ค่ำคืนที่ต้องอยู่ดึกด้วยกัน

"คุณธันวาคะ... ช่วยเซ็นเอกสารหนี้ก้อนนี้ด้วยค่ะ เพราะถ้าช้ากว่านี้อีกสามวินาที ฉันเกรงว่าดอกเบี้ยมหาศาลจากแผนการสกปรกของกวินทร์ จะทำให้เก้าอี้ประธานของคุณกลายเป็นแค่เศษไม้ผุๆ ไปเสียก่อนนะคะ" รินรดาตวัดสายตามองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกวางกระแทกลงบนพื้นผิวกระจกใส เสียงดัง *'กริ๊ก'* สะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานใหญ่บนชั้นห้าสิบ ที่ตอนนี้เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะและแสงระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง นี่คือบทลงโทษของความดื้อรั้น... หลังจากที่ธันวาประกาศกร้าวกลางที่ประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อช่วงบ่าย ว่าเขาจะขอถอนทุนคืนทั้งหมดและแต่งตั้ง 'ซีอีโอคนใหม่' เข้ามาบริหารโปรเจกต์มูนไลท์แทนที่เธอ บรรยากาศการทำงานจึงเดือดดาลยิ่งกว่าเตาหลอมเหล็ก รินรดาในฐานะหัวหน้าทีมดีไซน์ที่ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมาตลอดครึ่งปีไม่มีทางยอมจำนนให้เกมสกปรกของกวินทร์ ที่ส่งคนเข้ามาปั่นป่วนบัญชีหลังบ้านเด็ดขาด และผลลัพธ์ของสงครามประสาทในค่ำคืนนี้ ก็คือการที่ทั้งคู่ต้องถูกขังไว้ด้วยกันตามลำพังท่ามกลางกองเอกสารตั้งสูงท่วมหัว เพื่อสะสางบัญชีการเงินที่กำลังจะพังทลาย ธันวาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแววตาซับซ้อน เขายังคงรักษามาดประธานหนุ่มจอมเผด็จการไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกำลังเหยียดยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่าก็ตาม "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริงนะรินรดา... รู้ทั้งรู้ว่าการตรวจสอบบัญชีรอบนี้มีกวินทร์คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่คุณก็ยังเอาหัวชนฝา ดั้นด้นมานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่กับผมจนดึกดื่นป่านนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยที่จงใจกวนประสาท "หรือว่า... อันที่จริงแล้ว คุณแค่อยากหาข้ออ้าง0ในการใช้เวลาอยู่ใกล้ชิดกับ 'ซีอีโอคนใหม่' คนนี้กันแน่ล่ะคะ?" คำว่า 'ซีอีโอคนใหม่' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงติดตลก ทว่าแฝงประกายความท้าทายในแววตาคู่นั้นอย่างชัดเจน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงริ้วคอระหง เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มจนแทบจะได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นที่ลอยมาจากแก้วบนโต๊ะ "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะคุณธันวา!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ได้ว่างงานพอที่จะเอาเวลามานั่งพิศหน้าซีอีโอเผด็จการไร้เหตุผลหรอกนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะโปรเจกต์มูนไลท์เปรียบเสมือนลูกสาวที่ฉันฟูมฟักมากับมือ มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะยอมลดตัวมานั่งหายใจร่วมกับคุณในห้องแคบๆ นี้จนถึงตีสองแบบนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาทาบทับร่างของทั้งสองคนให้เงาทอดยาวไปบนผนังกระจก ธันวาไม่ได้ขยับหนี เขากลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เริ่มมีร่องรอยความเหนื่อยล้าปรากฏให้เห็น แต่กระนั้น ประกายความดื้อรั้นในแววตากลับยิ่งทำให้เธอดูลึกล้ำและน่าค้นหามากขึ้นเป็นกอง มือหนาของประธานหนุ่มเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความคิดที่กำลังประเมินสถานการณ์ "ปากเก่งเสียจริงนะ... แต่ใต้ตาคล้ำๆ นั่น ฟ้องชัดเจนเลยนะคะว่าคุณไม่ได้นอนมาสองคืนติดกันแล้ว" ธันวาเปลี่ยนน้ำเสียงจากกวนประสาทมาเป็นความนุ่มนวลที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งนั่นยิ่งทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "มันเรื่องของฉันค่ะ..." เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ความใกล้ชิดในยามวิกาลแบบนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกั้นระหว่างเธอกับเขามาโดยตลอด "อย่าดื้อนักเลยรินรดา..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้หูจนเธอต้องสะดุ้ง ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปแผ่รัศมีกดดันที่ทรงพลัง เขาก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันตอนนี้แทบจะแนบชิด จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่เหนือกลุ่มผมของเธอ รินรดาผถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ไม่มีทางหนี... เธอถูกกักตัวไว้ด้วยวงแขนแข็งแรงที่วางทาบลงบนชั้นหนังสือทั้งสองข้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ใบหน้าคมคายของเขาก็ก้มลงมาจนห่างกันเพียงคืบ "คุณ... คุณจะทำอะไรคะ ถอยไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามดันอกกว้างของเขาออก แต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวกำแพงหิน "ผมแค่อยากจะพิสูจน์บางอย่าง..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาของเขาไล่สำรวจพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัดในความมืด "พิสูจน์ว่า... ภายใต้เกราะเหล็กปากเก่งของคุณ หัวใจดวงนี้มันกำลังเต้นแรงจนผมได้ยินเสียงมันชัดเจนเลยล่ะค่ะ" "คุณมัน..." รินรดาซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ความดุ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "โรคจิต! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะเอาแฟ้มเอกสารนี้ฟาดหน้าคุณจริงๆ ด้วยนะคะ!" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่อบอุ่นและมีเสน่ห์จนทำให้คนฟังรู้สึกใจสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แทนที่เขาจะถอยห่าง เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความเงียบสงบยามราตรี "เอาสิครับ... ถ้าการถูกคุณฟาดหน้าด้วยเอกสาร มันจะทำให้คุณเลิกทำหน้าเครียดแล้วยอมรับความช่วยเหลือจากผมบ้าง ผมก็ยอมนะ" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความใกล้ชิดที่ไร้การป้องกันนี้กำลังหลอมละลายกำแพงความเกลียดชังที่เธอสร้างขึ้นทีละน้อย ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *กริ๊งงงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธันวาแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกอย่างเสียดาย เขาก้าวกลับไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ทว่าเพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ใบหน้าคมคายที่เคยผ่อนคลายก็พลันกลับมาเคร่งเครียดขึ้นในทันที ดวงตาสดใสแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันราวน้ำแข็งขั้วโลก รินรดายืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนระแวง "ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้คะ? หรือว่ากวินทร์มันเล่นตุกติกอะไรอีก?" ธันวาวางสายโทรศัพท์ลงช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาคู่นั้นสะท้อนความตึงเครียดที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำเสียงของเขาเอ่ยลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างเย็นเยียบ "ไม่ใช่กวินทร์หรอกครับ..." เขายิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้สันหลังวาบหวิว "แต่เป็น 'บุคคลปริศนา' ที่เพิ่งส่งอีเมลขู่กรรโชกทรัพย์มาหาเรา... และที่สำคัญที่สุด เอกสารลับทางการเงินทั้งหมดของโปรเจกต์มูนไลท์ ในตอนนี้... ถูกส่งต่อไปให้สื่อมวลชนสายบันเทิงและเศรษฐกิจเรียบร้อยแล้วครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและความระทึกในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะคะ!