จุดเริ่มต้นของกิลด์กบฏ

"นายกำลังเล่นกับไฟ อาคเนย์... ไม่สิ ต้องเรียกว่านายกำลังพยายามรื้อถอนเตาปฏิกรณ์ปรมาณูด้วยไขควงเพียงตัวเดียวต่างหาก" เสียงของเรย์แหบพร่าและเย็นเยียบ สะท้อนก้องอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดินที่อาคเนย์เพิ่ง 'สร้าง' ขึ้นผ่านการเขียนโค้ดแทรกแซงระบบ อาคเนย์ไม่ได้หันไปมองเงาร่างในกระจกที่ยังคงปักหลักอยู่เบื้องหลัง เขาทำเพียงแค่ปัดหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงโครงสร้างอัลกอริทึมของกิลด์ให้เล็กลง นิ้วเรียวยาวของเขาขยับคล่องแคล่วราวกับกำลังดีดเปียโนท่ามกลางวิกฤต "ถ้าการมีชีวิตอยู่ตามกฎที่พวกกิลด์ใหญ่ขีดเส้นไว้คือความปลอดภัย ผมก็ยอมเลือกที่จะถูกเผาในกองเพลิงที่ผมเป็นคนจุดเองดีกว่าครับ เรย์" อาคเนย์ตอบโดยไม่ละสายตาจากชุดคำสั่ง "เราไม่ใช่แค่กำลังสร้างกิลด์ เรากำลังสร้าง 'ช่องโหว่' ที่จะทำให้พวกมันมองไม่เห็นเราในเรดาร์ระบบ" เรย์ก้าวออกมาจากเงามืด แสงสลัวจากหน้าจอระบบกระทบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "กิลด์กบฏงั้นเหรอ? ฟังดูเท่ดี แต่ในโลกของ 'อาร์เคเดีย ออนไลน์' ชื่อกิลด์คือตราประทับความเป็นเจ้าของ ถ้าเราประกาศตัว กิลด์ยักษ์ใหญ่อย่าง 'อีเทอร์นอล ดอว์น' จะส่งกองกำลังล่าสังหารมาถึงหน้าประตูภายในห้านาที" อาคเนย์หยุดชะงัก นิ้วของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมามั่นคง เขารู้ดีว่าสิ่งที่เรย์พูดคือความจริง แต่ความจริงนั้นยังไม่สมบูรณ์ "ผมไม่ได้จะให้เราประกาศตัวในนามของสมาคมผู้เล่นทั่วไปครับ" อาคเนย์กดยืนยันคำสั่งชิ้นสุดท้าย จอภาพสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้ม ก่อนจะแสดงอักขระโบราณที่อาคเนย์จงใจเขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมเชิงสถาปัตยกรรมที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์นี้อ่านออก "เราจะใช้ชื่อว่า 'Null Pointer' (พอยน์เตอร์ว่างเปล่า)" อาคเนย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ "กิลด์ที่ไม่มีตัวตน ไม่มีที่ตั้ง และไม่มีใครในระบบตรวจสอบได้ว่าใครเป็นผู้นำ เพราะทุกสมาชิกจะเป็นเพียงข้อมูลขยะที่ระบบมองข้าม แต่ในขณะเดียวกัน เราจะควบคุมเส้นเลือดใหญ่ของการค้าในเกมนี้เอาไว้" เรย์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองไปที่เงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังอาคเนย์ เงาร่างที่ไม่มีที่มาที่ไป เงาที่ดูเหมือนจะขยับตามทิศทางที่ต่างจากอาคเนย์เล็กน้อย... บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน "นายเห็นไหม?" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแฝงความหวาดระแวงเป็นครั้งแรก "เงาของนายน่ะ... มันไม่ได้ทำตามที่นายทำนะ" อาคเนย์ชะงัก ร่างกายของเขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งมาจากด้านหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองเงาตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ในเงาสะท้อนนั้น ร่างของเขายังคงยืนนิ่ง ทว่าเงาที่ควรจะเป็นร่างจำลองของเขากลับค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปยังหน้าจอระบบ พร้อมกับตัวอักษรสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนอากาศธาตุ ราวกับถูกเขียนด้วยนิ้วที่มองไม่เห็น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'สถาปนิกนิรนาม' - รหัสอ้างอิง: 000-VOID] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'การกบฏของระบบที่ถูกลืม' - ยินดีต้อนรับสู่การเป็นศัตรูกับผู้ดูแลจักรวาล] เสียงแจ้งเตือนที่ควรจะมีโทนเสียงสดใสของระบบกลับดังกังวานด้วยโทนเสียงที่ผิดเพี้ยนราวกับเทปบันทึกเสียงที่กำลังเสื่อมสภาพ แสงไฟในห้องนิรภัยดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่กระพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะชีพจรของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง "เรย์... ออกไปจากระบบตอนนี้!" อาคเนย์ตะโกนพลางรีบคว้าหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อสั่งการบังคับล็อคเอาต์ แต่หน้าจอเหล่านั้นกลับกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่บีบคั้นหัวใจคนอ่านจนแทบหยุดหายใจ [ไม่สามารถออกได้: ประตูเชื่อมต่อถูกปิดตายโดยโฮสต์ที่ไม่ระบุตัวตน] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่หลังเงาของคุณ กำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างข้อมูลกับเนื้อหนัง... มันกำลังจะออกมา] มือข้างหนึ่งที่ทำจากแสงสีขาวนวลค่อยๆ ยื่นออกมาจากพื้นผิวของกระจกเงา สัมผัสที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งทาบลงบนหัวไหล่ของอาคเนย์ ก่อนที่เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดจะดังขึ้นที่ข้างหู "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... สถาปนิกผู้สร้างโลก แต่เสียใจด้วยที่โลกใบนี้ ไม่ได้เป็นของนายอีกต่อไป" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับ! - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ