พันธะสัญญาแห่งดวงดาว

เสียงกjell (เกล็ด) คริสตัลในห้องทดลองแรงดันต่ำแตกละเอียดราวกับเสียงถอนหายใจของดวงดาวที่กำลังดับสูญ กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ ไม่ได้กะพริบตาแม้แต่น้อย แม้ว่าเศษผลึกเหล่านั้นจะกรีดผ่านอากาศและเฉียดใบหน้าด้านซ้ายของเธอจนเกิดรอยเลือดซึมบางๆ ความเย็นยะเยือกจากผนังห้องกระจกของยานสำรวจ *เฮลิกส์* สะท้อนผ่านแววตาสีเทาเข้มที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด เบื้องหน้าของเธอคือ "ซิเลนเทีย" สิ่งมีชีวิตต่างดาวจากอารยธรรมโบราณ ร่างของมันไม่ใช่เนื้อหนัง แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าบริสุทธิ์ที่บิดเบี้ยวและเรืองแสงสีครามเข้ม มันลอยตัวอยู่เหนือพื้นแรงโน้มถ่วงจำลอง คลื่นความถี่ต่ำที่แผ่ออกมาจากแก่นกลางของมันกำลังสั่นพ้องกับชีพจรในอกของอลิส ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังไหลย้อนศร "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว กัปตันวอล์คเกอร์" เสียงนั้นไม่ได้ดังผ่านอากาศ แต่ถูกส่งตรงเข้าสู่ประสาทสัมผัสและเปลือกสมองของอลิสโดยตรง มันเป็นเสียงที่ซ้อนทับกันนับร้อยเสียง ทั้งทุ้มต่ำและก้องกังวานราวกับเสียงสะท้อนจากหลุมดำ ดร.ไคโรส ที่ยืนอยู่มุมห้องพยายามก้าวเข้ามาใกล้แผงควบคุมหลัก ใบหน้าของนักชีวดาราศาสตร์ผู้นี้ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกขณะที่มือข้างหนึ่งกุมอกเสื้อแน่นราวกับพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนไว้ "อลิส อย่าทำแบบนั้น..." ไคโรสเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "คุณก็รู้ว่าข้อตกลงเลือดกับซิเลนเทียหมายถึงอะไร รหัสพันธุกรรมของคุณจะถูกผูกติดกับเครือข่ายดาวเคราะห์นี้ไปตลอดกาล หากที่นี่ล่มสลาย คุณจะ..." "ถ้าเราไม่ทำ ชุมอาณานิคมบนดาวเคปเลอร์ก็จะกลายเป็นผงธุลีเหมือนกับภารกิจแรกของฉัน" อลิสตัดบท น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ดวงตาของเธอยังคงจ้องมองตรงไปยังใจกลางแสงสีครามของซิเลนเทีย ภาพความทรงจำสีเลือดเมื่อสิบปีก่อน—ภาพที่ลูกเรือของเธอต้องสังเวยให้กับความไร้เดียงสาในการสำรวจ—ผุดขึ้นมาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เธอลังเล กลับเป็นเชื้อเพลิงที่หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ซิเลนเทียส่งเสียงคล้ายการหัวเราะเยาะผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า แสงสีครามสว่างวาบขึ้นจนสาดส่องให้เห็นเงาทอดยาวของทั้งห้อง "ความทรงจำอันเจ็บปวดนั้น ช่างเป็นเครื่องบูชาที่หอมหวานสำหรับพันธะสัญญานี้" ซิเลนเทียกล่าวต่อ "ยื่นมือของคุณมา กัปตัน เลือดมนุษย์ที่ไหลเวียนด้วยความผิดบาปและความมุ่งมั่น จะเป็นกุญแจเปิดประตูห้องนิรภัยแห่งรหัสลับดวงดาว" อลิสสูดหายใจเข้าลึก ภายในอกมีความรู้สึกอึดอัดและบีบคั้นราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้น เธอไม่ได้หันไปมองไคโรสอีก เธอยกแขนขวาขึ้นแล้วใช้มีดเลเซอร์พกพาเฉียดผ่านฝ่ามือคมกริบ สีหน้าของเธอไม่แม้แต่จะบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด มีเพียงหยดเลือดสีแดงเข้มที่ค่อยๆ ซึมและไหลยดลงกระทบกับแท่นรองรับพลังงานเบื้องล่าง ทันทีที่หยดเลือดสัมผัสกับพื้นผิวเรืองแสง ปฏิกิริยาเคมีและสนามแม่เหล็กก็ระเบิดออกเป็นวงกว้าง! ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแผงควบคุมไฟฟ้าลัดวงจรประกายไฟแลบแปลบปลาบ ไคโรสเซถลาล้มลงไปพิงกับผนัง ขณะที่อลิสถูกตรึงไว้ด้วยลำแสงสีครามที่พุ่งเข้าโอบล้อมร่างของเธอ ข้อมูลมหาศาล—แผนที่จักรวาล ประวัติศาสตร์ที่สูญหาย และพิกัดของเนบิวลาแห่งพันธสัญญา—ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเธออย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทุกอณูเซลล์ แต่นัยน์ตาของเธอยังคงเบิกกว้างและแน่วแน่ ในวินาทีที่การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ ร่างของซิเลนเทียก็จางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงสัญลักษณ์เรืองแสงประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนหลังมือขวาของอลิส ห้องทดลองกลับคืนสู่ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ จากคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังรีบูตระบบ อลิสยืนหอบหายใจเบาๆ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ เธอมองดูสัญลักษณ์บนมือที่ค่อยๆ จางลงจนกลายเป็นรอยแผลเป็นสีเงินจางๆ "คุณทำบ้าอะไรลงไป..." ไคโรสพึมพำขณะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน แววตาของเขาที่มองอลิสในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความหวาดกลัว แต่มีความหวาดระแวงบางอย่างซ่อนอยู่ "คุณไม่ได้แค่ทำข้อตกลงกับพวกมัน... อลิส คุณเพิ่งเปิดประตูให้บางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้น" อลิสไม่ได้ตอบทันที เธอกำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพลังงานแปลกประหลาดที่หมุนวนอยู่ใต้ผิวหนังของเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากอธิบายอะไร หน้าจอเรืองแสงฉุกเฉินหลักของยาน *เฮลิกส์* ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่สลักไว้ด้วยรหัสลับทางทหารระดับสูงสุด **[WARNING: UNKNOWN VESSEL DETECTED - HYPER-DRIVE SIGNATURE MATCHES 'THE OMEGA SYNDICATE']** และก่อนที่สติปัญญาของอลิสจะทันได้ประเมินสถานการณ์ เสียงก้องกังวานจากระบบสื่อสารภายนอกก็ดังแทรกเข้ามาในห้องควบคุม เป็นเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาที่เธอจำได้แม่นยำ—เสียงของคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับทั้งหมดในหลุมดำเซנטาริ *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ กัปตันวอล์คเกอร์... หวังว่าพันธะสัญญาใหม่ของคุณ จะอร่อยพอๆ กับเลือดของลูกเรือชุดก่อนนะ”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฝืนความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ