รอยร้าวบนรันเวย์

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องรับรอง VIP หลังเวทีรันเวย์แฟชั่นโชว์ระดับประเทศ เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจจากฟากนอกยังคงดังสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่าภายในห้องนี้กลับเงียบเชียบราวด่าวดิ่งลงสู่ก้นเหวลึก พริมายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวบางที่เคยตวัดปลายเข็มเย็บชุดราตรีมูลค่าหลายล้านด้วยความมั่นใจ บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเอง ชุดราตรีผ้าไหมสีงาช้างปักเลื่อมแฮนด์เมดชิ้นเอกที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการเนรมิตมันขึ้นมา กำลังถูกสวมทับด้วยร่างระหงของหญิงสาวอีกคน—รตา ไฮโซสาวผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบัง "สวยมากเลยนะคะ พริมา... ฝีมือเธอนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงตัวผลงานมันจะต่ำต้อย แต่พอมันมาอยู่บนเรือนร่างของฉัน มันกลับดูมีราคาขึ้นมาทันตาเห็นเลยล่ะค่ะ" รตาหมุนตัวไปมาหน้ากระจก ปลายกระโปรงยาวลากพื้นทิ้งตัวทอดนุ่มอย่างงดงาม นัยน์ตาคู่คมกริบที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวเฉยเหลือบมองดีไซเนอร์สาวผ่านเงากระจกด้วยความเหยียดหยาม ไร้ซึ่งความสำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น พริมาไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอยังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวเร่งด้วยแรงโทสะที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองเอกสารข้อกล่าวหาบนโต๊ะเครื่องแป้ง—กระดาษแผ่นเดียวที่พลิกชีวิตเธอจากหน้ามือเป็นหลังมือ ข้อหาขโมยผลงานและลอกเลียนแบบดีไซน์จากแบรนด์ต่างประเทศถูกประทับตรารับรองด้วยลายเซ็นปลอมๆ ที่พวกมันร่วมมือกันกุขึ้นมา "รตา... เธอรู้ใช่ไหมว่าชุดนั้นฉันใช้เวลาทำมันนานแค่ไหน และมันมีความหมายกับชีวิตฉันมากแค่ไหน" เสียงของพริมาแหบพร่าแต่มั่นคง แฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ รตาหัวเราะคิกคักในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหลมสูงและบาดหู หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้พริมา ช้าๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าราคาแพงลอยแตะจมูก "ความหมายเหรอคะ? โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยเงินและอำนาจต่างหากล่ะคะพริมา คนมีความสามารถอย่างเธอ ถ้าไม่มีเงินแบกหลัง ก็เป็นได้แค่ทาสรับใช้ที่คอยก้มหน้าก้มตาเย็บผ้าไปวันๆ เท่านั้นแหละค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ซะ" เพี้ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นห้อง รตาเซถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกตะลึง ใบหน้าข้างหนึ่งขึ้นรอยแดงเป็นปื้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปーン "แก... กล้าดียังไงมาตบฉัน!" รตากรีดร้องเสียงแหลม ยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองด้วยความเจ็บปวด พริมาลดมือลง ช้าๆ ความเจ็บแปลบที่ฝ่ามือไม่ได้เศษเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในอก รอยยิ้มบางเบาแต่ทรงพลังปรากฏขึ้นที่มุมปากของดีไซเนอร์สาว แววตาที่เคยมองอ่อนโยนบัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ไม่มอดดับ "ฉันตบเพราะเตือนสติเธอ ว่าอย่าหลงระเริงคิดว่าตัวเองอยู่เหนือคนอื่นได้ตลอดไป" พริมากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดราวกับคมมีดโกน "ผลงานชิ้นนั้นเป็นของฉัน และหลักฐานทุกอย่างที่ฉันเก็บไว้... จะทำให้เธอและคนที่อยู่เบื้องหลังเธอ ต้องชดใช้ด้วยความพินาศชนิดที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด" ก่อนที่รตาจะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง การ์ดชุดสูทสีดำร่างยักษ์สองคนก้าวเข้ามาขนาบล้อมอย่างรวดเร็ว ตามด้วยร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปชั้นดี คีริน... ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลผู้ทรงอิทธิพล ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องด้วยความเฉียบขาดเพียงเสี้ยววินาที รตารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวทันที หันไปซบหน้าลงกับแขนของการ์ด ทำทีเป็นเหยื่อผู้ถูกทำร้าย "คุณคีรินคะ! ช่วยรตาด้วยค่ะ ยัยผู้หญิงคนนี้ขโมยผลงานแล้วยังทำร้ายร่างกายรตาอีกต่างหาก!" คีรินปรายตามองรตาด้วยแววตารังเกียจ ก่อนที่สายตาคมกริบคู่นั้นจะเลื่อนกลับมาหยุดอยู่ที่พริมา—หญิงสาวผู้ยืนหลังตรง ไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่แรงกดดันมหาศาลจากผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในค่ำคืนนี้ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด พริมาเงยหน้าขึ้นสบตาคีรินโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาถูกในกระเป๋าเสื้อของพริมาก็ดังขึ้น... พร้อมๆ กับข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกที่แสดงยอดเงินมหาศาลหลักร้อยล้านโอนเข้าบัญชีลับอย่างไร้ที่มา พร้อมกับเอกสารลับสุดยอดที่ถูกส่งตรงเข้าสู่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานของคีรินทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันหอมหวานและเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ