ความสัมพันธ์แบบคู่ขนาน

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่สะท้อนบนม่านตาของอาคเนย์ ไม่ได้ฉายแววความตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย ในฐานะวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้ผ่านคืนวันอันยาวนานกับการแก้ไขบั๊กในระบบปิดตาย เขารู้ดีว่าความลนลานคือจุดเริ่มต้นของความหายนะ [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานรหัสภายนอก: 'Architect_Null'] [คำเตือน: สิทธิ์การควบคุมระบบทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์เงา] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "ถอดรหัสความจริงแห่งอาเซอร์ร็อธ" เริ่มต้นนับถอยหลัง 72 ชั่วโมง... หากล้มเหลว ตัวตนของคุณในโลกจริงจะถูกลบเลือนตลอดกาล] นาฬิกาดิจิทัลสีเลือดกำลังเดินถอยหลังอย่างเงียบเชียบ เม็ดเหงื่อเม็ดหนึ่งซึมผ่านไรผมลงมาตามกรอบหน้าของอาคเนย์ ขณะที่เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ภายในห้องพักรับรองของกิลด์รุ่งอรุณ แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากภารกิจรอบตัวสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกสีชา ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "เจ็ดสิบสองชั่วโมง... น้อยเกินไปสำหรับการรีแฟคเตอร์โค้ดระดับโฮลสเตท ทั้งระบบรากฐานถูกล็อกด้วยเคอร์เนลที่ไม่รู้จัก" อาคเนย์พึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่เดินเข้ามาจากระเบียงด้านนอก เรย์ในชุดเสื้อคลุมฮู้ดสีเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ใบหน้าคมคายนั้นปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่อ่านยาก ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงที่ยังคงกระพริบเตือนสติอยู่กลางอากาศ "ดูท่าทางคุณ 'สถาปนิก' ผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบ จะสร้างเรื่องสนุกเข้าให้แล้วสินะครับ" เรย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือแววเย้าแหย่เล็กน้อย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม หยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่รีบร้อน "ผมเห็นประกาศเตือนนั่นตั้งแต่ข้ามเขตแดนมา... คุณไปเหยียบหางเซิร์ฟเวอร์ตัวไหนเข้าล่ะ ถึงได้แจ็คพอตภารกิจระดับ SSS ที่มีเดิมพันเป็นตัวตนในโลกจริงแบบนี้" อาคเนย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย แววตาของวิศวกรหนุ่มฉายความจริงจังจนเรย์ต้องชะงักมือที่หมุนขวดน้ำยา "มันไม่ใช่แค่เกม เรย์" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "โค้ดชุดนี้... มันมีลายมือของผมเองเมื่อสามปีก่อน ก่อนที่โปรเจกต์ 'อาเซอร์ร็อธ' จะถูกปิดตัวลงอย่างกะทันหันในโลกจริง" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที รอยยิ้มบนใบของเรย์จางหายลง กลายเป็นความเงียบงันที่ลึกซึ้ง เกมเมอร์หนุ่มผู้มองว่าโลกนี้เป็นเพียงสนามเด็กเล่นเริ่มรับรู้ได้ถึงน้ำหนักบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังระบบเสมือนจริงใบนี้ "คุณหมายความว่า..." เรย์วางขวดน้ำยาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา "โลกที่คุณสร้างขึ้นในแล็บวิจัยเมื่ออดีต กำลังรันตัวเองอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทของพวกเรางั้นหรือครับ" "ยิ่งไปกว่านั้น..." อาคเนย์ลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหน้าจอสีแดงที่ยังคงนับถอยหลัง "มีใครบางคน หรือบางอย่างกำลังใช้ช่องโหว่จากสิทธิ์การเข้าถึงระดับรูทที่ผมเคยทิ้งไว้ เพื่อดึงข้อมูลจิตสำนึกของผู้เล่นออกไป แปลงพวกมันให้กลายเป็นพลังงานสำหรับรันเซิร์ฟเวอร์เงา... ถ้าเราปล่อยให้เวลาหมดลง ไม่ใช่แค่ตัวละครในเกมนี้ที่จะหายไป แต่สมองของเราในโลกจริงจะถูกฟอร์แมตจนกลายเป็นผัก" เรย์ลุกขึ้นยืนตาม ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด ในฐานะเกมเมอร์อิสระผู้เชี่ยวชาญการหาช่องโหว่และทำลายสมดุล เขามองเห็นปัญหาในมุมที่ต่างออกไปจากวิศวกรผู้สร้าง "คุณมองโลกนี้ด้วยสมการและกฎเกณฑ์ อาคเนย์... นั่นคือจุดอ่อนของคุณ" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คุณพยายามเขียนโค้ดเพื่อควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกรอบ แต่เกม... หรือแม้แต่จิตใจมนุษย์ มันไม่ได้ทำงานด้วยตรรกะแบบนั้นเสมอไป" อาคเนย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณจะบอกว่าเราควรปล่อยให้ระบบล่มสลายตามใจชอบอย่างนั้นหรือ?" "เปล่าเลยครับ" เรย์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์แต่เฉียบคม "ผมกำลังจะบอกว่า ในเมื่อคุณถนัดเรื่องโครงสร้างรากฐาน และผมถนัดเรื่องการแหกกฎและการประยุกต์ใช้สิ่งที่มีอยู่แบบผิดวัตถุประสงค์... ทำไมเราไม่ลองเอาความรู้สองโลกมาผสมกันดูล่ะครับ?" การแลกเปลี่ยนมุมมองระหว่างสายวิศวกรกับสายผู้เล่นเริ่มต้นขึ้น ณ จุดนั้น อาคเนย์อธิบายถึงสถาปัตยกรรมระบบ โครงสร้างข้อมูลแบบไบนารี และจุดบกพร่องของเคอร์เนลที่เปิดช่องให้ 'Architect_Null' เข้ามาแทรกแซง ขณะที่เรย์ชี้ให้เห็นถึงพฤติกรรมของผู้เล่น การใช้สกิลในมุมอับสายตาของระบบ และช่องโหว่ทางฟิสิกส์ในเกมที่วิศวกรอย่างอาคเนย์ไม่มีทางมองเห็น เพราะมัวแต่ยึดติดกับตำราและแบบแปลน "จำตอนที่เราสู้กับบอสแมงมุมเหล็กที่ชั้นสามได้ไหมครับ?" เรย์ยกตัวอย่างประกอบขณะเดินวนรอบห้อง "คุณบอกว่าอัลกอริทึมการโจมตีของมันคำนวณจากความเร็วและระยะทาง... แต่ผมใช้การสแปมสกิล 'ก้าวพริบตา' ซ้อนทับกันสามครั้งในมุมอับของเรดาร์ ทำให้เซิร์ฟเวอร์ประมวลผลตำแหน่งผมไม่ทัน จนระบบเกิดบั๊กและทำให้บอสค้างไปสามวินาที" อาคเนย์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สมองอันรวดเร็วของเขากำลังประมวลผลคำพูดของเรย์เข้ากับโค้ดต้นทางที่เขากำลังถือสิทธิ์ควบคุมอยู่ "การซ้อนทับของชุดคำสั่ง... ถ้าเราใช้ช่องโหว่จากการคำนวณตำแหน่งซ้ำซ้อนนั้น มาสร้างเป็นกับดักข้อมูลเพื่อย้อนศรใส่เซิร์ฟเวอร์เงา..." "Bingo!" เรย์ดีดีดนิ้วเสียงดังด้วยความถูกใจ "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมเรียกว่า 'การแฮกด้วยสัญชาตญาณของผู้เล่น' ไม่ใช่แค่การนั่งแก้โค้ดทีละบรรทัดบนหน้าจอสีดำ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศการระดมความคิดกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่คาดคิดก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ [ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลส่วนกลางจากไอพีแอดเดรสที่ไม่รู้จัก] [คำเตือน: 'Architect_Null' ได้ทำการข้ามขั้นตอนการตรวจสอบสิทธิ์ และกำลังดาวน์โหลดข้อมูลจิตสำนึกของเป้าหมายลำดับที่ 01] [ชื่อเป้าหมายในระบบ: เรย์ (Player_Ray)] รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์แข็งค้างในทันที ร่างกายของเขากระตุกวูบหนึ่งราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อปลายนิ้วมือข้างขวาของตนเองเริ่มโปร่งใสและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าจางๆ "นี่มัน... เร็วกว่าที่คำนวณไว้สามเท่า!" อาคเนย์อุทานด้วยความตกใจ พุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของเรย์ไว้ ทว่าสัมผัสที่ได้รับกลับเริ่มเย็นเฉียบและว่างเปล่า หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ข้อความขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับเสียงหัวเราะสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งคู่ [การถ่ายโอนเสร็จสิ้น 50%] [ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองลับ ชั้นใต้ดิน B9 ของศูนย์วิจัยหลัก... อาคเนย์ คุณจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้วจริงๆ หรือครับ?] แสงไฟนีออนรอบห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทิ้งให้อาคเนย์ยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหน้าเงาร่างปริศนาที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มอันคุ้นเคยที่เขาไม่มีวันลืมตลอดกาล... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมนะครับ --- ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ