วันหยุดของเชฟ

"ถ้าเจ้ายังเถียงว่าแป้งพายถาดนี้ควรใส่เกลือเพิ่มอีกนิด ข้าจะโยนถุงแป้งลงไปในทะเลสาบเดี๋ยวนี้แหละ ริน!" เอลาร่าตวาดเสียงแข็ง มือเรียวบางที่เปื้อนแป้งขาวโพลนชี้ไปยังตะกร้าปิกนิกที่อัดแน่นด้วยมัฟฟินบลูเบอร์รี่และพายแอปเปิลอบสดใหม่ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาขุ่นเคือง ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลายในวันหยุดที่พวกเขาทั้งสามตั้งใจจะหนีความวุ่นวายจากร้านเบเกอรี่มาพักผ่อนริมทะเลสาบใกล้มือ รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบผ้ากันเปื้อนที่เพิ่งถอดออกวางพาดไว้บนตอไม้ "เอลาร่าคะ วันนี้เป็นวันหยุดของพวกเรานะ อย่าเพิ่งเคร่งเครียดกับสูตรขนมเลย ทะเลสาบใกล้มือไม่ได้มีไว้ให้เรามาเถียงกันเรื่องปริมาณเกลือในแป้งหรอกค่ะ" บารอน กอร์น ซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล กำลังขะมักเขม้นกับการดริปกาแฟด้วยอุปกรณ์พกพา เขาส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอเหมือนหมีที่กำลังหงุดหงิดแต่ก็เต็มใจ "เลิกเถียงกันสักทีเถอะ สองคนนี้ กลิ่นกาแฟของข้ากำลังจะเสียรสชาติเพราะเสียงของพวกเจ้าเนี่ยแหละ" อดีตนักรบออร์คผู้น่าเกรงขามในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมดูผิดที่ผิดทางเล็กน้อยเมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่เงียบสงบ แต่ความอ่อนโยนที่เขาบรรจงรินน้ำร้อนลงบนเมล็ดกาแฟคั่วบดนั้น คือภาพที่รินมองกี่ครั้งก็รู้สึกอบอุ่นใจ ลมเย็นจากผืนน้ำขนาดใหญ่ที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับเหมือนอัญมณีพัดผ่านเข้ามา รินทรุดตัวลงนั่งบนผืนหญ้า เขามองออกไปที่ผิวน้ำที่นิ่งสนิท ราวกับกระจกเงาที่กั้นระหว่างโลกแห่งความวุ่นวายกับความสงบสุขที่เขาโหยหามาตลอด เขาจำได้ดีว่าในอดีต การถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าเคยทำให้เขารู้สึกเหมือนคนไร้ตัวตน แต่ในวันนี้ เสียงหัวเราะของเอลาร่าที่เริ่มคลายความโกรธ และเสียงถอนหายใจยาวๆ ของบารอนที่กำลังจิบกาแฟชั้นเลิศ คือรางวัลที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับ "เจ้าดูเหม่อๆ นะริน" เอลาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ เธอขยับมานั่งข้างๆ เขา "คิดเรื่องที่ลูกค้าคนนั้นถามถึง 'ขนมแห่งความทรงจำ' เมื่อวานอยู่หรือเปล่าคะ?" รินชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับหยิบผลเบอร์รี่ป่าที่เก็บมาระหว่างทางขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "ฉันแค่รู้สึกว่า... เรามาไกลมากแล้วนะคะ จากร้านเล็กๆ ที่แทบไม่มีใครรู้จัก จนถึงตอนนี้ที่ร้านกลายเป็นที่พักพิงของใครหลายคน ฉันกลัวว่าวันหนึ่งความสงบสุขนี้จะหายไป" บารอนวางถ้วยกาแฟลงแล้วหันมามองรินด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ดวงตาของออร์คผู้ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วนคู่นี้มีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ "ริน เจ้าไม่ได้สร้างแค่ร้านเบเกอรี่ แต่เจ้าสร้างบ้านให้คนหลายเผ่าพันธุ์ ความทรงจำที่ผู้คนได้รับจากขนมของเจ้า มันไม่หายไปไหนหรอก มันฝังรากลึกเหมือนกับต้นไม้ที่เอลาร่าดูแลนั่นแหละ" เอลาร่าพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ "ข้าอาจจะชอบเถียงเรื่องสูตรขนม แต่นั่นก็เพราะข้าอยากให้ร้านของเราสมบูรณ์แบบที่สุด... อย่างน้อยก็ในวันที่เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อน" ความเงียบที่แสนอบอุ่นเข้าครอบงำพื้นที่ตรงนั้น มีเพียงเสียงแมลงปีกแข็งที่บินว่อนและเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา รินรู้สึกถึงก้อนความรู้สึกบางอย่างที่จุกอยู่ในอก มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความอิ่มเอมที่ล้นปรี่ เขาหยิบมัฟฟินขึ้นมาแบ่งให้เพื่อนทั้งสองคน พลางคิดว่าชีวิตในต่างโลกของเขานั้นช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน ทว่า ทันใดนั้น ความสงบก็ถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง เมื่อบารอนที่หูไวต่อสัมผัสของนักรบจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนพรวดพราด แววตาของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความระแวดระวังถึงขีดสุด เขาหันไปมองยังทิศทางที่ป่าทึบเชื่อมต่อกับชายหาดด้วยสายตาที่ดุดัน "มีคนมา" บารอนคำรามเสียงต่ำ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาขวางหน้าทั้งสองคนไว้ตามสัญชาตญาณ รินและเอลาร่ารีบลุกขึ้นยืนตาม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังย่ำบนกิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ใช่สัตว์ป่า และไม่ใช่คนเดินทางทั่วไป เพราะกลิ่นที่ลอยมาตามลมไม่ใช่กลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นฝุ่น แต่เป็นกลิ่นหอมประหลาด... กลิ่นเดียวกับที่เคยปรากฏในความฝันที่เขามักจะโดนตามล่าในอดีต เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากแนวต้นไม้ เป็นชายสวมชุดคลุมยาวสีเทาหม่นที่ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากไม้แกะสลักรูปจิ้งจอก ในมือถือกล่องไม้ใบเก่าที่มีตราประทับสัญลักษณ์ที่รินคุ้นตาจนแทบหยุดหายใจ "ในที่สุดก็เจอตัวสักที" เสียงแหบพร่าลอดออกมาจากใต้หน้ากากนั้น "ขนมชิ้นสุดท้ายที่เจ้าทำ... มันไม่ได้นำมาซึ่งความสุขอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ ริน" รินยืนนิ่งงัน มือที่ถือมัฟฟินสั่นระริกจนเศษขนมร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่นี่คือการไล่ล่าที่ตามมาถึงที่นี่ในวันที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด... และสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้นั่น กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินในทุกๆ ตอนนะคะ หวังว่าเบเกอรี่แห่งนี้จะยังคงเป็นที่พักพิงใจให้ทุกคนเสมอค่ะ