กิจกรรมบ้าบอ กับพ่อคนหน้านิ่ง

ถ้านั่นคือใบประกาศจับนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ พายก็น่าจะยินดีเซ็นชื่อรับสารภาพมากกว่าการยืนถือป้ายกระดาษสีสะท้อนแสงแปร๋นแหวว แล้วโดนรุ่นพี่ปีสามจอมเนี้ยบอย่างธันวาตวาดซ้ำซากเรื่องแถวที่ไม่ตรงล็อก "น้องพาย! ขยับไปทางซ้ายอีกสองนิ้วค่ะ! ตรงนั้นมันเหลื่อมล้ำกับคณะบริหารเกินไปนะ เดี๋ยวเขตแดนความเป็นระเบียบเรียบร้อยของค่ายเราจะพังพินาศหมด!" เสียงหวีดแหลมปนกังวลของพี่ธันวา ดังทะลุผ่านเครื่องขยายเสียงรุ่นโบราณจนแสบแก้วหู พายพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูกอย่างเหลืออด เธอเป็นเด็กวิศวะปีหนึ่งที่เพิ่งสอบเข้ามาด้วยคะแนนท็อปฟิสิกส์ ไม่ใช่ทหารเกณฑ์ในค่ายฝึกรบพิเศษที่จะต้องมาจัดแถวตบเท้าก้าวเดินตามระเบียบแถวบ้าบอนี่ "พี่คะ นี่ค่ายรับน้องคณะ หรือเรากำลังจะไปรบกับต่างประเทศคะ? พายยืนจนขาจะพันกันเป็นเกลียวอยู่แล้วเนี่ย!" พายสวนกลับเสียงใส ใบหน้าหวานยู่ลงเล็กน้อยอย่างขัดใจ มือเรียวเสยผมปรกหน้าผากขึ้นลวกๆ ก่อนจะหันไปทำตาโตใส่เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่แถวข้างๆ "เอาน่าแก พี่เขาคงกลัวว่าวิศวะกับบริหารจะตีกันตายตั้งแต่ยังไม่ทันกางเต็นท์มั้ง" เสียงกระซิบกระซาบจากเพื่อนสาวดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก แต่ความอดทนของพายมักมีขีดจำกัดเสมอ โดยเฉพาะเมื่อเธอก้าวเท้าถอยหลังเพื่อจะจัดระเบียบตามสั่ง แล้วส้นผ้าใบเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับก้อนหินกรวดเม็ดเท่ากำปั้นที่ฝังอยู่บนพื้นสนามหญ้า *ตุบ!* ร่างบางเซถลาเสียการทรงตัวแบบไม่ทันตั้งหลัก พายหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นดินลาดยางมะตอยร้อนๆ ให้เป็นแผลถลอกปอกเปิกเล่น แต่มันกลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เกิดขึ้น... มีเพียงสัมผัสอบอุ่นและแน่นหนาจากท่อนแขนแข็งแรงคู่หนึ่งที่เอื้อมคว้าเอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของโคโลญจ์ราคาแพงที่ลอยแตะจมูก พายค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือสันจมูกโด่งคมเป็นสัน และดวงตาสีเข้มคู่สวยที่กำลังมองลงมาด้วยแววตาหงุดหงิดปนระอาอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้... หน้าตาดีชะมัด เหมือนหลุดออกมาจากหน้าปกนิตยสารแฟชั่นหนุ่มฮอตมหาวิทยาลัย แต่ติดตรงที่ริมฝีปากหยักสวยนั้นกำลังเม้มเข้าหากันแน่นเป็นเส้นตรง และคิ้วหนาก็ขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้ว "ยืนให้มันดีๆ หน่อยสิครับตัวแค่นี้ เดินยังไงให้สะดุดขาตัวเองได้ ทึ่มชะมัด" น้ำทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญแกมดุ แม้จะใช้คำพูดที่ฟังดูไม่ค่อยรื่นหูเท่าไหร่ แต่ท่อนแขนแกร่งที่โอบประคองรอบเอวเธอนั้นกลับไม่ได้ปล่อยออกทันที เขายังคงยืนนิ่งมั่นคงเป็นเสาหลักให้เธอได้ตั้งหลัก พายกะพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดประมวลผลความหล่อและความกวนประสาทที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวนี้ได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที และปฏิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของเด็กวิศวะสายลุยก็ทำงานทันที "นี่! ปากแบบนี้ไม่ได้กินข้าวหรอคะ ถึงได้พ่นแต่คำคมบาดใจออกมาเนี่ย! แล้วใครใช้ให้มายืนเป็นเสาหลักขวางทางล้มของฉันเล่า!" พายสะบัดตัวออกจากวงแขนนั้นทันทีเมื่อทรงตัวได้ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเชิ่ดๆ ใส่พ่อหนุ่มหน้านิ่งตรงหน้า เรย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับโลกใบนี้มีภาระหนักอึ้งอยู่บนบ่า เขาปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ อย่างรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะปรายตามองป้ายชื่อบนอกเสื้อของพายแวบหนึ่ง "ปีหนึ่งวิศวะ... มิน่าล่ะ ถึงได้เสียงดังและไร้มารยาทขนาดนี้" เรย์พึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้พายได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ "กรี๊ด! ว่าใครไร้มารยาทคะคุณชายน้ำแข็งไส! ถ้าไม่มีฉันเมื่อกี้ คุณก็คงไม่ได้ทำตัวเป็นฮีโร่จำเป็นหรอกนะยะ!" พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ อยากจะกระโดดเตะก้านคอคนตรงหน้าสักทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่รอบข้างมีสายตาของรุ่นพี่และเพื่อนๆ กำลังมองมาเป็นตาเดียว ธันวาที่ยืนถือไมโครโฟนอยู่รีบปรบมือขัดจังหวะสงครามขนาดย่อมตรงหน้าทันที ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ "เอาล่ะๆ ครับน้องๆ ทุกคน! ในเมื่อเข้าแถวกันเรียบร้อยแล้ว พี่จะประกาศรายชื่อบัดดี้ในกิจกรรมค่ายสานสัมพันธ์วิศวะ-บริหารครั้งนี้! ซึ่งการจับคู่ครั้งนี้เราใช้ระบบสุ่มจากรหัสประจำตัว... ใครได้คู่กับใคร ห้ามโวยวาย ห้ามเปลี่ยนตัวเด็ดขาด!" เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วสนามหญ้า พายเบะปากมองบนใส่ฟ้า เธอภาวนาขอให้ตัวเองได้คู่กับเพื่อนสาวสายฮา หรือไม่ก็รุ่นพี่ผู้หญิงใจดีคนไหนก็ได้ ขอแค่ไม่ใช่ผู้ชายหน้านิ่งปากเสียที่ยืนกอดอกทำหน้าเบื่อโลกอยู่ข้างๆ เธอคนนี้เป็นพอ "คู่ต่อไป..." ธันวาไล่สายตากระดาษในมือด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "นายเรย์ ภาควิชาบริหารธุรกิจ ปี 3... คู่กับ... น้องพาย ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ปี 1 ครับ!" *กริบ...* ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ พายอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ขณะที่เรย์หันขวับมามองหน้าเธอทันทีด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความชokพอๆ กัน "หหาาา?!" พายอุทานลั่นสนาม "พี่ธันวาคะ! ระบบสุ่มของพี่มันติดไวรัสหรือเปล่าคะ ทำไมหนถึงซวยขนาดนี้เนี่ย!" "ไม่มีระบบรวนอะไรทั้งนั้นแหละน้องพาย! นี่คือโชคชะตาลิขิต!" ธันวาฉีกยิ้มกว้างอย่างสะใจ "เอาล่ะ เชิญบัดดี้คู่ใหม่ไปรับภารกิจแรกที่กองอำนวยการได้เลยครับ ปฏิบัติ!" เรย์กลอกตามองฟ้าอย่างเหนื่อยหน่ายที่สุดในชีวิต เขาควกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ข้างหนึ่ง ก่อนจะหันมามองพายที่ยังคงยืนทำหน้าเหมือนกินยาขมอยู่ข้างๆ "เดินตามมาเงียบๆ อย่าเดินสะดุดขาตัวเองตายกลางทางอีกก็พอ ผมขี้เกียจแบกศพ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ก่อนจะก้าวยาวๆ เดินนำหน้าไปทางกองอำนวยการทันทีโดยไม่รอคำตอบ "นี่! นายคิดว่าตัวเองหล่อมากแล้วจะพูดจาหมาไม่แดกใส่ฉันยังไงก็ได้หรอวะไอ้คุณเรย์!" พายกัดฟันกรอด ซอยเท้าถี่ๆ วิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปติดๆ ด้วยความฮึดฮัด บรรยากาศในค่ายรับน้องท่ามกลางหุบเขาและสายหมอกจางๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่ทว่า... แค่ก้าวแรกของการจับคู่ พายก็รู้สึกได้ทันทีว่าชีวิตตลอดสามวันสองคืนต่อจากนี้ของเธอกับพ่อคนหน้านิ่งคนนี้ คงไม่มีทางสงบสุขอย่างแน่นอน! โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของพายสั่นครืดขึ้นมาเบาๆ เธอหยิบขึ้นมาเปิดหน้าจออย่างหงุดหงิด ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเกมออนไลน์ยอดฮิตที่เธอมักจะเข้าไปเล่นเพื่อระบายอารมณ์อยู่เสมอ ข้อความจากไอดีปริศนาที่เธอเพิ่งกดรับแอดไปเมื่อคืนปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *[เซียนโลกันตร์]: ถึงจุดหมายยัง ยัยตัวแสบระวังโดนหมีคาบไปกินนะ* พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เธอหยุดเดินกะทันหันจนเรย์ที่เดินนำอยู่ต้องหันกลับมามองด้วยความสงสัย นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็วโดยไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น *[P-Pie]: นายเป็นใครฟะ ทำไมรู้ว่าฉันอยู่ค่ายนี้ หรือว่า... นายแอบสะกดรอยตามฉันไอ้โรคจิต!* พายกดส่งข้อความนั้นออกไปทันทีโดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ในจังหวะนั้นเอง เรย์ที่ยืนอยู่ห่างจากเธอไปไม่ถึงสามก้าว... ควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตสีดำพอดี และเสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับสายตาคมกริบที่หันมามองเธอนิ่งๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!