เหว ราวกับกำลังมองเห็นสัญญาณเตือนภัยจากขุมนรก "กวิน... คุณแน่ใจนะ?" เธอถามย้ำ เสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความกดดัน "ตอนนี้ดัชนียังทำ New High อยู่เลยนะ นักวิเคราะห์ทั่วโลกยังมองว่าเศรษฐกิจอสังหาฯ กำลังรุ่งโรจน์ ถ้าเราเดินหมากผิดตาเดียว พอร์ตที่เราสะสมมาตลอดสามปีจะกลายเป็นศูนย์ในพริบตา" ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด มองลงไปที่มหานครที่ยังคงเต็มไปด้วยแสงสี เสียงแตรของรถยนต์ที่เบียดเสียดกันยังคงดังระงมเหมือนทุกค่ำคืน ผู้คนต่างกำลังมึนเมาไปกับตัวเลขกำไรที่เสกขึ้นมาบนอากาศ แต่สำหรับผม... สิ่งที่ผมเห็นคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า "ตลาดมักจะโกหกเสมอเมื่อถึงจุดสูงสุดครับริน" ผมพูดโดยไม่หันกลับไปมอง "ธันวากำลังทุ่มเงินทั้งหมดที่มีกว้านซื้อหุ้นกลุ่มสถาบันการเงินที่ปล่อยกู้ซับไพรม์ เขาคิดว่าตัวเองกำลังเป็นเจ้าของเกาะสมบัติ แต่เขาไม่รู้หรอกว่าเกาะนั้นกำลังจะจมลงสู่ก้นมหาสมุทร" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจกด Enter คำสั่งซื้อจำนวนมหาศาลถูกส่งเข้าสู่ระบบกระดานเทรดล่วงหน้า วินาทีนั้น... หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ผมไม่ใช่กวินคนเดิมที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับความโลภของธันวาอีกต่อไป ในชาติก่อนผมตายเพราะความไม่รู้ แต่นี้คือการล้างแค้นที่ผมเขียนบทเองกับมือ "ผมโอนรหัสผ่านกุญแจลับสำหรับบัญชีสำรองไปให้แล้ว ใช้เงินทั้งหมดนั่น Short ค่าเงินดอลลาร์ด้วย" ผมสั่งการต่อโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "คุณบ้าไปแล้ว" เธอพึมพำ แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย "ถ้าคุณผิดพลาด เราจะเหลือเพียงตัวเปล่า" "ถ้าผมถูก... โลกการเงินจะจดจำชื่อผมไปอีกนานแสนนาน" เวลาผ่านไปราวสามชั่วโมง บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอแสดงผลกราฟที่เริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นโดมิโน่ ข่าวการผิดนัดชำระหนี้ของสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ในสหรัฐฯ เริ่มปรากฏขึ้นทีละหัวข้อ เหมือนจดหมายเชิญมัจจุราชที่ส่งตรงถึงหน้าประตูบ้านของบรรดานักลงทุนรายใหญ่ โทรศัพท์มือถือของผมสั่นครืดขึ้นมาบนโต๊ะ หน้าจอแสดงชื่อที่คุ้นเคย... 'ธันวา' ผมปล่อยให้มันสั่นอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งรินรดาเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูแล้วส่งสายตาแปลกๆ มาให้ผม ผมกดรับสายโดยเปิดลำโพง "กวิน! แกทำอะไรลงไป!" เสียงของธันวาคำรามผ่านสายด้วยความโกรธเกรี้ยว ผิดกับมาดนักธุรกิจผู้ใจเย็นที่เขาพยายามสร้าง "ทำไมหุ้นกลุ่มที่ฉันแนะนำให้แกถือ ถึงร่วงลงมาติดลบ 20 เปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่กี่นาที? แกแอบเทขายหุ้นของฉันใช่ไหม!" ผมยิ้มที่มุมปากอย่างสุภาพ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ธันวาครับ... ตลาดการเงินไม่มีคำว่ามิตรแท้ มีแต่คำว่าจังหวะที่เหมาะสม และดูเหมือนว่าจังหวะของนายจะพังไม่เป็นท่าเลยนะ" "แก... แกรู้อะไรมา?" เสียงของธันวาเริ่มสั่นด้วยความระแวง "แกเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องหนี้เสียพวกนี้ใช่ไหม? แกเล่นสกปรก!" "ผมแค่เดินตามความเป็นจริงครับ" ผมปิดสายลงทันทีโดยไม่ฟังคำด่าทอต่อ "เขารู้ตัวแล้ว" รินรดาพูดพลางขมวดคิ้ว "ถ้าเขาตั้งตัวได้ เขาน่าจะพยายามแก้เกมด้วยการดึงเงินสำรองก้อนสุดท้ายออกมาพยุงตลาดไว้" "ให้เขาทำไปเถอะครับ" ผมมองภาพกราฟที่เริ่มดิ่งนรกอย่างรุนแรงจนเส้นแดงแทบจะกลายเป็นแนวดิ่ง "ยิ่งเขาพยุงไว้มากเท่าไหร่ ตอนที่เขาล้ม... มันก็จะยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น" ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันไปสั่งงานต่อ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นอีเมลฉบับหนึ่งที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของรินรดา มันไม่ใช่ข่าวเศรษฐกิจ แต่มันคือรายชื่อบัญชีผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทที่ธันวากำลังบริหารอยู่ ซึ่งถูกโอนกรรมสิทธิ์ไปให้บริษัทปริศนาชื่อ 'Vanguard Shadows' "ริน... หยุดมือเดี๋ยวนี้" ผมเอ่ยเสียงเครียด รินรดาหันมามองผม แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความฉลาดหลักแหลมในดวงตานั้นตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอกดแป้นพิมพ์รัวเร็วหนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉันขอโทษนะกวิน... แต่ธันวาให้ข้อเสนอที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เหยียดตรง "บัญชีที่คุณเพิ่งส่งไปให้ฉันเมื่อสักครู่ คือบัญชีที่รวมเงินทั้งหมดของคุณ... ซึ่งตอนนี้ มันถูกสั่งโอนเข้าสู่กองทุนของธันวาเรียบร้อยแล้ว" หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักดับมืดลง ก่อนจะปรากฏภาพของธันวาที่นั่งอยู่ในออฟฟิศหรูหรา เขากำลังถือแก้วไวน์ในมือพลางมองมาที่กล้องด้วยสายตาผู้ชนะ "ขอบใจมากนะกวิน สำหรับเงินทุนก้อนสุดท้ายที่แกอุตส่าห์ส่งมาให้ฉันกู้ชีพ" เสียงธันวาดังออกมาจากลำโพงพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน "แกคิดว่าย้อนเวลากลับมาแล้วจะชนะฉันได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่รู้แค่ทฤษฎี แต่คนอย่างฉัน... คือคนที่เขียนกฎของเกมนี้ขึ้นมาใหม่" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารดังสนั่นทั่วห้องทำงาน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนเงินเข้า แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนการเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของผมทั้งหมด รวมถึงบันทึกการทำธุรกรรมย้อนหลังที่ผมพยายามปกปิดมาตลอดสามปี... บันทึกที่หากหลุดออกไป ผมจะไม่ใช่แค่หมดตัว แต่ผมจะกลายเป็นอาชญากรทางการเงินทันที รินรดาก้าวถอยหลังไปหาธันวาที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคน ผมยืนนิ่งท่ามกลางความล่มสลายของแผนการทั้งหมด ทว่าในมุมมืดของหน้าจอที่ว่างเปล่า ผมกลับเห็นตัวเลขหนึ่งตัวที่ค่อยๆ วิ่งสวนทางขึ้นมา... ตัวเลขที่ผมตั้งโปรแกรมไว้ในฐานข้อมูลลับอีกตัวหนึ่งที่ผมไม่ได้บอกใคร แม้แต่รินรดา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายการเงินและแก้แค้นไปพร้อมกับผมนะครับ - เซียนหุ้นย้อนเวลา