ฟื้นขึ้นในกระท่อมเก่า

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาในห้องนี้อีกก้าวเดียว ฉันจะเอาเข็มเล่มนี้ฝังลงจุดตับของพวกคุณให้เป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต!” เสียงตวาดกร้าวด้วยความเย็นชาดังก้องขึ้นภายในกระท่อมดินเหนียวที่ผุพัง หลินม่านอวี้สะดุ้งเฮือกยันกายลุกขึ้นจากกองฟางเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้น ศีรษะของเธอมึนงงราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำๆ ความทรงจำของแพทย์หญิงมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งผ่าตัดเคสยากติดต่อกันสามสิบหั่วโมงจนหัวใจวาย ดับวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความทรงจำแปลกปลอมของหญิงสาวชาวนาแห่งหมู่บ้านห่างไกลในยุค 1970 กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นอับของดินโคลนผสมผสานกันจนน่าสะอิดสะเอียน ม่านอวี้กวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ห้องพักฟื้นแพทย์หรูหรา แต่เป็นบ้านไร่ทรุดโทรมที่ฝาผนังทำจากดินผสมฟางข้าว หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาแตกๆ ที่มีแสงแดดสาดส่องลงมาตามรอยโหว่ และที่สำคัญ... เบื้องหน้าเธอนี้ มีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดนอนหายใจรวยรินอยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ เขาคือ 'เจียงเฉิน' สามีตามคำสั่งคลุมถุงชนที่เธอเพิ่งแต่งเข้าตระกูลเจียงได้ไม่ถึงเดือน ทหารผ่านศึกผู้ถูกปลดประจำการเพราะอาการบาดเจ็บสาหัสจากการปฏิบัติภารกิจ และตอนนี้เขากำลังไข้ขึ้นสูงจนเพ้อละเมอ “แค่กๆ... ม่าน... ม่านอวี้ เจ้าอย่าไป...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก มือหนาที่เต็มไปด้วยแผลเป็นพยายามควatควานหาอากาศ ใบหน้าคมคายซีดเผือดจนน่ากลัว ม่านอวี้สูดหายใจเข้าลึก1ครั้ง สติของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญถูกดึงกลับมาครบถ้วน เธอนิ่งงดงาม ทว่าแววตากลับเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะหน้าผากของสามีอย่างรวดเร็ว ความร้อนระดับสี่สิบองศาเซลเซียสกำลังเผาผลาญอวัยวะภายในของเขา หากปล่อยไว้เกินสองชั่วโมง สมองของเขาได้ถูกทำลายถาวรแน่ “เงียบก่อน ฉันอยู่นี่” น้ำเสียงของเธอแม้จะแห้งผาก แต่กลับเปี่ยมด้วยพลังอำนาจประหลาดบางอย่างที่ทำให้เจียงเฉินที่กำลังสะลึมสะลือถึงกับสงบลงชั่วขณะ ในวินาทีนั้นเอง เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของสะใภ้ใหญ่ตระกูลเจียง “นังตัวซวย! แกตายหรือยังในนั้น! สามีใกล้จะตายอยู่รอมร่อ ยังมีหน้ามานอนอืดอยู่ในห้องอีก! รีบไสหัวออกมาซักผ้าแล้วไปตักน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าคิดว่าจะมานอนกินบ้านกินเมืองเฉยๆ แค่ไอ้สามีพิการใกล้ตายของแกคนเดียว ตระกูลเจียงของเราก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำจะแย่อยู่แล้ว!” ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนหลายคนที่ยืนมุงอยู่ด้านนอก หลินม่านอวี้หรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก สตรีในยุค 70 หวังจะมารังแกแพทย์หญิงมือหนึ่งจากอนาคตอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกเธอว่า สองสามีภรรยาตระกูลเจียงใหญ่คอยสูบเลือดสูบเนื้อและรังแกเจียงเฉินกับภรรยามาโดยตลอด หลังจากเจียงเฉินบาดเจ็บกลับมาจากกองทัพและเงินบำนาญก้อนแรกถูกปอกลอกไปจนหมด พวกเขาก็ขับไล่ให้สองสามีภรรยามาอยู่กระท่อมปลายนาที่ใกล้พังหลังนี้ เพื่อรอวันให้เจียงเฉินตายผอมตายคาเตียง และขับไล่ม่านอวี้ออกไปขายกิน! “หึ รังแกคนป่วยกับผู้หญิงตัวคนเดียวเก่งนักนะ” ม่านอวี้พึมพำเบาๆ ทันใดนั้นเอง ในห้วงความคิดของเธอก็เกิดความรู้สึกแปลกประหลาด—จิตสำนึกของเธอกำลังเชื่อมต่อกับ 'มิติลับ' คลังยาอัจฉริยะและซูเปอร์มาเก็ตปลอดภาษีที่เธอสะสมไว้ก่อนทะลุมิติมา! แสงสีฟ้าจางๆ วับแวมอยู่ในดวงตาของเธอเพียงเสี้ยววินาที ม่านอวี้ก้มลงตรวจสอบอาการของเจียงเฉินอย่างละเอียด แผลผ่าตัดที่หน้าท้องของเขาติดเชื้ออย่างรุนแรงจนเนื้อเยื่อเริ่มเน่าเปื่อย หากเป็นยุคนี้คงต้องใช้ยาปฏิชีวนะชั้นยอดและผ่าตัดด่วน โชคดีที่ในมิติลับของเธอนั้นมีครบทุกอย่าง! เธอสะบัดมือเบาๆ เม็ดยาปฏิชีวนะเกรดทหารปรากฏขึ้นในมืออย่างแนบเนียน เธอป้อนยาให้เจียงเฉินอย่างทุลักทุเล พร้อมกับใช้เข็มเงินฝังลงตามจุดชีพจรเพื่อขับพิษและลดไข้ ชายหนุ่มส่งเสียงครางต่ำด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่นานนัก ลมหายใจที่เคยติดขัดก็เริ่มสม่ำเสมอขึ้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า “รอฉันก่อนนะ... สามี” ม่านอวี้กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบย่ำเราทั้งคู่” ข้างนอกประตู เสียงทุบยังคงดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงด่าทอที่หยาบคายมากขึ้น “นังม่านอวี้! แกหูหนวกหรือไง! ถ้าไม่เปิดประตู ฉันจะพังเข้ามาแล้วนะ!” ม่านอวี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจัดเสื้อผ้าที่เก่าขาดให้เข้าที่ ใบหน้างดงามที่แม้จะซีดเซียวแต่ก็ฉายแววพยศและเย่อหยิ่งอย่างเต็มเปี่ยม เธอเดินตรงไปที่ประตูไม้เก่าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง! เอี๊ยด... เสียงบานประตูไม้เก่าผุส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างท้วมของพี่สะใภ้ใหญ่ที่กำลังง้างมือเตรียมทุบซ้ำถึงกับเซถลาเกือบล้มหน้าคะมำ เมื่อตั้งหลักได้ นางก็อ้าปากเตรียมจะด่ากราดทันที “นังสารเลว แกกล้าดียังไงมา—โอ๊ย!” ยังไม่ทันที่คำด่าจะหลุดออกจากปาก ม่านอวี้ก็ก้าวประชิดตัวด้วยความเร็วแสง นิ้วเรียวยาวดั่งหยกกดลงไปที่จุดชีพจรใต้ราวนมของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ ราวกับมีสายฟ้าแลบแปล๊บ พี่สะใภ้ใหญ่ตาเหลือกค้าง ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ส่งเสียงร้องอู้อี้ได้ในลำคอราวกับเป็ดถูกบีบคอ ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันอ้าปากค้าง ตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก ม่านอวี้กวาดสายตาดุจพญาเสือดาวมองฝูงชนที่ส่งเสียงอื้ออึงตรงหน้า ใบหน้าประดับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้คนมองต้องขนลุกซู่ถึงกระดูกสันหลัง “ใครอยากลองเป็นคนต่อไป เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงใส แต่เย็นเยือกจนแทบแช่แข็งบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงทุบเกือกม้าก็ดังขึ้นจากทางเดินดินลูกรังเบื้องหน้า พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเก่าครึ่งท่อนที่เดินดุ่มเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของม่านอวี้ “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” เสียงทุบต่ำดังก้องราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่ม ม่านอวี้หันขวับไปมอง ร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามานั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'เจียงหยุน' น้องชายแท้ๆ ของเจียงเฉินที่เพิ่งกลับจากการรับจ้างขนของในเมือง และเขาคือตัวป่วนอีกคนในตระกูลที่เกลียดชังสะใภ้ใหม่อย่างเธอเข้าไส้! ดวงตาของชายหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นพี่สะใภ้ใหญ่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ความขัดแย้งระลอกใหม่กำลังปะทุขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางกลิ่นอายความยากจนข้นแค้นของหมู่บ้านกันดาร และในตอนนั้นเอง—กลิ่นหอมกรุ่นของ 'ไก่ตุ๋นโสมป่า' ชั้นเลิศที่ถูกปรุงสุกใหม่จากมิติลับของม่านอวี้ ก็โชยทะลุกำแพงดินออกไปเตะจมูกผู้คนที่ยืนมุงอยู่ จนทุกคนต่างพากันสูดปากกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างลืมตัว! อวี้ซินหมอยายุค 70 ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ