ฮันเตอร์ไร้ค่ากับวันสิ้นหวัง

"ถ้าพวกเราถอยตอนนี้ ค่าชดเชยที่ตกลงกันไว้ถือเป็นโมฆะนะเซน นายแน่ใจเหรอว่าจะยอมแลกอนาคตเพื่อเป็นตัวล่อให้พวกเราน่ะ?" น้ำเสียงของชายหนุ่มร่างยักษ์นามว่า 'กวิน' หัวหน้าปาร์ตี้ 'หมาป่าโลกันตร์' แฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่ปิดไม่มิด เขาจงใจเน้นคำว่า 'ตัวล่อ' ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเย็นชาจนน่าขนลุก เซนมองเห็นประกายความโลภในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่การเสนอทางเลือก แต่มันคือคำสั่งที่มาพร้อมกับความตาย เซนสูดลมหายใจลึก กลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนระดับ D ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดของมอนสเตอร์ที่เพิ่งถูกจัดการไป ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ ดวงตาของเด็กหนุ่มกวาดมองไปรอบโถงหินที่เต็มไปด้วยรอยแตกราวกับใยแมงมุม เขาไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่า 'ตัวล่อ' ในที่นี้มีความหมายเดียวกับ 'เครื่องสังเวย' "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะครับ?" เซนถามกลับ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงด้วยความเฉลียวฉลาดที่ทำให้กวินขมวดคิ้ว "พวกคุณต้องการกุญแจห้องบอส แต่ก็ไม่กล้าแลกกับความเสี่ยง ผมเป็นแค่ฮันเตอร์คลาส F ที่ไม่มีทักษะการต่อสู้พิเศษอะไรเลย การให้ผมไปดึงดูดความสนใจจาก 'โกเลมศิลา' ตัวนั้น มันคือแผนที่โง่ที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาเลยนะคะ" "อย่ามาพูดจาอวดดี!" หญิงสาวในชุดเกราะรัดรูปที่ยืนอยู่ข้างกวินตวาดขึ้น เธอคือ 'มีนา' ผู้ที่เกลียดชังความเฉลียวฉลาดของเซนเข้าไส้ เธอหยิบกริชเล่มงามออกมาขัดกับเนื้อผิวที่เนียนละเอียด "คลาสขยะอย่างนาย มีชีวิตอยู่ไปก็เป็นได้แค่ภาระของสังคม ฮันเตอร์ที่ดีคือคนที่รู้จักเสียสละเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม... หรือว่านายอยากให้พวกเราประกาศไปทั่วกิลด์ว่านายคือคนขี้ขลาดที่ทำลายโอกาสของพวกเรา?" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่คนเหล่านั้น แต่มองไปยังช่องว่างระหว่างรอยแยกของผนังหิน เขาวิเคราะห์น้ำหนักของศิลา การสั่นสะเทือนของพื้นดิน และจังหวะการเดินของโกเลมที่กำลังใกล้เข้ามา ทุกอย่างถูกคำนวณไว้ในหัวสมองของเขาอย่างละเอียด "เสียสละเพื่อส่วนรวม... หรือเพื่อกระเป๋าเงินของพวกคุณกันแน่?" เซนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวออกไปทางหน้าประตูศิลา "ถ้าผมรอดมาได้ เราคงไม่มีเรื่องต้องคุยกันอีก" "หึ! รอดงั้นเหรอ?" กวินแค่นยิ้มพร้อมกับหยิบอุปกรณ์บางอย่างออกมา มันคือ 'ผลึกผนึกเวท' ที่สามารถปิดตายประตูห้องบอสได้จากภายนอก "ในเมื่ออยากเป็นวีรบุรุษนัก ก็จงเป็นวีรบุรุษที่ตายไปพร้อมกับความลับนี้เสียเถอะ!" *ครืนนนนน!* เสียงหินบดทับกันดังสนั่นพร้อมกับประตูหินขนาดมหึมาที่เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว เซนรีบพุ่งตัวเข้าไปในโถงบอสโดยไม่มีทางถอยกลับ แสงสว่างจากโคมไฟเวทมนตร์เพียงดวงเดียวที่เขามีดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับ เขาถูกขัง... ถูกทิ้งให้เผชิญหน้ากับโกเลมศิลาที่มีระดับสูงเกินกว่าที่ฮันเตอร์คลาส F จะรับมือได้ 'วิเคราะห์สถานการณ์: โอกาสรอด 0.01%' เสียงของระบบดังขึ้นในหัว แต่ไม่ใช่เสียงของระบบฮันเตอร์ทั่วไปที่เขารู้จัก มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังกว่านั้น ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกทรยศแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกทอดทิ้ง แต่มันจะเป็นครั้งสุดท้าย เซนทรุดตัวลงพิงผนังเย็นเยียบ เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่แขนขวาเริ่มเย็นเฉียบ เขาหลับตาลง นึกถึงภาพวันสุดท้ายที่ครอบครัวจากไปในดันเจี้ยนปริศนา ปมในใจที่เขาพยายามลบเลือนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้งพร้อมกับความแค้นที่ฝังรากลึก ในจังหวะที่โกเลมศิลาขยับกายเข้ามาใกล้พร้อมกับเงาขนาดใหญ่ที่บดบังแสงสลัว เซนไม่ได้ถอยหนี แต่เขากลับแสยะยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อโลกนี้มันเน่าเฟะและไร้ซึ่งความยุติธรรม เขาก็จะสร้างกติกาของตัวเองขึ้นมาใหม่ ทันใดนั้น หน้าต่างโฮโลแกรมสีเลือดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ไม่ใช่หน้าต่างสีฟ้าของกิลด์ แต่มันคือระบบที่แผ่กลิ่นอายอันตรายอย่างเหลือเชื่อ [ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าในจิตวิญญาณของผู้ถูกทอดทิ้ง...] [เงื่อนไขครบถ้วน: สายเลือดผู้ตื่นรู้ถูกปลุกขึ้นด้วยความตาย] [ระบบ 'สลับร่าง' ระดับ SSS เริ่มต้นการทำงาน... คุณต้องการสลับชะตากรรมกับ 'สิ่งมีชีวิต' ที่อยู่ใกล้ที่สุดหรือไม่?] เซนเบิกตากว้าง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเปล่งประกายท่ามกลางความมืดมิด เขาจ้องมองไปยังร่างของกวินที่อยู่อีกฝั่งของประตูหินผ่านช่องมองเล็กๆ แล้วกดคำสั่งนั้นด้วยนิ้วที่สั่นเทา [ระบบทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น... ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่ที่ไร้ขีดจำกัด] [กำลังดำเนินการสลับสถานะ... 3... 2... 1...] ความเจ็บปวดดั่งเข็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังถูกกระชากออกจากร่างทำให้เซนแทบขาดใจ ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าครอบงำทุกอย่าง และแสงสว่างจ้าก็แผ่กระจายออกมาจากร่างของเขาจนดันเจี้ยนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับเซนในบทเปิดตัวสุดเข้มข้นนี้นะคะ