บรรณาธิการหน้านิ่งกับโปรเจกต์สุดหิน

“ถ้าคุณเรียกผมมาเพื่อจะบอกให้เซ็นสัญญาฉบับนี้ ผมคงต้องขออนุญาตเดินออกไปกดลิฟต์ตั้งแต่วินาทีนี้เลยครับ คุณปราชญ์” คณินกระแทกแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง แรงกระแทกนั้นมากพอที่จะทำให้ปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าของห้อง ดวงตาเรียวรีคมกริบของนักเขียนหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ แววตาของเขาไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจในฐานะบรรณาธิการบริหารแม้แต่น้อย ปราชญ์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งหลังตรงราวกับถูกหล่อขึ้นมาจากเหล็กกล้า นิ้วเรียวยาวประสานกันอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยจนเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท มีเพียงแววตาที่ไหววูบไปชั่วครู่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของคนตรงหน้า “โปรเจกต์นี้ไม่ใช่การร้องขอ แต่มันคือเงื่อนไขในสัญญาที่คุณเพิ่งต่ออายุไปเมื่อเดือนก่อน คณิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องทำงานกว้างขวางดูเบาบางลงอย่างน่าประหลาด “สัญญาที่ผมถูกบีบให้เซ็นด้วยกลเม็ดแยบยลน่ะเหรอครับ?” คณินแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุณน่าจะรู้ดีนะว่างานเขียนของผมมันไม่ใช่สินค้าสำเร็จรูปที่จะมาจับใส่แพ็กเกจห่วยๆ เพื่อยอดขายในไตรมาสถัดไปของคุณ” ปราชญ์ลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาใกล้ คณินไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับตัวเข้าหาความกดดันนั้นราวกับท้าทาย บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองร้อนระอุจนแทบจะจุดไฟได้ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวของบรรณาธิการหนุ่มยิ่งทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกหงุดหงิดใจอย่างไร้เหตุผล “งานที่คุณเขียนมันดี... แต่มันยังไม่ ‘ถึง’ ” ปราชญ์หยุดยืนอยู่ห่างเพียงคืบ ก้มลงมองสบตาคนดื้อดึง “คุณมีทักษะในการร้อยเรียงคำ แต่น่าเสียดายที่คุณไม่รู้จัก ‘ความรัก’ ที่แท้จริง และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องส่งคุณไปทำโปรเจกต์นี้” คณินเลิกคิ้ว สายตาของเขาวาววับ “ความรัก? คุณเนี่ยนะจะสอนผมเรื่องความรัก ทั้งที่ชีวิตคุณมีแต่ตัวเลขกับตารางงาน?” “ผมไม่ได้จะสอน” ปราชญ์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย “ผมแค่จะทำให้คุณเข้าใจว่า ทำไมตัวเอกในนิยายของคุณถึงกลายเป็นแค่หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกในสายตาผู้อ่าน” คณินชะงัก ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่งเมื่อปราชญ์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไร้ระยะห่าง บรรณาธิการหนุ่มยื่นมือมาวางข้างตัวคณินบนโต๊ะ กักขังเขาไว้ในวงแขนอย่างถือวิสาสะ “ถอยไป” คณินสั่งเสียงเข้ม แม้ใจจะเต้นผิดจังหวะจนหน้าอกสั่นสะท้าน “ถ้าผมบอกว่าโปรเจกต์พิเศษที่ว่า คือการให้คุณมานั่ง ‘จดบันทึก’ ชีวิตของผม... คุณยังจะปฏิเสธไหม?” คณินเบิกตากว้าง “อะไรนะ? จดบันทึกชีวิตคุณ? คุณบ้าไปแล้วหรือไงปราชญ์!” “ผมไม่ได้บ้า” ปราชญ์พูดเสียงพร่า แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายบางอย่างที่คณินอ่านไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและร้อนแรงจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังจะจมลงไปในห้วงเหว “หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าถ้าคุณได้รู้จักผมจริงๆ แล้วคุณจะเขียนนิยายต่อไม่ได้ เพราะหัวใจของคุณจะถูกผมจองจำไว้ตั้งแต่หน้าแรก” คณินถึงกับพูดไม่ออก คำพูดกำกวมและท่าทีที่จู่โจมอย่างกะทันหันทำให้เขารู้สึกเหมือนเสียหลัก นี่ไม่ใช่บรรณาธิการที่เขาเคยรู้จัก คนที่มักจะเอาแต่สั่งงานด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหตุใดวันนี้ถึงได้ดูอันตรายและเร่าร้อนขนาดนี้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะโต้ตอบกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ขอโทษค่ะคุณปราชญ์ พอดีมีสายด่วนจากทางสำนักพิมพ์แม่ที่สิงคโปร์...” ประตูห้องทำงานเปิดออกกว้างโดยไม่ได้รอคำอนุญาต หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดทำงานรัดรูปเดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ก่อนจะหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งสอง คณินรีบผละตัวออกมาจากวงแขนของปราชญ์ ใบหน้าของเขาแดงซ่านด้วยความโกรธปนอับอาย ขณะที่ปราชญ์เพียงแค่หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแววตาที่มองคณินเมื่อครู่กลับยังคงทิ้งความรู้สึกสั่นไหวเอาไว้ราวกับรอยนิ้วมือที่ประทับอยู่บนผิวหนัง ปราชญ์เหลือบมองนักเขียนหนุ่มที่ยืนกำหมัดแน่น ก่อนจะหันไปหาเลขาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเป็นเรื่องงานที่ไม่ด่วนถึงตาย อย่าเพิ่งเข้ามารบกวน” คณินพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดกับดักบางอย่างที่ปราชญ์วางไว้ และที่แย่ไปกว่านั้นคือ หัวใจที่เขามักจะควบคุมมันได้ดี กลับกำลังเต้นรัวอย่างทรยศเจ้าของ “เรายังคุยกันไม่จบหรอกนะ คุณปราชญ์” คณินพึมพำขณะหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา “ผมจะรับโปรเจกต์นี้... แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าผมเขียนมันออกมาห่วยแตก อย่ามาหาว่าผมไม่เตือน” ปราชญ์มองแผ่นหลังของคณินที่เดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเพียงแผ่วเบา รอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็น และรอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่า... เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนแรกนี้ หวังว่าทุกคนจะหลงรักความสัมพันธ์ที่แสนจะกระอักกระอ่วนแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของคณินและปราชญ์นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม ปราณธาตุเก้าสุริยัน