ชีวิตพังในพริบตา แต่ระบบดันมาเปิดตัว

"เซ็นชื่อตรงนี้... แล้วไสหัวออกไปจากตึกของฉันซะ!" เสียงกระแทแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสราคาเจ็ดหลักดังสนั่นหวั่นไหว เศษผงหมึกจากปากกาเครื่องราชฯ ที่ก้องภพเพิ่งใช้วิเซ็นอนุมัติงบการเงินเมื่อวาน ยังไม่ทันแห้งสนิทด้วยซ้ำ แต่วันนี้ เก้าอี้หนังแท้ตัวเดียวกันนี้กลับมี 'ชัยยุทธ' อดีตรองประธานบริษัทผู้เคยเลียรองเท้าเขาอยู่ทุกเช้า นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเย้ยหยันมาให้อย่างน่ารังเกียจ ก้องภพเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจนับร้อยรายในตลาดหลักทรัพย์ บัดนี้กำลังจับจ้องไปยังใบหน้าของคนที่เขาเคยชุบเลี้ยงมากับมือ บนหน้าจอโทรทัศน์วงจรปิดขนาดใหญ่ติดผนัง กำลังฉายภาพข่าวพาดหัวตัววิ่งสีแดงฉาน: *'อภิมหาเศรษฐีหนุ่ม ก้องภพ ล้มละลายฉับพลัน! หุ้นในเครือกอดคอดิ่งฟลอร์ หลังโดนกลุ่มทุนปริศนาฮุบกิจการและฟ้องล้มละลายในชั่วข้ามคืน'* ไม่มีเสียงร้องโวยวาย ไม่มีน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ ก้องภพเพียงแค่หัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่ทรงพลังจนทำให้ชัยยุทธที่กำลังลอยคออยู่ในความสำเร็จถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนหน้าของไอ้ลูกน้องอกตัญญูกระตุกวูบ "แกหัวเราะอะไรวะ ก้องภพ! สมองกระทบกระเทือนจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง? หนี้สินแปดหลัก บัญชีถูกอายัด รถหรูโดนยึดหมดแล้ว แกมันก็แค่ขอทานข้างถนนตัวหนึ่งในตอนนี้!" ชัยยุทธตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความหงุดหงิดที่เห็นอดีตเจ้านายยังคงรักษามาดนิ่งเอาไว้ได้ "ฉันหัวเราะความโง่เขลาของนายต่างหาก ชัยยุทธ..." ก้องภพเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทแบรนด์เนมที่วันนี้ไม่มีราคาค่างวดอะไรอีกแล้วให้เข้าที่ "คิดว่าเขี่ยฉันพ้นทางแล้ว นายจะได้ครองบัลลังก์นี้อย่างมีความสุขงั้นสินะ? ระวัง... บัลลังก์ที่ได้มาด้วยการทรยศ มันมักจะทำให้นายตูดพรุนเร็วกว่าที่คิดนะ" "ปากดี! เชิญไสหัวออกไปซะ รปภ.! พาไอ้ตกอับนี่ออกไปที!" ร่างสูงใหญ่ของก้องภพถูกหามออกจากตึกระฟ้าที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ท่ามกลางสายตานับร้อยของพนักงานบริษัทที่เคยโค้งคำนับให้เขา แต่วันนี้กลับมองด้วยสายตาสสมน้ำหน้าและเหยียดหยาม รินรดา เลขาสาวคู่ใจที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันความยากลำบากมาด้วยกันตั้งแต่บริษัทมีพนักงานแค่สองคน เดินถือกล่องลังกระดาษเก่าๆ ตามหลังมาติดๆ ใบหน้าของเธอเรียบสนบไร้ความรู้สึก แต่กำปั้นที่กำแน่นจนข้อต่องอขาวโพลนบ่งบอกถึงความโกรธแค้นที่สุมอกไม่แพ้กัน ก้าวพ้นประตูบริษัทมาได้ไม่ทันไร ฝนห่าใหญ่ก็เทกระหน่ำลงมาเหมือนฟ้าถล่ม ราวกับจะซ้ำเติมชีวิตที่ดิ่งลงเหวของอดีตซีอีโอหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ รินรดากางร่มคันเล็กๆ ให้เขา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองก้องภพด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเป็นห่วง เจ็บปวด และ... อัดอั้นตันใจ "ท่านประธาน... เอ้ย พี่ก้องคะ" รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจใช้ไม้ตายประจำตัว "จะยืนทำเท่ตากฝนอยู่ทำไมคะเนี่ย! เงินในบัญชีเหลือติดตัวสามสิบบาท ข้าวเที่ยงยังไม่รู้จะเอาอะไรกิน รถก็โดนยึด ยืนเก๊กไปกระดูกดำก็จะขึ้นราอยู่แล้วนะ!" ก้องภพหันไปมองเลขาสาวผู้จงรักภักดีที่ปากจัดไม่เคยเปลี่ยน เขาหลุดยิ้มมุมปากออกมาจางๆ "นี่เธอปลอบใจฉันหรือกำลังแช่งให้ฉันรีบตายกันแน่ รินรดา?" "หนูเตือนสติค่ะ! ตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้แหละ สูตรสำเร็จคนสู้ชีวิต!" รินรดาแทรกตัวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นขนมปังไส้สังขยาห่อเหี่ยวที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อให้ "กินซะ ก่อนที่เราจะกลายเป็นศพแรกที่ตายเพราะความหิวโหยหน้าตึกตัวเอง" ทว่า... ในวินาทีที่ก้องภพกำลังจะเอื้อมมือไปรับขนมปังห่อเห่วนั้นเอง *[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายผู้มีจิตใจแหลกสลายแต่ยังมีความแค้นพุ่งพล่านถึงขีดสุด]* เสียงสังเคราะห์ประหลาดดังขึ้นในหัวของก้องภพอย่างกะทันหัน จนเขาต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ *[ระบบ 'จี๊ดจ๊าด' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!]* *[ภารกิจแรกเพื่อกู้คืนศักดิ์ศรีและความร่ำหาศาล: "แด่ความพังทลาย จงไปเต้นระบำส่ายสะโพกประกอบเพลงไก่ย่างกูรู กลางห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง เป็นเวลา 10 นาทีเต็ม!"]* *[รางวัลความสำเร็จ: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด และหุ้นคืน 100% ของบริษัท พร้อมเงินสด 1,000 ล้านบาท!]* *[บทลงโทษหากไม่ทำ: ขาดใจตายใน 3 นาที!]* ก้องภพเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ความนิ่งขรึมและมาดผู้ดีอังกฤษที่สะสมมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เขาก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่กำลังกระพริบเตือน... *[02:59... 02:58...]* "ไอ้... ระบบเวรนี่มันแกล้งกันชัดๆ!" ก้องภพสบถออกมาเสียงดังลั่น จนรินรดาสะดุ้งโหยง "พี่ก้อง... เป็นบ้าอะไรคะเนี่ย อยู่ๆ ก็ด่าอากาศ?" รินรดามองอดีตเจ้านายด้วยสายตาหวาดระแวง กลัวว่าเขาจะสติหลุดไปจริงๆ ก้องภพสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มองหน้าเลขาสาวสลับกับตัวเลขที่กำลังลดลงเรื่อยๆ รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ศักดิ์ศรีอะไรนั่นเหรอ? มันกินไม่ได้! อยากได้บริษัทคืน อยากให้ไอ้ชัยยุทธคุกเข่าร้องขอชีวิตใช่ไหม? ได้! แค่เต้นไก่ย่างกลางห้าง... มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียววะ! ก้องภพหันขวับคว้ามือรินรดาแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยประกายความบ้าคลั่งที่น่ากลัวกว่าเดิม "รินรดา... ตามฉันมาที่ห้างเดอะพลาซ่าด่วนที่สุด!" "ฮะ? ไปทำไมคะ ไปปล้นร้านทองเหรอ?!" "เปล่า... เราจะไปโชว์สเต็ปแดนซ์กู้ชาติกัน!" ก้องภพพาร่างที่เปียกปอนพุ่งทะยานออกไป ทิ้งให้รินรดากระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงสุดขีด และในขณะที่ก้องภพกำลังก้าวเท้าวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อไปเต้นไก่ย่างตามคำสั่งของระบบสุดเพี้ยนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทร่วมสมัยของรินรดาก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าจากบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... *'คุณหญิงแม่ของชัยยุทธ'* พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตามหลังมาว่า: *"ลูกก้องภพอยู่ที่ไหน? รีบพาตัวมาหาฉันด่วนที่สุด เพราะตอนนี้... บริษัทกำลังจะถูกซื้อกิจการโดยมหาเศรษฐีนิรนามคนใหม่ และคนๆ นั้นกำลังระบุชื่อของก้องภพเป็นประธานใหญ่คนใหม่เพียงคนเดียวเท่านั้น!"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยใจจริงครับ