กลิ่นกาแฟในเช้าวันใหม่

"ถ้าตึกแถวนี้ขายให้ฉันตั้งแต่แรก ป่านนี้แกไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งเคี่ยวหัวเชื้อกาแฟจนหน้าดำคร่ำเครียดแบบนี้หรอกนะริน!" เสียงแหลมสูงของป้าสมศรีดังทะลุผ่านม่านพลาสติกใสกันฝุ่นที่เพิ่งถูกดึงขึ้นเมื่อห้านาทีก่อน หล่อนก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีคุกคาม สร้อยทองเส้นโตบนคอหนาสั่นไหวตามจังหวะการเดิน สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วร้านกาแฟ ‘ความทรงจำ’ ที่ถูกรีโนเวทใหม่จนกลายเป็นร้านกาแฟสไตล์วินเทจผสมผสานกลิ่นอายยุค 70-80 อย่างลงตัว รินไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที มือเรียวยังคงบรรจงใช้ผ้าดิบกรองผงกาแฟโบราณคั่วเข้มผ่านถุงกาแฟสีชา กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟโรบัสตาแท้คั่วด้วยเนยและน้ำตาลทรายแดงจนส่งกลิ่นหอมคาราเมลไหม้จางๆ ลอยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ แต่วิวรรณ กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นอย่างตัดกันกับความน่ารำคาญของผู้มาเยือน "ถ้าป้าสมศรีมาเพื่อจะพูดเรื่องเดิม เกรงว่ากาแฟแก้วแรกของร้านผมคงต้อนรับลูกค้าที่ไม่มีมารยาทไม่ไหวหรอกครับ" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคม ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองผู้เป็นป้าแท้ๆ ที่จ้องจะฮุบมรดกชิ้นสุดท้ายของครอบครัวด้วยสายตาโลภ "นี่แกกล้าไล่ฉันเหรอไอ้หลานอกตัญญู! ตึกนี้มันควรจะเป็นของลูกชายฉันเพื่อเอาไปเปิดร้านขายมือถือ ไม่ใช่มาจมปลักทำน้ำดำๆ ขายให้พวกกรรมกรกิน!" ป้าสมศรีตบโต๊ะไม้สักเก่าแก่ที่พยัคฆ์ช่วยขัดและเคลือบเงาให้จนขึ้นเงาราวกับกระจก เสียงดังลั่นจนคนเดินผ่านหน้าร้านต้องชะลอดู ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวล ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับของ พยัคฆ์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับความเงียบสงบที่ทรงพลัง เขายืนนิ่งอยู่ด้านหลังของรินอย่างให้เกียรติ แต่สายตาคมกริบที่มองไปยังป้าสมรกลับเยียบเย็นเสียจนหญิงวัยกลางคนถึงกับสะดุ้งโหยงถอยหลังไปหนึ่งก้าว "สวัสดีครับคุณป้า..." พยัคฆ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขาม "พอดีว่าตึกนี้... กรรมสิทธิ์โอนย้ายมาอยู่ในความดูแลของผมเรียบร้อยแล้วนะครับ ถ้าคุณป้ายังส่งเสียงดังรบกวนเวลาทำการของ ‘ภรรยา’ ผม เกรงว่าผมคงต้องให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทเข้ามาคุยเรื่องบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลอย่างเป็นทางการเสียที" ป้าสมศรีหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ฝ่ายกฎหมาย' หล่อนอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็ไม่กล้าสบตากับพยัคฆ์ที่มีรัศมีของนักธุรกิจพันล้านแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน ได้แต่ฮึดฮัดสะบัดหน้าพรืดเดินหนีออกไปจากร้าน พร้อมกับทิ้งคำอาฆาตไว้เบาๆ "ฝากไว้ก่อนเถอะแก!" เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป รินถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง พยัคฆ์ยื่นมือมาแตะที่ไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน สัมผัสอบอุ่นนั้นส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงหัวใจที่ตึงเครียดของรินให้ผ่อนคลายลงได้อย่างน่าประหลาด "เหนื่อยไหมครับ?" พยัคฆ์กระซิบถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "ไม่เลยครับ... ขอบคุณนะพยัคฆ์ ถ้าไม่ได้คุณช่วยจัดการเรื่องเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ให้รวดเร็ว ป่านนี้ผมคงปวดหัวกับแกแก๊งนี้ไปอีกนาน" รินยิ้มบางๆ ให้สามีสายเปย์ที่คอยอยู่เบื้องหลังความสำเร็จทุกย่างก้าว "เรื่องเล็กน้อยครับ เมียอยากทำอะไร ผมมีหน้าที่แค่สนับสนุนและเคลียร์ทางให้ราบเรียบก็พอ" พยัคฆ์ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะกวาดสายตามองหม้อต้มกาแฟโบราณและกระป๋องนมข้นหวานที่เรียงรายอยู่หลังเคาน์เตอร์ "ไหนล่ะครับ กาแฟโบราณสูตรพิเศษที่คุณยายทิ้งไว้ให้ ผมอดใจรอชิมฝีมือคุณไม่ไหวแล้วนะ" รินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น มือเรียวจัดการเทกาแฟสีเข้มข้นลงในแก้วสังกะสีเคลือบอีนาเมลลายดอกไม้แบบโบราณ ราดตามด้วยนมข้นหวานและนมสดคาร์เนชั่นที่ตีจนขึ้นฟองเนียนนุ่ม กลิ่นหอมของกาแฟโบราณผสมผสานกับความมันกลมกล่อมลอยฟุ้งกระจายไปทั่วร้านทันทีที่คนเข้ากันเป็นเนื้อเดียว แก้วกาแฟสังกะสีโบราณถูกวางลงตรงหน้าพยัคฆ์ ชายหนุ่มยกขึ้นจิบช้าๆ รสชาติเข้มข้น หวานมันกำลังดี และมีกลิ่นอายคั่วไหม้ที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้ดวงตาคมกริบเป็นประกายพึงพอใจ "อร่อยมากครับ... เข้มข้นสะใจ สมเป็นฝีมือเชฟรินจริงๆ" พยัคฆ์กล่าวชมด้วยความจริงใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเช้าอันสงบสุข เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง รินเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มต้อนรับ พร้อมเอ่ยทักทายลูกค้าคนแรกของวัน "ยินดีต้อนรับครับ... รับกาแฟโบราณสักแก--" คำพูดของรินสะดุดกั้นไว้เพียงแค่นั้น เมื่อบุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไปในละแวกนั้น แต่เป็นชายชราในชุดสูทผ้าไหมจีนราคาแพง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา และที่สำคัญคือ... มีบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกถึงสี่คน ชายชรากวาดสายตามองไปทั่วร้าน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ และจ้องมองหน้ารินด้วยแววตาไหวระริกราวกับเห็นผี "ในที่สุด... ฉันก็ตามหาแกเจอจนได้ ลูกชายของยัยบัว..." ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือ พร้อมกับยื่นนามบัตรสีทองอร่ามมาวางบนเคาน์เตอร์ไม้สัก พยัคฆ์หรี่ตาลงทันที ร่างสูงขยับตัวก้าวมาบังด้านหน้ารินไว้ครึ่งหนึ่งอย่างระแวดระวัง พร้อมกับเหลือบมองชื่อบนนามบัตรนั้น... ซึ่งเป็นชื่อของประธานกลุ่มทุนอสังหาฯ คู่แข่งรายใหญ่ที่สุดในประเทศที่กำลังประกาศกร้าวว่าจะฮุบพื้นที่ย่านนี้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ