ศึกดีเบตเดือดกลางหอประชุม

เสียงแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะประชุมไม้สักตัวยาวดังปัง สะท้อนก้องไปทั่วหอประชุมใหญ่ของคณะรัฐศาสตร์ แรงสั่นสะเทือนนั้นเกือบจะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกที่วางอยู่ใกล้กันกระเด็นตกพื้น หากมือเรียวบางของเจ้าของร่างเพรียระหงจะไม่คว้าเอาไว้ได้เสียก่อน "คุณคีย์คะ... นี่คุณกำลังเล่นขายของอยู่หรือไง ถึงได้คิดตัวเลขงบประมาณจัดคอนเสิร์ตการกุศลแบบลอยๆ มายื่นให้ทางสภาองคมนตรี... อ้อ ขอโทษทีค่ะ สภานักศึกษาต่างหาก" เสียงใสทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะดึงดูดสายตาของกรรมการทุกคนในห้องให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว ฟ้าใสยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตคู่นั้นมองตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อย คีย์ปรายตามองเอกสารงบประมาณแผ่นนั้นด้วยหางตา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ทำเอาคนมองอยากจะเดินไปหยิบยางลบมาลบมันออกเสียเดี๋ยวนี้ "ถ้าสมองส่วนการวิเคราะห์ของคุณฟ้าใสยังทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ ช่วยกรุณาพลิกไปดูหน้าสาม ตรงหมายเหตุตัวหนาที่ผมวงเล็บไว้ด้วยครับ ว่าตัวเลขนั้นมันรวมค่าเช่าเครื่องเสียงระดับทัวร์คอนเสิร์ตที่พวกคุณเรียกร้องอยากได้กันเอง ไม่ใช่ค่าขนมเด็กประถม" คีย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิท เป็นความนิ่งที่กวนประสาทและเยือกเย็นจนน่าโมโห "เครื่องเสียงระดับทัวร์คอนเสิร์ตเหรอคะ? หึ... แต่สิ่งที่คุณคีย์แนบมาเนี่ย มันคือสเปกเครื่องดนตรีนำเข้าจากยุโรปที่แพงระยับเกินความจำเป็นต่างหากล่ะคะชมรมดนตรีสากลของพวกคุณมีงบสนับสนุนประจำปีอยู่แล้ว ทำไมต้องมาผลาญงบส่วนกลางของมหาวิทยาลัยไปกับกิเลสส่วนตัวของนักดนตรีร็อกหัวรั้นอย่างคุณด้วยล่ะคะ" "กิเลส?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่าหมั่นไส้เสียจนวิน มือกลองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องแอบยกมือขึ้นกุมขมับ รีบสะกิดแขนเสื้อเพื่อนรักเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัย แต่มีหรือที่คนอย่างคีย์จะสนใจ "ถ้าการทำดนตรีให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิตของเด็กปีสามสักกลุ่มมันคือ 'กิเลส' ในสายตานักรัฐศาสตร์ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบอย่างคุณ ผมก็คงต้องบอกว่าวิสัยทัศน์ของคุณมันแคบยิ่งกว่ารูกีตาร์โปร่งซะอีกนะครับ" "นี่คุณ!" ฟ้าใสหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ เธอตบโต๊ะเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์ "อย่ามาเปรียบเทียบวิสัยทัศน์ของฉันกับเครื่องดนตรีไร้สาระพวกนั้นนะ! ฉันกำลังปกป้องผลประโยชน์ของนักศึกษาทั้งสามหมื่นคนในมหาลัยนี้ ไม่ใช่มานั่งฟังคุณอ้างความฝันลมๆ แล้งๆ เพื่อขอเบิกงบหลักแสน!" "หลักแสนที่คุณว่า มันแลกมาด้วยรายได้เข้าการกุศลที่จะนำไปสร้างอาคารเรียนให้เด็กบนดอยนะครับ หรือว่าสมองของท่านรองประธานสภานักศึกษาจะประมวลผลตัวเลขกำไรสุทธิไม่เป็นซะแล้ว ถึงได้มองเห็นแต่ตัวเลขขาดทุนที่ตอกย้ำความไร้ความสามารถของตัวเอง" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงในทันที คณะกรรมการและอาจารย์ที่ปรึกษาต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ไม่มีใครกล้าปริปากแทรกกลางระหว่างการปะทะคารมของสองขั้วอำนาจแห่งมหาวิทยาลัย คนหนึ่งคือประธานชมรมดนตรีผู้กุมหัวใจสาวๆ ทั้งมหาลัยด้วยใบหน้าร้ายกาจและฝีมือการเล่นกีตาร์ขั้นเทพ แต่อีกคนคือดาวคณะรัฐศาสตร์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องวาจาเชือดเฉือนและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครแม้แต่นิ้วเดียว ฟ้าใสกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างเจ็บใจ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอยืนนิ่งไปชั่ววินาทีเพื่อควบคุมสติ ไม่ใช่เพราะเธอจนมุม แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมของคีย์ที่กำลังมองมาที่เธอนั้น มันไม่ได้มีแค่ความเย่อหยิ่ง... แต่มันมีความไหววับบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ สายตาที่เหมือนกำลังอ่านใจเธอทะลุปรุโปร่ง "ได้..." ฟ้าใสสูดลมหายใจเข้าลึก, รอยยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยียบผุดขึ้นบนใบหน้าสวย "ในเมื่อคุณมั่นใจนักว่าโปรเจกต์นี้มันคุ้มค่าและไร้ที่ติ งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะคะ" วินที่นั่งฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง รีบกระซิบเสียงลอดไรฟัน "เห้ย ไอ้คีย์ ตั้งสติ อย่าไปรับคำท้าบ้าๆ นะเว้ย" แต่คีย์กลับยกยิ้มมุมปาก ช ายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ช้อนตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความท้าทายที่มากกว่าเดิม "น่าสนใจนี่ครับ... ว่ามาสิครับ คุณฟ้าใสคนเก่ง มีข้อเสนออะไรจะมาแลกกับการเสียเวลาฟังผมอธิบายตัวเลขพวกนี้" "ถ้าคอนเสิร์ตครั้งนี้ทำยอดบริจาคไม่ถึงเป้าสองแสนบาทตามที่สภาตั้งไว้..." ฟ้าใสเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาคมกริบลงมองหน้าชายหนุ่ม "ชมรมดนตรีสากลของคุณจะต้องถูกตัดงบประมาณกิจกรรมทั้งหมดในปีนี้ และตัวคุณ... ประธานคีย์ จะต้องมาเป็นเบ๊รับใช้ทำความสะอาดห้องสภานักศึกษาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม!" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ จากรอบห้อง คณะกรรมการบางคนถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ เดิมพันนี้เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและอนาคตของชมรมดนตรีทั้งชมรม คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่น่ากลัวขึ้นมาทันรอนๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงโปร่งกว่าทำให้อากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมยาวเข้ามาใกล้ร่างเพรียวทีละก้าว... ทีละก้าว จนคนที่ยืนอยู่ต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปชนกับขอบกระดานไวท์บอร์ดด้านหลังโดยไม่รู้ตัว "แล้วถ้ามันเกินสองแสนล่ะครับ?" คีย์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของหญิงสาวจนฟ้าใสต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว "ฉัน... ฉันก็จะ..." ฟ้าใสพยายามจะเชิดหน้าขึ้นเถียง แต่ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้เสียงที่เคยฉะฉานของเธอกลับติดอยู่ในลำคอ "ถ้ามันเกิน..." คีย์กระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก "คุณต้องมาเป็นคนดูแลจัดการคิวซ้อมดนตรีให้ผม... ตลอดเทอมนี้" ยังไม่ทันที่ฟ้าใสจะได้อ้าปากปฏิเสธข้อเสนอที่เอาเปรียบและชวนใจสั่นนั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือใครบางคน... "พี่ฟ้าใสครับ! แย่แล้วครับ! ประธานสภาฝั่งบริหารโทรมาแจ้งด่วนว่า... งบการจัดงานทั้งหมดถูกระงับจากทางอธิการบดีแล้วครับ!"