ร่องรอยของคนในองค์กร

เสียงหึ่งต่ำของพัดลมระบายความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์สำรองดังประสานกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็ว อาคเนย์จ้องมองหน้าจอสีฟ้าเข้มที่สะท้อนเงาใบหน้าตึงเครียดของตนเอง ภายในห้องทำงานลับใต้ดินของกิลด์ "สถาปัตยกรรมแห่งรุ่งอรุณ" ไม่มีแสงอื่นใดนอกจากแสงเรืองรองจากบรรทัดโค้ดนับพันที่ไหลผ่านจอภาพ สี่ชั่วโมงเต็มแล้วที่เขาพยายามแกะรอย "บั๊กโครงสร้าง" ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในชั้นเคอร์เนลของเกม *Aethelgard Online* บั๊กที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงในระบบที่ถูกออกแบบมาให้ไร้ช่องโหว่ด้วยอัลกอริทึมขั้นสูง แต่มันกลับกำลังกัดกินข้อมูลส่วนกลางของเซิร์ฟเวอร์หลักทีละน้อย ราวกับมีใครบางคนจงใจฝังรหัสลับนี้เอาไว้ตั้งแต่ก่อนที่เกมจะเปิดให้บริการเสียอีก "คุณกำลังเล่นกับไฟนะอาคเนย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เรย์ก้าวเท้าออกจากเงาสลัว มือเรียวถือแก้วกาแฟดำที่ส่งไออุ่นจางๆ เจ้าตัวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีเข้มคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตามาที่หน้าจอ "ถ้าทีมตรวจสอบความปลอดภัยของบริษัทแม่รู้ว่าคุณกำลังแฮกเข้าถึงฐานข้อมูลระดับรากเหง้าแบบนี้ ต่อให้คุณเป็นสถาปนิกมือหนึ่งก็คงโดนไล่ออกแถมพ่วงคดีอาญาแน่ๆ" "ผมไม่ได้แฮก เรย์" อาคเนย์ตอบเสียงเรียบ นิ้วยังคงไม่หยุดขยับบนคีย์บอร์ด "ผมแค่กำลังตรวจสอบความสมบูรณ์ของระบบตามหน้าที่... และสิ่งที่ผมพบ มันกำลังบอกผมว่า มีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับโครงสร้างมนุษย์ในโลกจริง" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง "หมายความว่ายังไง?" "จำคดีการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของวิศวกรอาวุโสสามคนเมื่อปีก่อนได้ไหมครับ?" อาคเนย์หยุดพิมพ์ เขาหันมาสบตากับคู่คิด รอยย่นหว่างคิ้วบอกชัดถึงความเครียดสะสม "คนที่ตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็นคดีสมัครใจหายตัวไปเพราะปัญหาครอบครัวและหนี้สิน... คนพวกนั้นเคยเป็นทีมพัฒนาชุดแรกของโปรเจกต์นี้" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เรย์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ สะท้อนความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา "คุณกำลังจะบอกว่า... การหายตัวไปของพวกเขาเกี่ยวข้องกับโลกในเกมนี้งั้นเหรอ?" เรย์ถาม น้ำเสียงลดระดับลงจนแทบจะเป็นกระซิบ อาคเนย์ไม่ตอบทันที เขาเลื่อนเมาส์คลิกเปิดไฟล์เข้ารหัสระดับสูงสุดที่ดึงออกมาจากส่วนลึกของแพตช์อัปเดตล่าสุด หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อมูลชุดหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้โครงสร้างโค้ดจำลองของตัวละครระดับ NPC "ไม่ใช่แค่เกี่ยวข้องครับเรย์..." อาคเนย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของปลายนิ้ว "แต่ 'ข้อมูลวิญญาณ' หรือค่าพารามิเตอร์ทางชีวมิติของพวกเขากำลังถูกใช้เป็นโครงสร้างพื้นฐานในการขับเคลื่อนปัญญาประดิษฐ์ของบอสใหญ่ในดันเจี้ยนลับที่พวกเรากำลังจะสำรวจ" บนหน้าจอแสดงผล บันทึกการใช้งานระบบ (System Log) ปรากฏชื่อจริงและรหัสพนักงานของวิศวกรที่หายตัวไปทั้งสามคน สถานะของพวกเขาในระบบปัจจุบันไม่ใช่ผู้เล่น และไม่ใช่ NPC ทว่าถูกระบุไว้ในสถานะที่น่าสะพรึงกลัวว่า *'Active Core Processing Unit'* หรือหน่วยประมวลผลหลักที่ยังมีชีวิตอยู่ เรย์ก้าวเข้ามาใกล้หน้าจอมากขึ้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อมูลดิบที่ซ้อนทับกันอยู่ "พระเจ้า... นี่มันหมายความว่าพวกเขายังไม่ตาย แต่จิตสำนึกของมนุษย์ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของข้อมูลดิจิทัล และถูกขังไว้ในนี้เพื่อรันระบบเกม?" "ถูกต้องครับ" อาคเนย์ขบกรามแน่น ความทรงจำเลวร้ายสมัยที่โครงการซอฟต์แวร์ในโลกจริงของเขาเคยล้มเหลวและคร่าชีวิตเพื่อนร่วมงานไปบางส่วนผุดขึ้นมาหลอนอีกครั้ง ความรู้สึกผิดที่เคยจมดิ่งถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประเดประดอน "ผมเคยผิดพลาดในการปล่อยให้ระบบมีความบกพร่องจนทำร้ายคน... และครั้งนี้ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย แต่ในสเกลที่น่ากลัวกว่าเดิมหลายร้อยเท่า" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนแน่นขนัดไปด้วยความอึดอัด อาคเนย์รู้สึกราวกับว่าออกซิเจนในห้องกำลังลดลง เขายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตั้งใจจะปิดกั้นการเข้าถึงไฟล์ดังกล่าวเพื่อความปลอดภัยของตัวเรย์และตัวเขาเอง แต่ก่อนที่นิ้วจะกดลงบนปุ่มยกเลิก หน้าจอหลักทั้งหมดก็พลันดับวูบลง *ปัง!* ไฟนีออนภายในห้องกะพริบถี่รัวสามครั้งก่อนจะดับสนิท เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงมา ย้อมบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นสีเลือด ความหนาแน่นของอากาศรอบกายเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากอากาศธาตุ ราวกับมีตัวตนอันทรงพลังกำลังก้าวเข้ามาในห้องปิดตายแห่งนี้ "อาคเนย์..." เรย์คว้าแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง "ระบบไม่ได้ถูกตัดไฟ... มีบางอย่างกำลัง Override เข้ามาในระบบโครงข่ายของเรา" บนหน้าจอสีดำที่ไร้สัญญาณชีพจร กลับมีตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ บรรจงเรียงร้อยเป็นข้อความต้อนรับที่ไม่เคยมีอยู่ในฐานข้อมูลของเกมมาก่อน *[ ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลลับ, สถาปนิกผู้โง่เขลา... ขอบคุณที่ช่วยไขกุญแจดอกสุดท้าย เปิดประตูให้พวกเรากลับบ้าน ]* เสียงแจ้งเตือนระบบระดับสูงสุด SSS ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทั้งสองคน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดนอกห้อง... ฝีเท้าของบางสิ่งที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และผู้เล่น กำลังมุ่งตรงมาที่นี่ทีละก้าวอย่างมั่นคง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยการเติบโตของอาคเนย์ในทุกย่างก้าวเสมือนจริงนี้นะครับ