มารร้ายในร่างจอมยุทธ์

“หลักฐานตำราสมุนไพรวิญญาณเก้าชั้นฟ้าเล่มนี้... ผู้อาวุโสสี่ ท่านจะอธิบายเช่นไร?” เสียงตบโต๊ะไม้จันทน์หอมดังสะเทือนไปทั่วตำหนักชำระจิต เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของรองเจ้าสำนักเมฆาอัคคี นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามกวาดมองคัมภีร์ต้องห้ามที่ถูกโยนลงแทบเท้า บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่บีบคั้นจนเหล่าศิษย์สายตรงแทบไม่กล้าหายใจแรง ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมราวกับพายุก่อนสายฟ้าฟาด ฉินเยี่ยยืนหยัดอย่างมั่นคง ทรวดทรงองอาจดุจพญาอินทรีท่ามกลางพายุหิมะ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองผู้คนที่เคยได้รับการยกย่องว่าเป็น ‘ผู้ผดุงคุณธรรม’ เบื้องหน้าด้วยแววตาสมเพชระคนเหยียดหยัน คมกระบี่ *เหมันต์เดียวดาย* ที่เหน็บอยู่ข้างเอวส่งเสียงสั่นระริกเบาๆ ราวกับกระหายโลหิตของคนทรยศที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้หน้ากากอันงดงามมาเนิ่นนาน “เหลวไหล! ฉินเยี่ย เจ้าเป็นเพียงคนนอก เหตุใดจึงอาจหาญกล่าวหาผู้อาวุโสแห่งสำนักธรรมะเช่นนี้!” เสียงตะโกนด้วยความร้อนตัวดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง ผู้อาวุโสสี่รีบประสานมือพยายามกลบเกลื่อนความพิรุธ ทว่าปลายนิ้วที่สั่นเทานั้นหาได้รอดพ้นจากสายตาคมกริบของบุรุษผู้ทะนงในวิถีกระบี่ไม่ “คนนอกงั้นหรือ?” ฉินเยี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “ในวันที่สำนักธรรมะของพวกท่านถูกมารโลหิตปิดล้อมเมื่อสามปีก่อน ข้าคือผู้ใช้กระบี่เดียวดายนี้เปิดทางเลือดให้พวกท่านรอดชีวิต แต่พวกท่านกลับฉวยโอกาสขณะที่ข้าบาดเจ็บ... ลอบสังหารคนในตระกูลฉินเพื่อแย่งชิงเคล็ดวิชาผ่าปฐพี! วันนี้... หนี้เลือดนี้ ถึงเวลาต้องสะ้างบัญชีกันเสียที” สิ้นคำพูด ประกายปราณกระบี่สีครามเข้มก็ระเบิดออกรัศมีสาม丈 บีบอัดแรงกดดันทางวิญญาณจนเสาหินสลักลายมังกรภายในตำหนักถึงกับปรากฏรอยร้าวลึก ในวินาทีนั้นเอง ม่านพลังสีขาวบริสุทธิ์ก็แผ่ซ่านลงมาจากยอดบนสุดของตำหนัก ร่างระหงในชุดอาภรณ์ปักลายเหมันต์โปร่งบางก้าวเดินลงมาจากบันไดวนทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนห้วงมิติรอบด้านให้หยุดนิ่ง ไป๋หลินซวง เซียนหิมะผู้ปกครองยอดเขาเมฆาปรากฏกายขึ้นแล้ว นางไม่ได้ชายตาแลผู้อาวุโสที่กำลังสั่นเทาแม้แต่น้อย ทว่าดวงเนตรคู่คมปลาบกลับทอดมองไปยังร่างสูงตระหง่านของฉินเยี่ยด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง ความเย็นชาที่เคยมีต่อโลกหล้าพลันละลายหายไปสิ้นเมื่อยามที่นางยืนเคียงข้างเขา “เจ้าค่ะ... คนทรยศสมควรตายสิ้น” ไป๋หลินซวงเอמהเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับทรงพลังดุจประกาศิตจากสวรรค์ มือเรียวดุจหยกขาวยกขึ้นวาดผ่านอากาศเบาๆ อักขระเวทโบราณนับพันตัวก็พรั่งพรูออกมาจากความว่างเปล่า ล็อกกักขังเส้นทางหนีทีไล่ของผู้อาวุโสสี่และพรรคพวกไว้ทั้งหมดในคราเดียว “เจ้า... พวกเจ้าวางแผนกันไว้ล่วงหน้าแล้ว!” ผู้อาวุโสสี่แผดเสียงด้วยความสิ้นหวัง เมื่อตระหนกได้ว่าคัมภีร์สมุนไพรวิญญาณเล่มนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อให้มันเปิดเผยหางออกมา “แผนการอันใดกัน? นี่คือความยุติธรรมที่พวกมันสมควรได้รับต่างหาก” ฉินเยี่ยกล่าวเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายดุจเพลิงอัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พลังปราณกระบี่ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด รัศมีกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้าจนหมู่เมฆบนยอดเขาแตกกระจาย ทว่า... ก่อนที่คมกระบี่ในมือของจอมยุทธ์หนุ่มจะทันได้ปลิดชีพคนทรยศ เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งทะลุผ่านม่านพลังหิมะเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ กลิ่นอายมารอันชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วทิศทางจนบรรยากาศรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา! เงาร่างนั้นไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ผู้อาวุโสสี่ ทว่ามันกลับพุ่งเข้าใส่จุดตายด้านหลังของไป๋หลินซวงที่กำลังรวบรวมพลังควบคุมอักขระเวท! “ระวัง!” ฉินเยี่ยคำรามลั่นด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณดิบแห่งวิถีกระบี่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาละทิ้งเป้าหมายเบื้องหน้า ร่างกายพุ่งทะยานออกไปดุจดาวตก รวบรวมปราณกระบี่ทั้งหมดในร่างเข้าสู่ปลายดาบเพื่อรับการโจมตีแทนหญิงสาวผู้เป็นดวงใจในเสี้ยววินาทีเป็นตายนี้! กระบี่หิมะผ่าปฐพีถูกชักออกจากฝักเต็มกำลัง เสียงคำรามกึกก้องสะท้านฟ้าดินดังกลบเสียงลมหนาวทั้งหมดในยุทธภพ! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าลมหนาวและคมกระบี่มาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ