แปลนแรกที่พังไม่เป็นท่า

แฟ้มผลงานหนังจระเข้สีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยเสียงดัง ‘ปัง’ จนกาแฟลาเต้ร้อนๆ ในแก้วเซรามิกกระฉولเล็กน้อย รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งหลังตรงแน่วอย่างไร้ที่ติ ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว ในชุดสูทผ้าทวีตสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ สะท้อนตัวตนของสถาปนิกสาวผู้เชื่อมั่นในเส้นตรงฉากและกฎเกณฑ์อันเคร่งครัด โลกของเธอไม่มีพื้นที่ให้ความผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว โดยเฉพาะในโปรเจกต์พลิกโฉมย่านเมืองเก่าที่เธอทุ่มเทสมองและหยาดเหงื่อมานานแรมปี "แปลนนี้ใช้เวลาเขียนสามเดือนเต็มค่ะคุณมาร์ค ทุกเส้นผ่านการคำนวณโครงสร้างและกฎหมายควบคุมอาคารอย่างแม่นยำ ไม่ใช่ร-า-ง-ว-ั-ล-ข-อ-ง-ค-ว-า-ม-มักง่าย" รินรดากดเสียงต่ำ เน้นย้ำทีละพยางค์ใส่หน้าทายาทบริษัทรับเหมาคู่แข่งอย่างมาร์ค ที่กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ หล่อนเกลียดสายตาคู่นั้น สายตาของคนที่คิดว่าวงการนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยเส้นสายและเงินตรา มากกว่าความสามารถที่แท้จริง "แต่ความแม่นยำไร้จิตวิญญาณของคุณ มันกำลังจะทำให้โครงการนี้กลายเป็นแท่งคอนกรีตน่าเบื่อในสายตากรรมการนะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของห้องประชุม แทรกแซงสงครามประสาทระหว่างเธอกับมาร์คอย่างถือวิสาสะ รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หันขวับไปมองยังเก้าอี้หนังปรับเอนตัวใหญ่ที่หันหลังให้อยู่ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักรูปแปลนโครงสร้างสถาปัตยกรรมจางๆ ที่ท่อนแขนแกร่ง ค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากันช้าๆ ดวงตาสองชั้นหลบในคมกริบรับกับสันจมูกโด่งเป็นสัน รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์ทำให้คินดูเหมือนปีศาจร้ายมากกว่าสถาปนิกที่ถูกเชิญมาเป็นกรรมการที่ปรึกษาพิเศษ และที่แย่ที่สุดคือ เส้นผมยุ่งเหยิงราวจงใจขยี้ของเขานั่นแหละ ที่ทำให้รินรดารู้สึกคันไม้คันมืออยากหยิบหวีขึ้นมาสางให้เข้าที่เสียเหลือเกิน "คุณคือ..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน "คินครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง 'ค่ะ'" ชายหนุ่มจงใจล้อเลียนน้ำเสียงเป็นทางการของเธอด้วยการกะพริบตารัวๆ อย่างน่าหมั่นไส้ "สถาปนิกอิสระคนที่กรรมการจ้างมา 'แก้เกม' ให้แปลนที่แข็งทื่อจนน่าสงสารของคุณไงล่ะครับ... อุps! ขอโทษทีค่ะ พอดีติดปากผู้ชายเจ้าชู้แถวนี้" รินรดาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ผู้ชายคนนี้คือใครกัน กล้าดียังไงมาวิจารณ์งานที่เธอเอาวิญญาณเดิมพัน! "แปลนของฉันผ่านการกลั่นกรองตามหลักวิศวกรรมและสุนทรียศาสตร์อย่างถูกต้อง ไม่ใช่การเอาสีสาดมั่วๆ แล้วแปะป้ายว่ามันคือ 'ศิลปะร่วมสมัย' แบบที่พวกสถาปนิกนอกคอกชอบทำกันหรอกนะคะ" รินรดาโต้กลับทันควัน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นหูแต่น่าโมโหในเวลาเดียวกัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมฝั่งที่เธอนั่ง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาผงะถอยหลังโดยอัตuomato แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอกลับมานั่งตัวตรงเชิดหน้าท้าทายอย่างรวดเร็ว "สุนทรียศาสตร์เหรอครับ?" คินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนน่าใจหาย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองแววตาโกรธขึงของเธอด้วยความรู้สึกสนุกสนาน "ที่คุณทำอยรินรดา มันไม่ใช่สุนทรียศาสตร์หรอกครับ... มันคือการจำคุกจินตนาการต่างหาก อาคารของคุณมันถูกต้องทุกระเบียบข้อกฎหมาย แต่ไร้ซึ่งหัวใจ... เหมือนผู้หญิงเจ้าระเบียบที่แม้แต่กระดุมเสื้อเม็ดบนก็ยังติดแน่นจนคนมองหายใจไม่ออก" เพล้ง! (ในจินตนาการของรินรดา แก้วกาแฟในมือถูกปาใส่หน้าหล่อๆ นั้นไปสามรอบแล้ว) "ถอนคำพูดของคุณซะ!" รินรดากัดฟันกรอด ฝ่ามือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินงานของฉัน และไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ตัวตนของฉัน!" "ผมมีสิทธิ์เต็มที่เลยล่ะครับ..." คินกระซิบเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนรินรดาใจกระตุก "เพราะในอีกสามเดือนข้างหน้า เราสองคน... จะต้องถูกขังให้ทำงานร่วมกันในเซฟเฮาส์โปรเจกต์นี้ แปลนแรกของคุณพังไม่เป็นท่าแน่ๆ เตรียมตัวรับมือกับการรื้อสร้างใหม่ทั้งหมดได้เลย ยัยสถาปนิกจอมเนี๊ยบ" รินรดาอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำว่า 'ขังให้ทำงานร่วมกัน' มาร์คที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องส่งยิ้มเหยียดแห้งก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋า "ก็ตามนั้นแหละครับคุณรินรดา ทางกรรมการอนุมัติให้คุณคินเป็นคนควบคุมทิศทางดีไซน์ร่วมกับคุณแบบ 100% ถ้าแปลนนี้ไม่ผ่าน... บริษัทของคุณก็เตรียมตัวตกรอบได้เลย" มาร์คยักไหล่กวนๆ ก่อนจะเดินผละออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้รินรดานั่งแข็งทื่อเป็นหิน รินรดากำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำสั่งบ้าๆ นั่น ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงโปรغของชายหนุ่มอีกคนที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก... คนที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาต้องสะดุดกึกเมื่อเห็นว่าเขาคือใคร "ริน! แย่แล้ว... ทางเทศบาลเพิ่งโทรมาแจ้งว่า 'พื้นที่ก่อสร้างหลัก' ของเรา ถูกสั่งระงับกะทันหัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความปั่นป่วนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - เหมยฮวาแรกแย้ม