กระบี่ไร้ลักษณ์บนยอดเขาเหมันต์

ความตายมักมาเยือนในรูปแบบที่เงียบเชียบที่สุด… แต่สำหรับหุบเขาเหมันต์นิรันดร์แห่งนี้ ความตายกลับถูกประกาศก้องด้วยเกล็ดน้ำแข็งนับพันที่คมกริบดั่งคมมีดโกน หลี่มู่เหวินก้าวเท้าเหยียบลึกลงบนพื้นหิมะที่หนาทึบ ร่างกายของเขาไม่ได้สวมใส่เสื้อคลุมหนาเตอะเช่นคนธรรมดา ทว่ากลับมีไอปราณสีครามจางๆ แผ่ซ่านออกมาปกป้องความหนะเหน็บจากแดนดินถิ่นสวรรค์นี้ไว้ แววตาของบุรุษหนุ่มสะท้อนภาพของยอดผาสูงชันที่เสียดทะลุชั้นเมฆหมอก ด้านบนนั้น… คือที่ประทับของนางเซียนผู้ควบคุมความเป็นความตาย หานเหมย "หยุดเท้าเสีย เจ้าจอมยุทธ์นอกรีต!" เสียงตวาดก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว ดังสะท้อนไปทั่วหุบผา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสามสายในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ พวกเขากุมกระบี่วิญญาณในมือแน่น รังสีฆ่าฟันแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หลี่มู่เหวินมิได้สะดุ้งสะเทือน เขายังคงสาวเท้าเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามดั่งพยัคฆ์ราชย่างก้าวเข้าสู่เขตอาณาจักรของมัน มือขวาของเขาวางอยู่เหนือซองกระบี่ไม้ธรรมดาที่ไร้ลวดลายประดับประดาใดๆ กระบี่ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อเรียกกระบี่นี้ คือสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ผ่านศึกโลหิตมานับครั้งไม่ถ้วน "ข้ามาเพื่อพบเซียนหานเหมย" น้ำเสียงของหลี่มู่เหวินทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนผู้ฟังต้องรู้สึกหายใจติดขัด "โปรดหลีกทางเถอะ ข้าไม่อยากใช้ความรุนแรงกับศิษย์สำนักเหมันต์" "บังอาจ! หุบเขาเหมันต์นิรันดร์เป็นเขตหวงห้าม ผู้ใดฝ่าฝืนต้องมีอันเป็นไป!" สิ้นเสียงตะโกน เงาร่างทั้งสามก็พุ่งทะยานเข้าหาพร้อมกัน รังสีปราณกระบี่ประสานกันเป็นตาข่ายแสงสีฟ้าคราม พลังกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่ายกดทับลงมาดั่งภูเขาหยกถล่ม นี่คือค่ายกลพิฆาต "เหมันต์ผลาญวิญญาณ" ที่แม้แต่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งยุทธจักรยังต้องหลั่งเลือดภายในสามกระบวนท่า หลี่มู่เหวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นมาในห้วงนึก อาจารย์ผู้ให้กำเนิดวิชาและเลี้ยงดูเขามาถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ สลักชื่อไว้บนหลักศิลาประณาม ท่ามกลางสายตาเย็นชาของเหล่าผู้อาวุโสในยุทธภพ และหนึ่งในพยานปากเอกในวันนั้น… ก็คือเซียนหานเหมยผู้นี้ *ข้าต้องรู้ความจริง… ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินฟ้า ข้าก็ต้องฟังคำตอบจากปากนาง!* ฟุบ! ร่างของหลี่มู่เหวินหายไปจากจุดเดิมในพริบตา ความเร็วของเขาเหนือล้ำยิ่งกว่าสายลมกรด ตาข่ายปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามาจึงทำได้เพียงตัดผ่านเงาร่างภาพติดตาที่สลายกลายเป็นละอองหิมะ "ระวังหลัง!" ศิษย์สำนักเหมันต์ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มร้องเตือนด้วยความตระหนก ชิ้ง! เสียงเหล็กกระทบกันกังวานใสราวดนตรีแห่งความตาย หลี่มู่เหวินปรากฏกายขึ้นกลางวงล้อม กระบี่ยังไม่ทันชักออกจากฝักเต็มกระบวน ทว่าแรงลมปราณที่ระเบิดออกมาจากการขยับข้อศอกเพียงเล็กน้อย ก็เพียงพอที่จะกระแทกศิษย์ทั้งสามให้กระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง กระบี่วิญญาณในมือของพวกเขาร้าวรานและแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ศิษย์ทั้งสามกระอักเลือดออกมาเป็นคำโต สีหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ปราณกระบี่ของบุรุษผู้นี้ช่างไร้รูปและลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง พวกเขาไม่เคยพบเจอผู้ใดที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้มาก่อนในรอบร้อยปี หลี่มู่เหวินกวาดสายตามองเบื้องบนยอดผาอีกครั้ง ไอปราณรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามตัดกับสีขาวโพลนของหิมะ เขากำลังจะก้าวขึ้นสู่ขั้นบันไดหินสลักแห่งสุดท้ายเพื่อเผชิญหน้ากับเป้าหมาย ทว่า ในวินาทีนั้นเอง อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงจนถึงขีดสุด เกล็ดน้ำแข็งนับล้านบนยอดผาพลันหยุดนิ่งกลางอากาศ ท้องฟ้าที่เคยปราศจากเมฆกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทมิฬในพริบตา สายฟ้าสีครามแปลบปลาบคำรามกึกก้องดั่งเสียงคำรามของพญามาร เสียงถอนหายใจแผ่วเบาเสียงหนึ่ง ดังลอยมาตามสายลมหนาว เยือกเย็น บาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ *"หลี่มู่เหวิน… เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้เหยียบย่างเข้ามาในสุสานแห่งความทรงจำของข้า"* ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดอกเหมยสีชาด ปรากฏขึ้นบนยอดผาสูงชัน ใบหน้างดงามล่มเมืองไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดั่งรูปสลักหยกหิมะ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องมองลงมาที่เขาเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ก้นบึ้งแห่งกาลเวลา นางคือเซียนหานเหมย และในมือของนาง… กำลังถือกระบี่เล่มที่คุ้นเคยที่สุดเล่มหนึ่งในความทรงจำของเขา กระบี่ที่ควรจะฝังอยู่พร้อมกับร่างของอาจารย์ผู้ล่วงลับ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่และไอหมอกแห่งแดนเซียนด้วยกันนะครับ