ภาพลวงตาในกรอบทอง

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ร้อนที่จางลงจนเย็นชืดในแก้วคริสตัลราคาแพง ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดบนโต๊ะอาหารลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ธวินวางเอกสารรายงานประจำไตรมาสลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่จงใจให้เกิดเสียงกระทบเบาๆ แต่ชัดเจนพอจะดึงสติของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามให้หลุดจากภวังค์ "ผมคิดว่ารดาควรจะจัดการเรื่องงานเลี้ยงรับรองของบริษัทในสัปดาห์หน้าให้เรียบร้อยโดยไม่มีข้อผิดพลาด แขกเหรื่อระดับนั้น... เขาไม่ได้สนใจงานศิลปะไร้สาระที่รดาเคยชอบวาดหรอกครับ เขาต้องการภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ" น้ำเสียงของธวินราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจที่ตนถือครองเช่นเคย เป็นความเย่อหยิ่งของผู้ชายที่เชื่อว่าโลกทั้งใบหมุนรอบความสำเร็จทางธุรกิจของเขา รดานั่งเงียบอยู่หลังกรอบแว่นใส เธอมองสามีของตัวเองผ่านควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากแก้วกาแฟ แววตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายความฝันและความรักอันเปี่ยมล้น ในวันนี้มันกลับว่างเปล่า เยือกเย็น และลึกซึ้งจนยากจะหยั่งถึง รดายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ลิ้มรสชาติความขมปร่าที่ติดอยู่ปลายลิ้น ราวกับกำลังซึมซับความจริงอันโหดร้ายที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมแห่งความหรูหรานี้ ชีวิตแต่งงานห้าปีที่ภายนอกดูราวกับภาพวาดในกรอบทองคำอันวิจิตรตระการตา บ้านหลังใหญ่โตในหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮ엔ด์ สามีคือนักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกลที่สื่อมวลชนยกย่องให้เป็น 1 ใน 10 นักบริหารรุ่นใหม่ที่น่าจับตามอง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จนกระทั่งเมื่อช่วงสายของวันนี้... วันที่รดาบังเอิญเปิดลิ้นชักลับในห้องทำงานของธวินเพื่อหาเอกสารประกันสุขภาพ สิ่งที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่เอกสารทางธุรกิจอย่างที่เธอคาดคิด หากแต่เป็นซองกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุภาพถ่ายใบเสร็จโรงแรมหรูยอดนิยมใจกลางเมือง และภาพของสามีเธอกำลังโอบกอดแนบชิดกับผู้หญิงอีกคน—ผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า มีรอยยิ้มสดใส และที่สำคัญที่สุดคือ หล่อนไม่ได้ถูกกักขังให้อยู่แค่ในบ้านเพื่อคอยเป็น "ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ" เหมือนเช่นเธอ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีน้ำตาหยด Sแม้แต่หยดเดียวไหลรินลงมาบนแก้มของรดา ในวินาทีที่ความจริงกระแทกเข้าใส่หน้า สมองของเธอกลับทำงานอย่างรวดเร็วและเยือกเย็นยิ่งกว่าเครื่องจักร ความเจ็บปวดที่ควรจะแผดเผาขั้วหัวใจ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความด้านชาและแรงผลักดันอันมืดดำบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากซากปรักหักพังของความไว้วางใจ "คุณอยากให้แขกเห็นภาพลักษณ์แบบไหนล่ะคะ... เอ่อ หมายถึง แบบที่ฉันต้องยิ้มรับหน้าชื่นตาบาน ทั้งๆ ที่คุณเอาเงินบริษัทไปปรนเปรอผู้หญิงอีกคนงั้นเหรอคะคุณธวิน" รดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านอากาศ ธวินชะงักมือที่กำลังจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ดวงตาคมกราบมองภรรยาด้วยความแปลกใจระคนไม่พอใจ "รดา คุณพูดอะไรออกมา รู้ตัวไหม? ช่วงนี้คุณเครียดเรื่องอะไรอีก หรือเพราะไม่ได้ออกไปป์วาดรูปไร้สาระพวกนั้นจนสมองเพ้อเจ้อไปหมดแล้ว" ธวินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ เขาไม่เคยใส่ใจน้ำเสียงประชดประชันของภรรยาเลยแม้แต่น้อย เพราะสำหรับเขาแล้ว รดาก็เป็นเพียงแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้านที่ทำหน้าที่ประดับบารมีได้อย่างไร้ที่ติ รดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ธวินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด มันไม่ใช่รอยยิ้มออดอ้อนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่มมันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "นั่นสินะคะ... ฉันอาจจะเพ้อเจ้อไปเองจริงๆ ว่าผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกันทุกคืน จะยังเหลือความซื่อสัตย์หลงเหลืออยู่บ้าง" รดาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าเดิมเล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กิริยาท่าทางสง่างามและเปี่ยมด้วยอำนาจที่ธวินไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน "คุณอยากได้งานเลี้ยงที่สมบูรณ์แบบใช่ไหมคะ? ได้สิคะคุณธวิน... ฉันจะจัดงานเลี้ยงในสัปดาห์หน้าให้คุณ ชนิดที่คุณไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยทีเดียว" ธวินมองตามร่างบางที่ก้าวเดินหันหลังขึ้นบันไดไปอย่างมั่นคง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก เขาขมวดคิ้วไล่ความรู้สึกน่ารำคาญนั้นออกไปแล้วก้มหน้าลงอ่านรายงานต่อ โดยไม่รู้เลยว่า ประตูแห่งนรกที่เขาเป็นคนเปิดมันขึ้นมาด้วยมือตนเอง ได้ถูกง้างออกกว้างจนไม่มีวันปิดกลับได้อีกแล้ว เสียงปิดประตูห้องนอนชั้นบนดังขึ้นเบื้องบน รดาเดินตรงไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างที่สวนหย่อมอันร่มรื่น มือเรียวบางลูบเบาๆ ที่หน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม ความลับอีกหนึ่งอย่างที่ธวินยังไม่รู้... และไม่มีวันได้รู้ในตอนนี้ คือสิ่งที่จะพลิกเกมชีวิตของเขาให้พินาศย่อยยับ ในความเงียบงันของค่ำคืนที่กำลังจะมาเยือน สงครามเงียบระหว่างสามีผู้เย่อหยิ่งและภรรยาผู้แตกสลาย ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรดาสั่นครืดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวกลับทำให้แววตาสีเข้มของเธอวาวโรจน์ขึ้นด้วยความสะใจ *"เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินริมแม่น้ำ และพินัยกรรมฉบับลับ... ตอนนี้อยู่ในมือฉันเรียบร้อยแล้วค่ะคุณภรรยาหลวง"* รดากดบล็อกเบอร์นั้นทันที มุมปากหยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อย เกมการแก้แค้นที่เธอเป็นคนวางหมากเอาไว้ กำลังจะเดินหน้าไปสู่ตาเดินที่เจ็บแสบที่สุด และธวิน... สามีผู้โง่เขลา จะต้องชดใช้ด้วยทุกสิ่งที่เขารัก จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะหมดลงอย่างแน่นอนครับ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและบทเรียนราคาแพงของความสัมพันธ์ครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ "บันทึกคนจร"