แบบแปลนที่พังทลาย

“ถ้าคุณคิดว่าการวางคานรับน้ำหนักแบบนี้มันดู ‘อาร์ต’ ในสายตาคุณ ผมแนะนำให้คุณไปเปิดร้านขายงานศิลปะริมทางครับ อย่ามาทำลายชื่อเสียงของบริษัทด้วยโครงสร้างที่พร้อมจะพังครืนลงมาฝังคนข้างในแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำแข็งดังขึ้นข้างหู คินน์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการแก้ไขแบบในแท็บเล็ตชะงักกึก กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงที่คุ้นเคยดีพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนเขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านสันหลัง คินน์ไม่ได้หันไปมองทันที เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกดบันทึกไฟล์ที่เพิ่งแก้ไขเสร็จแล้วหันขวับไปเผชิญหน้ากับคนร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะเขียนแบบอยู่อย่างถือดี “ชื่อเสียงบริษัทเหรอครับคุณธาม?” คินน์ย้อนถาม ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นอย่างไม่คิดจะยอม “หรือจริงๆ แล้วคุณแค่ไม่ชอบที่ผมเสนอไอเดียที่อยู่นอกเหนือจากตำราหินๆ ของคุณกันแน่” ธามขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองจอภาพที่แสดงโครงสร้างตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่เขามอบหมายให้คินน์รับผิดชอบ ก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก “แบบแปลนนี้... จุดเชื่อมต่อแรงเฉือนผิดพลาดไปสามองศา วัสดุที่คุณเลือกใช้ในเรนเดอร์มันดูดีครับ แต่มันไม่มีทางรับแรงต้านลมในระดับความสูงนี้ได้จริง” ธามโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทขยับเข้ามาใกล้จนคินน์สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย “หรือว่าการที่ผมไม่ยอมเซ็นอนุมัติให้คุณไปเริงร่าในงานปาร์ตี้เมื่อคืน มันทำให้สมองส่วนวิเคราะห์ของคุณทำงานบกพร่องไปชั่วคราวครับ?” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดจี้ใจดำนั่นทำให้เขาเดือดพล่าน “อย่าเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัวครับ ผมแยกแยะได้” “จริงเหรอครับ?” ธามเลิกคิ้ว “ผมว่าคุณกำลังใช้อารมณ์ตัดสินมากกว่าเหตุผลนะคินน์ งานนี้คือโครงการใหญ่ที่สุดของปี ถ้ามันพังขึ้นมา คนที่จะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดไม่ใช่แค่ผม แต่คืออาชีพสถาปนิกที่คุณอุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพื่อคว้ามันมา” บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคินน์เงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ครางต่ำ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงขึ้นจนอากาศดูจะเบาบางลงไปถนัดตา คินน์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเตี้ยกว่าธามไม่กี่เซนติเมตร แต่เขาก็ไม่ยอมลดระดับสายตาลงเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าคุณมั่นใจนักว่าผมพลาด ก็สั่งแก้ตรงนี้เลยสิครับ ไม่ต้องมายืนพูดจาถากถางให้เสียเวลา” คินน์ท้าทาย ธามไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขากลับยื่นมือมาวางทับลงบนแท็บเล็ตบนโต๊ะ นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพื่อขยายจุดที่เขาสงสัย คินน์พยายามจะดึงเครื่องกลับ แต่ธามกลับขยับตัวเข้ามาเบียดจนแผ่นหลังของคินน์ชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างจัง “อย่าดื้อครับ” ธามสั่งเสียงเข้ม “ดูนี่... ถ้าคุณปรับองศานี้ คุณจะเสียพื้นที่ใช้สอยไปสองเมตร แต่มันจะทำให้โครงสร้างเสถียรขึ้นร้อยละสี่สิบ คุณพร้อมจะแลก ‘ความอาร์ต’ ของคุณเพื่อความปลอดภัยที่จับต้องได้หรือยัง?” คินน์นิ่งไป สายตาของเขาจดจ้องอยู่บนหน้าจอและปลายนิ้วของธามที่ยังคงแตะค้างอยู่ใกล้กับมือของเขา เคมีที่เคยร้อนแรงจากการปะทะคารมเริ่มเปลี่ยนทิศทาง กลายเป็นความหวั่นไหวที่เขารังเกียจที่จะยอมรับ “ผมจะแก้...” คินน์ตอบเสียงอู้อี้ ความมั่นใจที่มีก่อนหน้านี้ลดฮวบลงเหลือเพียงความรู้สึกประหม่า “แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณถูกเสมอไปหรอกนะ” “ผมรู้ว่าคุณเก่ง คินน์” น้ำเสียงของธามอ่อนลงจนน่าตกใจ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะปริแตกออกเพียงเสี้ยววินาที “แต่เก่งอย่างเดียวมันไม่พอในวงการนี้ ถ้าคุณไม่มีสติที่มากพอจะยอมรับความจริง” ในจังหวะที่คินน์กำลังจะเอ่ยปากสวนกลับ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน รินรดาเดินนวยนาดเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ในมือของเธอถือเอกสารฉบับหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งเปลี่ยนแปลงโครงสร้างกะทันหันจากบอร์ดบริหาร “ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะการสอนงาน... แต่ดูเหมือนว่าคุณธามจะเสียเวลาเปล่านะคะ เพราะทางบอร์ดบริหารเพิ่งตัดสินใจยกเลิกแบบแปลนโครงการนี้ชั่วคราว” รินรดาวางเอกสารลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่สวยปรายมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ใกล้กันจนน่าสงสัย “และที่สำคัญ... มีคนแจ้งว่าเห็นคุณคินน์แอบนำข้อมูลบริษัทไปเสนอให้คู่แข่งเมื่อคืนนี้... จริงไหมคะ?” คินน์เบิกตากว้าง หันไปมองหน้าธามที่บัดนี้กลับมานิ่งสนิทดุจก้อนหินอีกครั้ง สายตาของธามที่มองมายังเขาไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงคำถามที่เย็นเยียบและทิ่มแทงหัวใจ “ตอบผมมาสิครับ... ว่านั่นคือเรื่องโกหก” ธามถามเสียงเรียบ แต่คินน์กลับรู้สึกได้ถึงแผ่นดินที่กำลังพังทลายลงตรงหน้า ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ผลงานชิ้นนี้ของสเปซโอเดสซีย์นะครับครับ