ทางเลือกที่ไม่มีในโปรโตคอล

เสียงคำรามของเฟืองจักรกลขนาดมหึมาสะท้อนก้องกังวานจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ความกดอากาศใน "ห้องโถงแห่งสถาปนิกบรรพกาล" ดิ่งวูบลงจนยากจะสูดอากาศเข้าปอด หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเป็นระยะราวกับเสียงชีพจรใกล้แตกดับ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างระดับผิดปกติ]* *[เสถียรภาพของดันเจี้ยน: 0%]* *[ปลดล็อกพื้นที่ลับชั้นใต้ดิน: "ห้องโถงแห่งสถาปนิกบรรพกาล"]* *[คำเตือน: ผู้เล่น 'อาคเนย์' และ 'เรย์' ได้ปลุกบอสลับระดับ SSS "ผู้พิทักษ์กาลเวลา" ให้ตื่นจากการหลับใหล... ขอให้โชคดีครับ]* เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ร่างเงาโปร่งแสงสวมชุดเกราะโบราณสลักลวดลายวงจรเวทมนตร์สีครามกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสูงส่งคู่นั้นสะท้อนภาพของสิ่งมีชีวิตที่ถูกมองว่าเป็นเพียง "ความผิดพลาด" ในระบบ "บอสระดับ SSS... ในดันเจี้ยนเริ่มต้นเนี่ยนะ?" เรย์หัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของเขามีความตื่นเต้นระคนบ้าคลั่งเจืออยู่ แต่ดวงตาคมกริบกลับกวาดมองสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว "อาคเนย์ ค่าความต้านทานเวทมนตร์ของแกตอนนี้เหลือเท่าไหร่? ถ้าโดนการโจมตีขอบเขตรอบแรกเข้าไป ฉันเกรงว่าโปรโตคอลการฟื้นฟูของแกคงทำงานไม่ทันแน่" อาคเนย์ไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาสีกรมท่าใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกำลังกวาดมองโค้ดบรรทัดสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ สมองของวิศวกรซอฟต์แวร์ประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักร คำนวณความน่าจะเป็น อัตราการฟื้นตัวของมานา และระยะเวลาคูล다운ของสกิลป้องกันทั้งหมดที่มี ในโลกแห่งความเป็นจริง อาคเนย์คือผู้สร้างที่เกลียดความผิดพลาด เขาเชื่อมั่นในโครงสร้างที่สะอาดบริสุทธิ์ กฎระเบียบที่ไร้รอยต่อ และตรรกะที่ถูกต้องตามตำรา ทุกโปรเจกต์ที่เขาดูแลต้องไม่มี "ช่องโหว่ (Bug)" แม้แต่จุดเดียว นั่นคือหลักการที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ ทว่าในโลกเสมือนแห่งนี้... กฎเกณฑ์ที่เขาเทิดทูนกลับกลายเป็นกรงขังที่กำลังจะฆ่าพวกเขาให้ตายตกตามกัน ผู้พิทักษ์กาลเวลาชูดาบยักษ์ขึ้นฟ้า มวลพลังงานมหาศาลรวมตัวกันเป็นพายุหมุนสีทองอร่าม แรงโน้มถ่วงรอบตัวเพิ่มขึ้นทวีคูณจนเข่าของอาคเนย์แทบทรุดลงไปกระแทกพื้น "อาคเนย์! อย่ามัวแต่ลังเล!" เรย์ตะโกนลั่น พร้อมกับดีดตัวพุ่งออกไปด้านข้างเพื่อดึงดูดความสนใจ พร้อมกับปามีดสั้นเคลือบพิษพาราไดม์เข้าใส่จุดอ่อนใต้ข้อต่อของบอส "ถ้าแกยังยึดติดกับวิธีเขียนโค้ดตามตำรา พวกเราได้กลายเป็นเศษข้อมูลขยะตรงนี้แน่!" นั่นคือความจริงที่เจ็บปวด หากใช้วิธีการปกติ... อัตราความสำเร็จในการเอาชีวิตรอดคือ 0.00% อาคเนย์เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือข้างที่สวมถุงมือหนังกำซาบสั่นเทาเล็กน้อย ความทรงจำอันเลวร้ายในโลกจริงผุดขึ้นมาในหัว—ภาพหน้าจอแสดงผลข้อผิดพลาดสีแดงฉานในโปรเจกต์ระบบขนส่งอัจฉริยะที่เขารับผิดชอบ ภาพความล้มเหลวที่เขาไม่สามารถแก้ไขมันได้ทันเวลา จนทำให้บริษัทต้องสูญเสียมหาศาล เขาเกลียดช่องโหว่ เขาเกลียดการลักไก่ เขาเกลียดทุกอย่างที่อยู่นอกเหนือกรอบความถูกต้อง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ดาบแห่งกาลเวลาพุ่งแหวกอากาศลงมาด้วยความเร็วกว่าเสียง อาคเนย์ก็ตระหนักได้ว่า กฎระเบียบไม่ได้มีความหมายอะไรเลย หากไม่มีลมหายใจที่จะนำพามันไป "ให้ตายสิ..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาของอาคเนย์เปลี่ยนเป็นประกายสีฟ้าเข้ม แววตาแห่งความลังเลหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความปรานี นิ้วมือเรียวยาวกางออก แล้วจิ้มลงไปกลางอากาศ—ไม่ใช่การกดใช้สกิลตามระบบปกติ แต่เป็นการ "แฮก" เข้าสู่โครงสร้างพื้นฐานของดันเจี้ยนโดยตรง *[คำเตือน: คุณกำลังใช้งานฟังก์ชันขัดแย้งระบบ (Memory Leak Exploitation)]* *[การกระทำนี้จะสร้างความเสียหายถาวรต่อค่าชื่อเสียงของคุณ และอาจนำไปสู่การถูกแบนชั่วคราวจากระบบหลัก... ยืนยันการกระทำหรือไม่?]* อาคเนย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะกด "ยืนยัน" *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว โค้ดสีแดงฉานนับหมื่นบรรทัดไหลทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติ อาคเนย์ฉวยโอกาสดึงข้อมูล "บั๊ก" ของสภาพแวดล้อมที่เกิดจากระบบล่มเมื่อครู่ มาหลอมรวมเข้ากับสคริปต์ป้องกันของตนเอง นี่คือสิ่งที่สะอาดบริสุทธิ์เกลียดชังที่สุด... การใช้ข้อผิดพลาดเพื่อสร้างความได้เปรียบ ร่มเงาบาตรพลังงานสีดำสนิทปรากฏขึ้นครอบ *ตูมมมมมม!* คลื่นดาบแห่งกาลเวลาปะทะเข้ากับบาตรพลังงานบิดเบี้ยว แรงระเบิดมหาศาลแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนพื้นศิลาแกร่งหลุดล่อนเป็นจุล เรย์ที่กระโดดหลบออกมาทันเห็นภาพนั้นด้วยความทึ่ง ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบว่า อาคเนย์ไม่เพียงแต่รอดชีวิตจากการโจมตีระดับ SSS ได้อย่างหวุดหวิด แต่เขายังใช้พลังงานสะท้อนจากช่องโหว่นั้นสวนกลับใส่บอสด้วยความรุนแรงระดับเดียวกัน ร่างของอาคเนย์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า เลือดกำเดาไหลซึมออกจากจมูกเล็กน้อย เนื่องจากภาระทางจิตใจและระบบประสาทที่เกินขีดจำกัด ทว่ามุมปากของชายหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้เปี่ยมด้วยความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ยอมแปดเปื้อนมือของตัวเองเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอด "ฉลาดนี่... สถาปนิก" เรย์พุ่งเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งมาช่วยพยุงร่างที่เซถลาของอาคเนย์ไว้ "ไม่นึกเลยว่าคนหัวโบราณอย่างแก จะกล้าเล่นสกปรกเป็นกับเขาด้วย" "หุบปากไปเลย เรย์" อาคเนย์ปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ แม้จะยังหายใจติดขัด แต่แววตากลับกลับมาเฉียบคมดั่งเดิม "นี่ไม่ใช่การเล่นสกปรก... แต่นี่คือการแก้ไขเฉพาะหน้าภายใต้เงื่อนไขที่จำกัดต่างหาก" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันพักหายใจ ความผิดปกติรอบกายก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น รอยแยกสีดำสนิทฉีกขาดออกกลางอากาศเหนือร่างของผู้พิทักษ์กาลเวลาที่กำลังคำรามด้วยความเจ็บปวดจากดาเมจของบั๊กที่อาคเนย์ฝังไว้ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขายยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบชุดใหม่ที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสีแดงเตือนภัยอีกต่อไป แต่เป็นเสียงระฆังใสรา2วกับมาจากสถานที่อันไกลโพ้น *[แจ้งเตือนระบบพิเศษ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดรากฐานจากภายนอก]* *[ผู้เล่น 'อาคเนย์' ได้รับสิทธิ์เข้าถึง 'สิทธิ์การปกครองระดับศูนย์']* *[บุคคลปริศนา: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกศิษย์คนโปรดของฉัน"]* *[โปรดระวัง... มีผู้เล่นคนที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ลับนี้แล้ว]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมนะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านตอนต่อไปครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ